บทที่ 2 ร้อนกว่าแดดเมืองไทย ก็เจ้านายของผมนี่แหละครับ
เป็นอันว่าผมต้องมาทำงานใช้หนี้ให้คุณอินทัชครับ ผมขอเรียกว่าบอสก็แล้วกัน เพราะเป็นเจ้านายลูกน้องกันมาสามวันแล้วครับ ในตำแหน่งที่ไม่เคยมีในหัวผมมาก่อนเลยครับ นั่นก็คือ “เลขา”
“หน้าอย่างผมเนี่ยนะ?” จำได้ว่าผมชี้หน้าตัวเองตอนที่บอสบอกว่าจะให้ผมทำงานใช้หนี้ในตำแหน่งนี้
ผมเป็นเลขาคนที่สามของบอสครับ คนที่หนึ่งกับคนที่สองก็ยังอยู่นะครับ นั่น! ป้าที่ใส่แว่นหนา ๆ คนนั้นชื่อป้าปราณี เป็นเลขาหมายเลขหนึ่ง ผมไม่ได้ลามปามนะครับ ที่เรียกแกว่าป้า แกอนุญาตแล้วครับ เพราะแกแก่กว่าแม่ผมสองปี แม่ผมสี่สิบเก้า ส่วนป้าแกห้าสิบเอ็ด เป็นเลขามาตั้งแต่พ่อของบอส ทำงานดี ละเอียดประณีตสุด ๆ เลยครับ แต่ช้ามากกกกกกกกกกกก ข้อดีของแกก็คือ รู้ทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องเทคโนโลยีใหม่ ไว้ใจป้าแกได้ แต่ต้องให้เวลาแกหน่อยครับ สักสองปี!
ส่วนพี่คนสวยที่นั่งข้าง ๆ ผมนี่ พี่วีวี่ครับ ชื่อจริงก็วิเวียง ชื่อเท่ใช่ไหมล่ะครับ ตัวแกก็เท่นะครับ เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก สวย หุ่นดี ยิ้มเก่ง คล่องแคล่วว่องไว เป็นเลขาหมายเลขสอง และเป็นทุกอย่างให้บอสแล้วครับ โดยที่ไม่ต้องมีผมก็ได้
ป้าปราณีมีหน้าที่ทำรายงานการประชุม เตรียมเอกสาร และจัดสถานที่ ส่วนพี่วีวี่มีหน้าที่ออกไปพบลูกค้าและออกงานสังคมกับบอสครับ
ส่วนผม “เย็นนี้ไปออกกำลังกายกัน” นั่นหน้าที่ผมครับ ไปออกกำลังกายเป็นเพื่อนบอส
“ซื้อของไปไว้ที่คอนโดให้หน่อย” บอสใช้ให้ไปซื้อกางเกงในกับสบู่
“ดูให้ด้วยว่าในตู้เย็นมีอะไรกินไหม ถ้าหมดก็ซื้อมาเติมให้ด้วย” บอสสั่งงานตอนบ่าย นั่นแหละครับ หน้าที่ผม
ส่วนวันนี้ ต้องไปออกกำลังกายกับบอสครับ ผมได้นั่งเบนซ์ E-Class เป็นบุญตูดมากครับ แถมบอสยังเป็นคนขับด้วย เพราะผมขับรถไม่เป็น สบายฉิบหายเลยครับ
บอสขับรถไปจอดหน้าอาคารหลังหนึ่ง ก่อนมาถึงเราผ่านทางเข้าที่มีต้นปาล์มสูง ๆ อยู่สองข้างทาง แล้วบอสก็พาผมเข้าไปใน…ผมขอเรียกมันว่าสปอร์ตคลับก็แล้วกันครับ เพราะมันหรูหราดูดีมีชาติตระกูลมาก สมฐานะบอสของผมสุด ๆ เราเดินผ่านโซนที่เป็นโซนออกกำลังกายแนวเวตเทรนนิ่ง มีทั้งลู่วิ่งไฟฟ้า เครื่องเดินวงรี จักรยานที่มันปั่นอยู่กับที่ เตียงซิทอัพ ต่าง ๆ มากมายเลยครับ ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายกล้ามใหญ่ ๆ เขาเล่นกันอยู่ ผมนี่กลืนน้ำลายเลยครับตอนเดินผ่าน แต่บอสไม่ได้เล่นห้องนี้ครับ
บอสพาผมเดินไปเรื่อย ๆ ผ่านสระว่ายน้ำด้วยครับ ในนั้นมีผู้หญิงหลายคนว่ายน้ำกันอยู่ สายตาทุกคู่เลยครับ ต่างมองมาที่ผมกับบอส ผมก็ไม่เข้าใจว่าผู้ชายหน้าตาดีสองคนเดินผ่านสระว่ายน้ำรวมมันแปลกตรงไหน สงสัยไม่เคยเห็นคนหล่อมั้งครับ
เดินไปอีกครับ ผมเริ่มเหนื่อยแล้ว แต่บอสบอกว่ายังไม่ถึงจุดหมาย ให้ตายเถอะครับ บอสผมจะเล่นอะไร แต่มองจากด้านหลัง บอสของผมนี่ก็เท่ใช่ย่อยนะครับ ไหล่กว้างในเสื้อกีฬากับกางเกงผ้าขาสั้นสีเดียวกันกับเสื้อ ตอนบอสก้าวขาฉับ ๆ กล้ามตรงต้นขากับน่องนั่นมันรัดตัวเป็นริ้ว ดูแข็งแรงมากครับ
“ถึงแล้ว” ผมกำลังมองก้นสอบ ๆ ของบอสเพลินเลยครับตอนที่บอสบอกว่าถึงจุดหมายปลายทางแล้ว
ที่นั่นมันคล้าย ๆ โรงยิม หลังคาสูงโปร่ง มองเข้าไปด้านในมีตาข่ายหลายอันขึงอยู่ เรียงกันเป็นแถว ทั้งสองข้างของตาข่ายหลายอันมีคนอยู่ฝั่งละคนบ้างสองคนบ้าง แล้วคนทั้งสองข้างนั่นก็ผลัดกันตีลูกขนไก่ ฟาดกันไปฟาดกันมา
“แบดมินตัน?” เล่นกีฬาไก่กาฉิบหาย! ผมตกใจไม่น้อยเลยครับ บอสพาผมมาตีแบดครับ
“ทำไม? อย่าบอกนะว่ากีฬาง่าย ๆ แบบนี้ก็เล่นไม่เป็น” บอสถามผม คำถามไม่เท่าไร แต่ใบหน้าและสายตาดูถูกกันขั้นสุด บอสมองผมเป็นมนุษย์ประเภทไหนไม่รู้ครับ แค่แบดมินตันเนี่ยนะ!
“ที่โรงเรียนสอนตั้งแต่ตอนมอปลายแล้วปะครับ” ผมตอบบอสไปอย่างนั้น
“แสดงว่าเล่นเป็น?” บอสส่งสายตาท้าทายมาอีก
“เรียกว่าเก่งดีกว่าครับ” ผมก็เลยท้าทายกลับ
บอสก้มหน้าซ่อนยิ้ม (แต่ผมเห็น) แล้วก็เอากระเป๋าออกมา มันมีทรงคล้ายกีตาร์ที่บอสหยิบติดมือลงมาจากรถ พอรูดซิปออก ผมก็เลยเพิ่งรู้ว่าในนั้นมีไม้ตีแบดอยู่สองอัน บอสหยิบอันหนึ่งส่งมาให้ผม แล้วก็ดึงลูกขนไก่ออกมาจากกล่องทรงกระบอก
“วอร์มก่อนไหม” ผมพยักหน้า ใช่สิ ไม่ได้เล่นตั้งนาน อย่างน้อยก็ต้องยืดเส้นก่อนไหมล่ะครับ
ผมเดินออกไปยืนกลางสนาม หมุนข้อมือข้อเท้ายี่สิบรอบ หมุนหัวเข่าส่ายตูดอีกยี่สิบรอบ
ส่วนบอส ยืนมองผมอยู่ข้างสนาม ยืดแขนยืดขาด้วยท่าแปลก ๆ แต่เท่ฉิบหาย ผมนี่มองเพลินเลยครับ
“พร้อมยัง?” ไม่กี่นาที บอสก็ไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของตาข่าย ผมขยับหมุนคอซ้ายขวา ย่อเข่าอยู่ในท่าเตรียมพร้อม
“พร้อมนานแล้วครับ” ผมยิ้มแก้มป่อง พร้อมมากครับ
ป๊าบ!!!
โห! โหดฉิบหาย ลูกขนไก่นั่นมันเลยหัวผมไป ผมกระโดดสุดตัว กะฟาดเต็มที่
แป๊ก!!!
แต่มันโดนขอบไม้ ลูกขนไก่นั่นวิ่งเป๋ ๆ ไปนอนแน่นิ่งอยู่หน้าตาข่าย
“เตี้ยเอ๊ย!” ผมตีไม่โดนครับ ก็เลยโดนเยาะเย้ยมาไกล ๆ ผมนี่มองลอดตาข่ายไปเลยครับ เสียหน้าฉิบหาย อุตส่าห์คุยเอาไว้ตั้งเยอะ
“เอาใหม่ ๆ ผมยังไม่ทันตั้งตัวเลย ลูกนี้ไม่นับ” ผมก็เลยโมเมไปแบบนั้นครับ
“ก็ได้ เสิร์ฟมา” บอสสั่ง ผมก็ฟาดเต็มที่เลยครับ ลูกลอยไปฝั่งที่บอสไม่ได้ยืนอยู่ แต่แกสูงร้อยแปดสิบกว่า คิดดูสิครับว่าขาจะยาวแค่ไหน บอสตวัดข้อมือหน่อยเดียว ไอ้ลูกบ้านั่นมันก็วิ่งกลับมาหาผมแล้ว แต่คราวนี้ผมรับได้
“มีแรงแค่นี้เหรอครับบอส”
