บทที่ 4 เจอแฟนเก่า
“แล้ว บ้านอยู่ไหน”
ท่าทางบอสจะสนใจเรื่องของเลขาอย่างผมมากมั้ง ถามกูจัง!
“อยู่ฝั่งธนครับ” แต่ผมก็ตอบไปตามจริง
“กลับบ้านบ่อยหรือเปล่า” สงสัยบอสคงเพิ่งนึกได้มั้งครับว่าตอนรับผมเข้าทำงาน แกลืมสัมภาษณ์ผม ก็เลยถามใหญ่เลย
“ประมาณเดือนละครั้งครับ” ใช่แล้วครับ ปกติผมจะกลับบ้านประมาณเดือนละครั้ง ทำแบบนั้นตั้งแต่ออกมาอยู่หอตอนเรียนปีหนึ่งแล้วละครับ
“จะกลับอีกเมื่อไรล่ะ”
“คงอาทิตย์นี้แหละครับ ครบเดือนพอดี ป่านนี้แม่คิดถึงผมแย่แล้วละครับ ถ้าไม่กลับนะ มีหวังแกโทรมาตามแน่ คราวที่แล้ว ผมไม่ได้กลับสองเดือน แกมาตามถึงมหา’ลัยเลยครับ คิดว่าผมติดสาว”
สงสัยบอสจะชอบฟังผมเล่าครับ แกนั่งจ้องผมสายตาคมกริบ มุมปากก็ยกยิ้มหน่อย ๆ
“เล่าต่อสิ เพลินดี”
“เอ่อ มีแค่นี้แหละครับ” ผมลืมตัวอีกแล้วครับ ตอบซะยาวเลย ตอบเกินคำถาม
“อาทิตย์นี้กลับด้วยนะ”
ฮะ! ว่าไงนะ ผมฟังไม่ถนัดครับ ว่าบอสพูดว่าอะไร แล้วแกก็ลุกเดินไปยืนรอผมอยู่ฝั่งตรงข้ามตาข่าย
“มะ มาเล่นต่อได้แล้ว” แล้วแกก็เรียกผมไปตีแบดต่อ ไอ้ผมก็ไม่กล้าถามแล้วครับ ว่าเมื่อกี้นี้บอสพูดว่าอะไร
[อินทัช Part]
ผมพาน้องอคินไปตีแบดครับ เด็กนั่นตีได้ไม่ถึงสิบนาทีก็หอบแฮ่ก ตอนน้องเหนื่อยนี่แก้มแดงเรื่อน่าฟัดชะมัดเลยครับ
บ้านอยู่ฝั่งธนเหรอ อาทิตย์นี้ผมว่าจะไปไหว้ว่าที่แม่ยายสักหน่อย ฝากเนื้อฝากตัวไว้ครับ คนจะเป็นเขยต้องมีสัมมาคารวะ เข้าตามตรอกออกตรงรู
[จบ Part อินทัช]
“คิน!” ผมรีบหันไปตามเสียงเรียกที่แฝงความตื่นเต้นดีใจแบบเว่อร์ ๆ นั่น บนรถไฟฟ้ามหานครตอนเย็นหลังเลิกงานคนยืนซ้อนเบียดกันจนจะได้เสียเป็นเมียผัวอยู่แล้ว ผมใช้บริการเวลานี้บ่อย ๆ แต่ก็ไม่เคยจะเจอคนรู้จักนอกจากพนักงานบริษัทเดียวกัน ซึ่งไม่มีใครเรียกผมด้วยน้ำเสียงแบบนั้นอยู่แล้วครับ
แต่พอผมหันไปเห็นชายคนหนึ่งที่กำลังแหวกฝูงชนตรงดิ่งมาหาผมด้วยแววตาดีใจขั้นสุด ผมนี่ใจกระตุกเลยครับ
“พี่เดย์” พี่เดย์เป็นแฟนเก่าของผมเองครับ
“ดีใจจังที่ได้เจอคิน”
“ครับ” แต่ผมไม่ยักกะดีใจแฮะ มันเจ็บแปลบ ๆ ยังไงก็ไม่รู้ พี่เดย์เป็นเด็กวิศวะ เป็นรุ่นพี่ผมสามปี ตอนผมเข้าปีหนึ่ง พี่เดย์อยู่ปีสี่ เรารู้จักกันตอนรับน้องมหาวิทยาลัย พี่เดย์จีบผม เราคบกันหนึ่งปีเต็ม พอพี่แกเรียนจบ แกได้งานเป็นวิศวกรบนแท่นขุดเจาะน้ำมัน ตอนนั้นไอ้เมฆมันยังแซวผม ว่าแฟนผมเท่ฉิบหาย ผมก็ปลื้มใจ แต่ได้ไม่นานครับ พี่เดย์ไปทำงานบนแท่นขุดเจาะหกเดือน แล้วกลับมาบอกผมว่า เราเลิกกันเถอะ ตอนนั้นผมงงเป็นไก่ตาแตก ไม่มีเหตุผล ไม่ให้เวลา ผมเป็นบ้าอยู่พักใหญ่ แต่ตอนนี้ทำใจได้แล้วครับ แต่ไม่ค่อยชอบใจนัก ที่พี่เดย์เข้ามาทักผมแบบทำหน้าเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น อย่ามาตีสนิทเหอะ!
“ทำงานแถวนี้เหรอ?” พี่เดย์ส่งคำถามมาพร้อมกับแววตาซึ้งกินใจ แถมปากก็ยิ้มจนเห็นไรฟัน ไอ้ยิ้มแบบนั้นแหละที่ผมเคยหลง
“ครับ” แต่ผมตอบไปสั้น ๆ เท่านั้นครับ หัวใจเต้นถี่ขึ้นหน่อย แต่ไม่มาก
“พี่ก็อยู่แถวนี้เหมือนกัน” พี่เดย์บอก พลางก็เอากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายอยู่ด้านหน้า ผมเดาว่ามันน่าจะเป็นกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊ก พี่เดย์ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้ากับกางเกงสแล็ก ดูเป็นหนุ่มออฟฟิศแบบเต็มขั้น คล้าย ๆ กับบอสเหมือนกันนะ แต่บอสจะสวมสูททับอีกชั้น หรือถ้าหลังเลิกงาน แกก็จะถอดสูทตัวนอกออก แล้วพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นไปเกือบถึงศอก โชว์ออฟเส้นกล้ามเนื้อแขนเล่น ๆ ซะงั้น แต่! ผมจะไปคิดถึงบอสทำไมวะ?
“แล้วนี่พักที่ไหน ยังอยู่หอแถวมหา’ลัยปะ?”
เสือก! ผมแค่คิดครับ ไม่ได้พูด แต่สิ่งที่พูดก็คือ “ครับ”
“เออ พี่ก็ยังอยู่ที่นั่นเหมือนกัน มันติดอะเนอะ ชีวิตตอนเรียนมหา’ลัย มีอะไรให้จดจำเยอะเลย” พี่เดย์ส่งสายตาแบบเดิมมาอีกแล้วละครับ ผมเอาไงดีวะ
“มีแฟนใหม่หรือยัง?” แต่ในระหว่างที่ผมกำลังคิด ไอ้พี่เดย์ก็เสือกดึงเข้ากลางเรื่องเลยครับ
“มีแล้วดิ” อะ ผมยอมรับว่าโกหก แต่ไม่มาก เพราะผมคิดถึงบอสอยู่แหละ ขอยืมอิมเมจก่อนนะครับบอส
“เหรอ ใครอะ พี่รู้จักไหม?” หน้าพี่เดย์เปลี่ยนจากหน้าคนเป็นหลังตีนเลยครับ ผมสะใจฉิบหาย
“ไม่รู้จักหรอกครับ เป็นเจ้านายผม ที่ทำงานนี่แหละครับ” ฮึ! อวดซะหน่อยครับ ผัวกูรวย!
“โห…เป็นเจ้านายเลยเหรอ แล้วพี่จะเอาอะไรไปสู้ล่ะเนี่ย” สู้เชี่ยไรวะ อย่าบอกนะ ว่าจะมาขอคืนดี
“ว่าจะมาขอคืนดีซะหน่อย” นั่นไง ฉิบหายละ พี่เดย์บอกว่าจะมาขอคืนดี
“เอาดี ๆ พี่ พูดเล่นใช่ไหม?” ผมถามกลับเพื่อความแน่ใจ หัวใจนี่เต้นตึกตัก ไม่รู้ว่าดีใจ หรือแค่หวั่นไหวเฉย ๆ ที่มีคนมาสนใจ
“พี่พูดจริงนะ” ผมเริ่มรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้อง ไม่ใช่เฉพาะของพี่เดย์นะครับ แต่มันมาจากสายตาทุกคู่ที่อยู่ในรัศมีสองเมตร แม่ง! ลืมตัวว่าอยู่บน BTS
พี่เดย์ก็คงเพิ่งรู้ตัวเหมือนกันเมื่อมองตามสายตาผม ผมว่าผมเห็นบางคนส่งสายตาลุ้น ๆ มาให้นะครับ เสือกเรื่องของกูกันจังเลยครับ
“แวะหาไรกินกันไหม พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” ผมมีสิทธิ์เลือกนะครับ ว่าจะไปหรือไม่ไป แต่ผมเสือกเลือกไปกับพี่เดย์ครับ เอาให้สุด เรื่องที่มันเคยคาใจ เคลียร์ใจกันไปเลย แมน ๆ คุยกันครับ
“ก็ได้ครับ” พอผมตอบตกลง ผมได้ยินเสียงถอนหายใจแบบโล่งอกอะครับ แต่ไม่ได้มาจากพี่เดย์นะ มันมาจากไอ้พวกที่มันเอียงตัวเอียงหัวเข้ามาฟังใกล้ ๆ อะครับ
“พอใจยัง?”
