บทที่ 104 ตอนพิเศษ 5

“จำได้ ๆ”

สองคนทักทายรำลึกความหลังกันอย่างสนิทสนมสนุกสนาน จนผมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รู้สึกเป็นอากาศ

แต่เพราะอากาศคือสิ่งที่มองไม่เห็นแต่ก็ขาดไม่ได้ ผมจึงกระตุ้นเตือนคนที่กำลังจะตายเพราะอาจขาดอากาศหายใจด้วยการเคาะนิ้วกับแก้วน้ำดื่ม

แกร่ก ๆๆ

เสียงแหวนหมั้น ย้ำ! ว่าเสียงแหวนหมั้น! กระทบกับแก้วดังแกร่ก ...