บทที่ 96 ต้องการความเป็นส่วนตัว

หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอ พวกเราก็แยกย้ายกันเข้าห้องพักครับ ไม่ได้ทานอาหารกลางวัน เพราะไม่มีใครหิว สงสัยคงอิ่มอกอิ่มใจกันหมด

ผมได้ห้องวิวทะเลครับ มองออกไปเห็นน้ำทะเลสีฟ้าสวยจนเกือบอดใจไม่ไหว อยากจะออกไปแหวกว่ายเริงร่าให้ปลาตอดเหลือเกิน

“ออกไปเล่นน้ำได้มั้ยครับ” ผมก็เลยขออนุญาตคนที่นั่งทอดสายตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ