บทที่ 9 เป็นคนน่ารักมาก
“น่ากินมากเลยครับแม่”
“กินเยอะ ๆ เลยนะลูกบอส แม่ไม่รู้ว่าบอสจะมาด้วย ก็เลยทำแต่ของโปรดของคิน ว่าแต่บอสอยากกินอะไรล่ะ พรุ่งนี้แม่จะทำให้” เดี๋ยวนะครับ ผมชะงักเท้า นี่แม่คิดว่าบอสจะค้างกับเราด้วยเหรอครับ? ไม่นะแม่
“ครับ ผมอยากกินคิน…เอ๊ย! ไม่ได้อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ คินชอบกินอะไร ผมก็กินได้ทั้งนั้นแหละครับ”
“น่ารัก เลี้ยงง่ายแบบนี้สิแม่ชอบ อะ กินเยอะ ๆ เลยลูก ไม่ต้องรอคินหรอก กินเลย กินเลย” เสียงแม่คะยั้นคะยอให้บอสกินนั่นกินนี่ค่อย ๆ เบาลงตามระยะทางที่ผมเดินห่างออกมา
“ป้าปุณคร้าบบบ คินมาแล้วครับ ไปกินข้าวกันครับป้า” ป้าปุณชะโงกหน้าออกมาจากในบ้าน ส่งยิ้มกว้างมาให้ผม
“คิน มาแล้วเหรอลูก ไหนมาให้ป้ากอดที คิดถึงจังเลย ไม่ได้เจอตั้งหลายอาทิตย์” ผมไหว้แล้วก็สวมกอดป้าแน่นเลยครับ เนี่ย แม่คนที่สองของผม
“คิดถึงป้าเหมือนกันครับ คิดถึงมั่ก ๆๆๆๆ” ผมรัวหอมแก้มป้าปุณซ้ายขวา
“ว้าย!!! จั๊กกะจี๋” ป้าปุณหัวเราะคิกคัก พลางย่นคอหนีผม ผมคงเป็นผู้ชายคนเดียวมั้งครับที่ได้สัมผัสแก้มของป้าปุณ
“พอแล้ว ๆ มาตามป้าไปกินข้าวเหรอลูก ไป ๆ เดี๋ยวป้าไปเอาลูกตาลลอยแก้วในครัวก่อนนะ”
“โห! ป้าทำลูกตาลลอยแก้วเหรอครับ กำลังอยากกินพอดี”
“ก็รู้ว่าใครบางคนชอบน่ะสิ ป้าก็เลยตั้งใจทำไว้ให้”
“ขอบคุณนะครับป้า รักป้าปุณจัง”
“แหม ตอนนี้ก็ปากหวาน รักป้าอย่างนั้นอย่างนี้ อีกหน่อยมีแฟนก็คงลืมป้าแล้วมั้ง ว่าแต่ เมื่อไรจะพาแฟนมาบ้านบ้างเนี่ย กลับทีไรก็เห็นมาคนเดียวตลอด”
“คินมีแฟนที่ไหนล่ะครับ”
“อย่ามาปิดป้านะ หลานป้าหน้าตาดีขนาดนี้ จะไม่มีสาว ๆ มาติดได้ยังไง”
“ไม่มีสาวจริง ๆ ครับป้า” แต่ถ้าผู้ชายก็มีบ้าง ประโยคหลังนี่ ผมคิดในใจนะครับ ผมไม่แน่ใจว่าอย่างแม่กับป้าปุณนี่จะรับได้ไหม ถ้ารู้ว่าผมชอบผู้ชาย ตอนที่คบกับพี่เดย์ ผมก็ไม่เคยพามาบ้านเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะในฐานะอะไร ผมกลัวแม่กับป้าจับโป๊ะได้อะครับ
ป้าปุณหยิบกล่องลูกตาลลอยแก้วออกมาจากในครัว เราเดินคุยกันมาจากบ้านป้าจนมาถึงบ้านผม แม่กับบอสก็ยังคงคุยกันเสียงดังมาจากในครัว แต่ส่วนใหญ่เป็นเสียงแม่ผมมากกว่า
“ยัยรักษ์คุยกับใคร คินพาเพื่อนมาด้วยเหรอลูก” ป้าปุณก็เลยถามผม เป็นจังหวะเดียวกับที่เราเดินมาถึงโต๊ะอาหารพอดีครับ
“นี่บอสคินครับป้า บอสมาส่งคิน ก็เลยชวนกินข้าวด้วยกัน บอสครับ นี่ป้าปุณครับ” ผมแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน บอสลุกขึ้นไหว้ป้าปุณอย่างนอบน้อมเหมือนเดิมเลยครับ
“ไหว้พระเถอะลูกบอส” นั่นไง ผมลืมไป ผมควรแนะนำว่านี่คือคุณอินทัช เป็นเจ้านายผมใช่ไหมครับ ผมพลาดอีกแล้วละครับ
ป้าปุณวางกล่องขนมลงแล้วก็จัดแจงพาตัวเองไปนั่งแทนที่ผมข้างแม่ แล้วก็เลื่อนจานข้าวของผมมาไว้ข้าง ๆ บอส ผมก็เลยนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างบอสอะครับ ผมไม่สนใจจะอธิบายอะไรเกี่ยวกับบอสอีกแล้ว เพราะตอนนี้หิวจนไส้จะขาด กลิ่นหอมกรุ่น ๆ ของอาหารบนโต๊ะดึงให้ผมรีบตักจ้วงทุกอย่างเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย บอสมองผมยิ้ม ๆ แล้วก็ช่วยตักนั่นนี่ให้ผมใหญ่เลย แม่กับป้าปุณก็มองการกระทำนั้น แบบว่านัยน์ตาสงสัยหน่อย ๆ แต่ช่างแม่งเหอะครับ ผมหิว!!!
“ค้างที่นี่เถอะนะ อย่าขับรถกลับดึก ๆ ดื่น ๆ เลยลูกบอส” สี่ทุ่มแล้วครับ ตอนที่บอสขอตัวกลับหลังจากกินข้าวเสร็จ และตามด้วยลูกตาลลอยแก้ว บอสนั่งคุยกับแม่และป้าปุณอยู่พักใหญ่ตอนที่ผมเอากระเป๋าไปเก็บบนห้อง วันนี้บอสพูดเยอะที่สุดตั้งแต่ที่ผมรู้จักกับบอสมาเลยละครับ สงสัยอาหารบ้านผมคงผิดสำแลง บอสถึงได้อัธยาศัยดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ผมเกรงใจน่ะครับ ข้าวก็กินที่นี่ ยังจะนอนค้างที่นี่ให้ต้องลำบากกันอีก” บอสปฏิเสธด้วยท่าทีเกรงใจสุด ๆ
“ลำบากอะไรที่ไหนกันล่ะ ก็นอนห้องเดียวกับคินนั่นแหละ แม่ไม่ได้ลำบากจัดเตรียมอะไรเพิ่มเลยลูกบอส” เอ่อ…เดี๋ยวนะแม่! บ้านเรามีตั้งสามห้องนะ มันควรเหลือว่างอีกห้องให้บอสนอนปะครับ แม่คงเห็นแววตาสงสัยของผมอะครับ แกก็เลยรีบอธิบายให้ผมฟัง
“คือ อีกห้องแม่เอาหนังสือเข้าไปเก็บไว้ มันมีแต่ฝุ่น ยังไม่ได้ทำความสะอาดน่ะ คินให้บอสนอนห้องเดียวกับคินก็แล้วกันนะ เตียงคินใหญ่ตั้งหกฟุต คินตัวเล็กนิดเดียว แบ่งให้บอสนอนด้วยนะลูก อย่าให้บอสขับรถกลับกรุงเทพดึก ๆ แบบนี้เลย แม่เป็นห่วง” ผมอดคิดไม่ได้ครับ ว่าแม่มีปมเรื่องการขับรถตอนกลางดึกเพราะเรื่องอุบัติเหตุของพ่อ ผมไม่อยากไปสะกิดแผลแม่อีก ก็เลยยอม
“ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ ว่าแต่บอส จะนอนเตียงแข็ง ๆ ของผมได้ไหมล่ะครับ” ผมเกรงใจบอสต่างหากล่ะครับ ผมต้องเอาของไปไว้ที่ห้องชุดของบอสบ่อย ๆ แม่เอ๊ย!!! เตียงของบอสน่ะคิงไซซ์ แล้วก็นุ้มนุ่ม ผมยังเคยแอบนอนเล่นเลยครับ
“ได้สิ” บอสรีบตอบเหมือนกลัวผมเปลี่ยนใจ แต่นั่นมันทำให้แม่ผมฉีกยิ้มอย่างพอใจด้วย แถมยังเหมือนน้ำตาคลอ แม่จะซึ้งใจอะไรขนาดนั้นล่ะครับ
“ขอบใจมากนะลูกบอส ที่ไม่ทำให้คนแก่เป็นห่วง” อะ ทีอย่างนี้ละยอมรับว่าแก่ ตอนผมบอกให้พักผ่อนบ้าง อย่าเขียนนิยายจนดึก เพราะแม่เริ่มแก่แล้วต้องรักษาสุขภาพ ตอนนั้นนะ แม่ด่าผมไฟแลบเลยครับที่หาว่าแม่แก่
พอบอสตกลงปลงใจว่าค้างที่นี่แน่ ๆ ผมก็เดินนำบอสขึ้นชั้นบนไปครับ ผมหันกลับไปเห็นแม่โดยบังเอิญ ก็เห็นแกยิ้มแล้วทำท่ากำมือดึงศอกเข้าหาตัว แล้วตะโกนแบบไร้เสียงว่า Yes!...
อิหยังหว่า? ไอ้อาการห่วงใย ซาบซึ้งเมื่อกี้นี้มันหายไปไหน ตกลงแม่ผมเป็นนักเขียน หรือ นักแสดง?
บอสก็อีกคน เดินก้มหน้าซ่อนยิ้ม คิดว่าผมไม่เห็นเหรอครับ? ทำไมผมถึงรู้สึกว่ากำลังถูกกระทำอะไรบางอย่าง? มันรู้สึกแปลก ๆ วาบ ๆ เสียว ๆ อะครับ มันอธิบายไม่ถูก แต่ผมรู้สึกใจเต้นรัว…คือ คืนนี้ผมต้องนอนร่วมเตียงกับบอสจริง ๆ ใช่ปะ?
[อินทัช Part]
ว่าที่แม่ยายของผม น่ารักไหมล่ะครับ ผมขอกดไลก์รัว ๆ ให้ว่าที่แม่ยายเลยครับ พร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากรัว ๆ
[จบ Part อินทัช]
