บทที่ 6 ตอนที่ 6จูบระทึกขวัญ’ ในห้องแพนทรี nc
“อุ๊ย เป็นอะไรมากไหมคะคุณนิลรัตน์ ให้เรโกะพาไปหาหมอไหมคะ?”
เรโกะแสร้งทำเสียงเป็นห่วง ลุกขึ้นทำท่าจะประคอง แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความรำคาญที่โดนขัดจังหวะ
“โอ้ ไม่เป็นไรค่ะ คลินิกอยู่ฝั่งตรงข้ามนี่เอง นิลรัตน์เดินไปเองได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” เธอดึงแขนออกอย่างสุภาพ พร้อมภัทร์โบกมือปัดๆ ไม่สนใจใยดี แถมยังรู้สึกดีที่ก้างขวางคอชิ้นใหญ่ยอมถอยทัพไปเอง
“ไปเถอะๆ หาหมอเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปพักซะ วันนี้ฉันไม่เข้าบริษัทแล้วล่ะ จะเทกแคร์คุณเรโกะพาเที่ยวชมเมืองสักหน่อย”
“ขอบคุณค่ะท่านรอง” นิลรัตน์รับคำ หันหลังเดินออกมาด้วยความหมั่นไส้ทะลุปรอท
‘ชิ! ทำมาแสร้งเป็นสุภาพบุรุษ คอยดูเถอะ พรุ่งนี้แม่จะฟ้องคุณท่านให้ด่าจนลืมทางกลับบ้านเลย ไอ้เจ้านายหน้าหม้อเอ๊ย!
เช้าวันต่อมา บรรยากาศในออฟฟิศชั้นผู้บริหารมาคุตั้งแต่พร้อมภัทร์ก้าวเท้าออกจากลิฟต์ นิลรัตน์ลุกขึ้นยืนทำหน้าที่ต้อนรับตามปกติ แต่รังสีอำมหิตจากคนเป็นนายแผ่ซ่านจนเลขาสาวรู้สึกร้อนๆหนาวๆ ร่างสูงสมส่วนในชุดสูทสีเข้มเดินกระแทกส้นเท้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะเลขาฯ เอามือหนาทั้งสองข้างเท้าลงบนโต๊ะทำงานของเธอ โน้มใบหน้าหล่อเหลาที่ตึงเปรี๊ยะเข้ามาใกล้จนนิลรัตน์ต้องผงะถอยหลังไปนิดหนึ่ง
“เมื่อวานเธอทิ้งงานกลับก่อนนะนิลรัตน์...” เสียงทุ้มกดต่ำอย่างจับผิด
“ดิฉันลาป่วยค่ะท่านรอง และก่อนที่ดิฉันจะกลับ สัญญาธุรกิจก็เซ็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่มีงานอะไรคั่งค้างนี่คะ”
หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แม้ในใจจะแอบหมั่นไส้เขาอยู่ลึกๆ
“หึ... ป่วยการเมืองล่ะสิไม่ว่า” เขากระตุกยิ้มเยาะที่มุมปาก
“เมื่อวานฉันประทับใจคุณเรโกะมากเลยนะ จะบอกให้เอาบุญ... เธอทั้งสวย ทั้งเก่ง ทั้งอึ๋ม แถมยังมีมารยาท วางตัวดี รู้จักเอาอกเอาใจเจ้านาย ช่างพูดช่างจา เหมาะสมที่จะเป็นเลขาฯ ระดับท็อปที่สุด...
ไม่เหมือนใครบางคนแถวนี้ ที่แข็งกระด้าง หน้าบูดเป็นม้าหมากรุก แถมยังไร้เสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง”
เส้นความอดทนของนิลรัตน์ที่ขึงตึงอยู่แล้วขาดผึงลงทันที ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมคนและไม่ชอบให้ใครมาดูถูกศักดิ์ศรีการทำงาน เธอจึงสวนกลับทันควันโดยลืมคำเตือนของพี่นงลักษณ์ไปเสียสนิท
“เหรอคะ? ถ้าประทับใจมากขนาดนั้น ท่านรองก็ไปกราบขอร้องให้มิสเตอร์โยชิดะ โอนตัวลูกสาวมาทำหน้าที่เลขาฯ ที่นี่สิคะ อกอวบอึ๋มล้นทะลักขนาดนั้น คงจะถูกใจท่านรองน่าดู...
เห็นเมื่อวานตอนนั่งทานข้าว มองตาเยิ้มน้ำลายแทบยืด ไม่กะพริบตาเลยนี่คะ ดิฉันนึกว่าท่านรองหิวจนจะกินคุณเรโกะแทนซูชิเสียอีก”
“นี่เธอ!” พร้อมภัทร์หน้าตึงจัด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าประชดประชันเขาแบบนี้มาก่อน “รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร! รู้ก็ดีว่าฉันชอบผู้หญิงแบบไหน และเกลียดผู้หญิงอวดดีแบบไหน!”
“ทราบค่ะ... ทราบดีเหลือเกิน” นิลรัตน์เชิดหน้าขึ้น สบตากับเขากลับอย่างไม่หลบสายตา “และดิฉันก็รู้ดีอีกด้วยว่า การมาทำหน้าที่ ‘เลขา’ ไม่จำเป็นต้องมีเต้าใหญ่คับจอ หรือต้องคอยบริหารเสน่ห์อ่อยเจ้านาย เพราะดิฉัน
ทำงานแลกเงินเดือนด้วย ‘สมอง’ และความสามารถค่ะ ไม่จำเป็นต้องเอา ‘เต้า’ ไว้ไต่เต้าหาผู้ชายรวย... ขอตัวไปชงกาแฟก่อนนะคะ!”
พูดจบเธอก็สะบัดหน้า หันหลังเดินฉับๆ เข้าไปในห้องแพนทรีเล็กๆ ที่อยู่ติดกันทันที
ปัง! เสียงประตูกระแทกปิดตามหลังอย่างแรง แต่ยังไม่ทันที่นิลรัตน์จะได้เอื้อมมือไปหยิบกระปุกกาแฟ ประตูห้องแพนทรีก็ถูกกระชากเปิดออกและปิดล็อกลูกบิดอย่างแรงด้วยฝีมือของพร้อมภัทร์
ที่เดินตามเข้ามาติดๆ ด้วยความโทสะ เขาพุ่งเข้ามากระชากต้นแขนเรียวของเธออย่างแรง จนร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอันแข็งแกร่งของเขาอย่างจัง
“อร๊ายยย!! คุณพร้อม! จะทำอะไรคะ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!” นิลรัตน์ร้องเสียงหลง ตกใจกับความคุกคามที่กะทันหัน เธอพยายามสะบัดแขนออกแต่สู้แรงบีบของเขาไม่ได้
“ฉันก็จะสั่งสอนคนปากดีอย่างเธอน่ะสิ!” เขากดเสียงต่ำชิดใบหู รวบเอวคอดบางไว้แน่นไม่ให้เธอดิ้นหลุด “นอกจากเธอจะปากเก่งแล้ว สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือการที่ลูกน้องกล้าเดินหนีตอนที่ฉันยังพูดไม่จบ!
อย่าคิดว่าแม่ฉันให้ท้ายแล้วเธอจะทำตัวกำเริบเสิบสานกับฉันยังไงก็ได้นะนิลรัตน์”
“ฉันไม่ได้เดินหนีนะคะ ฉันเดินมาชงกาแฟให้เจ้านายต่างหาก ปล่อยนะ! คุณมันบ้าอำนาจ!” เธอพยายามผลักแผงอกเขาออกสุดแรง แต่เขากลับไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย
“นั่นมันข้ออ้างของคนขี้แพ้ที่เถียงสู้ไม่ได้ต่างหาก!”
“คุณนั่นแหละที่พาล อื้อ...!”
นิลรัตน์อ้าปากจะเถียงต่อ แต่คำพูดทุกคำถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธก้มลงมาอย่างรวดเร็ว
ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาบดขยี้ลงบนกลีบปากบางของเธออย่างดุดัน จาบจ้วง และเอาแต่ใจ!
เลขาสาวเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองขาวโพลน ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่เธอเผยอปากค้างด้วยความตกใจ
สอดแทรกเรียวลิ้นร้อนชื้นเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำอย่างรวดเร็ว
"หวาน... โคตรหวาน"
นั่นคือความคิดเดียวที่แล่นเข้ามาในหัวของพร้อมภัทร์ในวินาทีนั้น ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความสั่นสะท้านจากสัมผัสที่ได้รับ ยัยเลขาฯ ปากจัดนี่.
โพรงปากเธอช่างหวานหอมราวกับน้ำผึ้งป่า ผู้หญิงนับร้อยที่เขาเคยจูบมา
