บทที่ 5 บทที่ 5 โพรงปากเธอช่างหวานนัก
“เรื่องงานก็ดูไม่เลวนี่... เรียบร้อยดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวที่มาจากดาวไถ”
เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ นั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ร่างบางเดินถือถาดกาแฟเข้ามา กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยเตะจมูก เธอวางถ้วยกระเบื้องเคลือบลงตรงหน้าเขาอย่างนุ่มนวล กำลังจะหันหลังเดินออกไปตามคำแนะนำของนงลักษณ์
“เดี๋ยว!” เสียงเข้มตวัดเรียก นิลรัตน์หยุดชะงัก หันกลับมามอง “ คะท่านรอง?”
เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบเพียงนิดเดียว แล้ววางกระแทกลงบนจานรองจนเกิดเสียงดัง “กาแฟนี่มันขมปี๋! ฉันไม่ได้กินรสชาตินี้ เอาไปเปลี่ยน!”
“มันก็ต้องขมสิคะท่านรอง ก็มันคือกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่นม”
“แล้วใครหน้าไหนบอกเธอว่าฉันทานรสนี้ฮะ!?”
“คุณท่านเป็นคนบอกดิฉันเองค่ะ ว่าท่านรองโปรดกาแฟดำในตอนเช้า...”
เธอตอบกลับเรียบๆ ไม่สะทกสะท้าน
“แต่ถ้าเช้านี้ท่านรองรู้สึกขมคอ อยากจะเปลี่ยนมากินหวาน จะให้ดิฉันใส่สารให้ความหวานแทนน้ำตาลกี่ซองดีคะ? หรือจะรับเป็นน้ำผึ้งแท้ หนึ่งช้อน สองช้อน หรือสามช้อนดีคะ สั่งมาได้เลยค่ะ ดิฉันพร้อมบริการ”
“เรื่องแค่นี้คิดเองไม่ได้หรือไง!! แล้วจะเป็นเลขาผู้บริหารได้ยังไงฮะ ถามจุกจิกน่ารำคาญ!”
“ดิฉันมาเป็นเลขาค่ะ...” นิลรัตน์ยิ้มหวานแต่ตาไม่ยิ้ม
“ไม่ได้มาเป็น ‘เมีย’ ถึงจะได้นั่งในใจท่านรองและรู้ใจไปซะทุกอย่าง ว่าวันไหนอยากขม วันไหนอยากหวาน”
“นี่เธอ!!” พร้อมภัทร์ตบโต๊ะผาง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชี้หน้าหญิงสาว
“กล้าต่อปากต่อคำกับฉันเหรอ! เธอคงลืมไปแล้วสินะว่าเธอเป็นเลขาของฉัน รับเงินเดือนจากงบแผนกฉัน ไม่ใช่เลขาแม่ฉัน ถ้าฉันไม่พอใจ ฉันเซ็นใบไล่เธอออกได้ทุกเมื่อ!”
“ทราบสิคะ” นิลรัตน์ยังคงรักษาความเยือกเย็น
“แต่คุณท่านประธานก็เพิ่งบอกดิฉันไว้เมื่อวานเช่นกันค่ะ ว่าถ้าเรื่องงานของดิฉันไม่มีอะไรผิดพลาดบกพร่อง ก็ไม่ต้องกลัวว่าใครหน้าไหนจะกล้าไล่ออก... ดิฉันขอตัวไปทำงานต่อนะคะ”
“ออกไปได้แล้ว ไปให้พ้นหน้าฉัน!” เขากระแทกเสียงไล่ด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรหล่อนไม่ได้
“ตกลงไม่ต้องการความหวานเพิ่มแล้วใช่ไหมคะท่านรอง?” เธอยังแกล้งแหย่ทิ้งท้าย
“ไม่! ถ้าฉันอยากได้ความหวาน ฉันจะหาเอาแถวนี้แหละ ไม่ต้องพึ่งกาแฟห่วยๆ ของเธอ!... อ้อ แล้วอย่าลืม สิบโมงตรง เธอต้องออกไปพบลูกค้าสำคัญกับฉัน เตรียมเอกสารสัญญาแฟ้มสีแดงให้พร้อม
อย่าให้มีปัญหาเด็ดขาด!”
สิบโมงตรง ณ ห้องอาหารหรูของโรงแรมห้าดาวย่านสุขุมวิท พร้อมภัทร์พานิลรัตน์มาพบกับ ‘มิสเตอร์โยชิดะ’ นักธุรกิจชาวญี่ปุ่น คู่ค้าคนสำคัญที่จะเซ็นสัญญาสัมปทานแร่เหล็กลอตใหญ่ มิสเตอร์โยชิดะไม่ได้มาคนเดียว เขาควงคู่มากับเลขาฯ สาวสวยหุ่นสะบึม ทรวงอกอวบอัดแทบจะล้นทะลักออกจากเสื้อเชิ้ตที่จงใจปลดกระดุมลึก เธอชื่อ ‘เรโกะ’ นิลรัตน์สังเกตเห็นตั้งแต่แรกพบว่า เจ้านายเพลย์บอยของเธอแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งว่าสนใจแม่เลขาฯ ทรงโตคนนี้ สายตาของพร้อมภัทร์แทบจะกลืนกินหล่อนไปทั้งตัวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“สวัสดีครับมิสเตอร์โยชิดะ... นี่นิลรัตน์ เลขาส่วนตัวของผมครับ”
พร้อมภัทร์แนะนำลูกน้องตัวเองส่งๆ
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” นิลรัตน์กล่าวทักทายด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงเป๊ะ พร้อมยื่นมือไปเชกแฮนด์อย่างมืออาชีพ
“สวัสดีครับคุณพร้อมภัทร์ นี่เรโกะ เลขาคนสวยของผมครับ” โยชิดะแนะนำบ้าง เรโกะส่งยิ้มหวานให้พร้อมภัทร์ ยื่นมือไปจับแน่นแล้วจงใจใช้นิ้วชี้กรีดเบาๆ ที่กลางฝ่ามือชายหนุ่ม
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณพร้อมภัทร์...” เธอดัดเสียงเซ็กซี่ให้เย้ายวนชวนฝัน การพูดคุยเรื่องธุรกิจดำเนินไปอย่างราบรื่น เพราะต่างฝ่ายต่างเตรียมตัวมาดี จนกระทั่งเซ็นสัญญาร่วมกันเสร็จสิ้น
ก็เป็นเวลาพักทานอาหารกลางวันพอดี เนื่องจากร้านที่นัดคุยงานเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นแบบต้นตำรับ บรรยากาศจึงเป็นใจให้สังสรรค์ต่อ
ระหว่างมื้ออาหาร บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป เจ้านายของเธอและเรโกะเริ่มผลัดกันส่งสายตาหวานเชื่อม พูดคุยหยอกล้อกันข้ามหัวนิลรัตน์ ราวกับโลกนี้มีเพียงเขาสองคน
เรโกะจงใจโน้มตัวไปข้างหน้าจนร่องอกเบียดชิดขอบโต๊ะ รินสาเกให้พร้อมภัทร์อย่างเอาใจใส่ ส่วนพร้อมภัทร์ก็เทกแคร์หล่อน คีบซูชิป้อนถึงปากอย่างหน้าไม่อาย
‘ผู้ชายอะไร หน้าหม้อไม่มีมารยาทเอาเสียเลย!’ นิลรัตน์ด่าเจ้านายในใจ กำตะเกียบแน่น ‘เห็นผู้หญิงนมโตหน่อยเป็นไม่ได้ อาการออกจนน่าเกลียด นี่มาทำงานนะเว้ย ไม่ได้มาหาคู่เดต
รู้อยู่เต็มอกว่าเขามากับเจ้านายยังจะไปอ่อยเขาอีก!’
โยชิดะนั่งจิบสาเก หัวเราะหึๆ อย่างพอใจ ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมา
“เอาล่ะครับ หมดเวลาคุยเรื่องงานแล้ว ผมขอแนะนำอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับ เรโกะจังคนนี้ นอกจากจะมีตำแหน่งเป็นเลขาฯ ของผมแล้ว เธอยังมีศักดิ์เป็น ‘ลูกสาวคนเดียว’ ของผมด้วยนะครับ”
คำประกาศนั้นยิ่งทำให้พร้อมภัทร์ตาลุกวาว ลูกสาวนักธุรกิจใหญ่... สวย เอ็กซ์ แถมมีแววจะได้คอนเน็กชันธุรกิจเพิ่ม ยิ่งน่าสนใจเข้าไปอีก!
นิลรัตน์นั่งบีบมือตัวเองอยู่เงียบๆ รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก มากันสี่คน แต่คุยกันอยู่แค่สามคน ปล่อยให้เธอนั่งหัวโด่เป็นอากาศธาตุ ก็ได้... ในเมื่องานเสร็จแล้ว สัญญาก็เซ็นแล้ว
เรื่องอะไรเธอจะต้องมานั่งทนดูคนจีบกันให้เสียสายตา เหม็นความรักกำมะลอเต็มที!
“เอ่อ... ขอโทษนะคะท่านรอง ดิฉันคงต้องขอตัวก่อน” นิลรัตน์แสร้งยกมือกุมท้อง นิ่วหน้าแสดงความเจ็บปวด
“ขอโทษด้วยนะคะมิสเตอร์โยชิดะ คุณเรโกะ พอดีว่าดิฉันปวดท้องโรคกระเพาะ กำเริบกะทันหันค่ะ ขอตัวไปคลินิกก่อนนะคะ แล้วคงต้องขออนุญาตกลับไปพักเลย...
ท่านรองและคุณๆ เชิญทานอาหารกันต่อให้อร่อยนะคะ ขอโทษที่เสียมารยาทจริงๆ ค่ะ” เธอโค้งศีรษะให้ทุกคนอย่างสวยงาม ไร้ที่ติ
