บทที่ 28 งื้อ

ผมลงมานั่งรอน้ากับน้องที่ชั้นล่างครับ ตรงนี้เป็นทางผ่านของทุกคนที่จะต้องเข้าลิฟต์ขึ้นไปห้องพักของตัวเอง

น้าปาน่าจะมาถึงสักหกโมงเย็น ตอนนี้ก็บ่ายสามกว่าละ ผมก็เลยมานั่งรอ

รอน้าจริงจริ๊งครับ

[อยู่ไหนครับ?] ในที่สุดก็โทรมาสักที

“คอฟฟีช็อป” ผมตอบไปสั้น ๆ

[กินอะไรยัง] ทำมาเป็นห่วง ชิ! แต่จะว่าไป...