บทที่ 4 ตัวปลอมในอ้อมกอด

"ว...ว้าย! คุณเป็นใครคะ! ท...ทำไมคุณมานั่งอยู่ข้างหลัง หรือว่าคุณใช้แกร๊บแบบคาร์พูล แชร์ค่าโดยสารเหรอคะ!" 

มิลินเบิกตากว้าง ถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชิดประตูรถฝั่งตรงข้าม

ศิลาเลิกคิ้วสูง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างบางที่กำลังตื่นตระหนก 

กลิ่นหอมละมุนจากตัวเธอไม่ได้ฉุนจัดเหมือนผู้หญิงกลางคืนทั่วไป แต่มันกลับหอมหวานยวนใจเหมือนดอกไม้แรกแย้ม

จนเขาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก ปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวให้ตื่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"แกร๊บคาร์พูล? ฉันเพิ่งรู้ว่าเดี๋ยวนี้เด็กเอนเตอร์เทนเขามีมุกกวนประสาทลูกค้าบนรถใหม่ๆ แบบนี้ด้วย..."

ศิลาไล้สายตามองริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชที่กำลังเผยอค้างด้วยความตกใจ

"เอาเถอะ... สตอรี่หนีเสี่ยหื่นของเธอก็เร้าใจดี ฉันชอบ... ไหน ขอดู 'สกิลการทำงาน' ของเด็กใหม่ที่ไอ้ดินมันคุยนักคุยหนาหน่อยสิ ว่าจะร่อนเอวเก่งและเอาใจเก่งสมคำคุยหรือเปล่า"

พูดจบ ท่อนแขนแกร่งก็ตวัดวาดโอบรัดเอวคอดกิ่วของมิลิน กระชากร่างบางให้ปลิวหวือเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง!

"อ๊ะ! ปล่อยนะ! คุณพูดเรื่องบ้าอะไร เด็กเอนฯ อะไร! ฉันเรียกแกร๊บ ทะเบียน 1234 นะ!" 

มิลินดิ้นขลุกขลัก สองมือเล็กดันแผงอกกำยำของเขาเอาไว้เต็มแรง สัมผัสถึงมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งใต้เสื้อเชิ้ตจนหน้าแดงแปร๊ดเป็นลูกตำลึง

ศิลาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนระอุที่เจือกลิ่นมินต์เป่ารดพวงแก้มใส นัยน์ตาคมกริบพราวระยับไปด้วยไฟปรารถนาที่ถูกปลุกปั่นขึ้นมาจากการดิ้นรนเสียดสีของเรือนร่างนุ่มนิ่มบนตัก

"คันนี้โรลส์-รอยซ์ ทะเบียน 1243... และฉันก็ไม่ใช่คนขับแกร๊บ แต่เป็น 'ลูกค้า' ที่กำลังรอดูว่าเธอจะปรนเปรอฉันยังไง... แม่เด็กเอนฯ ขี้ตู่"

ศิลากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากบาง ริมฝีปากหยักลึกเฉียดผ่านกลีบปากของเธอไปเพียงนิดเดียว จงใจทิ้งจังหวะให้หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำ

"จะเริ่มทำงานเอง... หรือจะให้ฉันเป็นคน 'สอนงาน' ลอกคราบเธอตั้งแต่ขั้นเบสิกดีล่ะ... หืม?"

"แกร๊บ... แกร๊บคาร์พูลบ้าอะไรคันละสี่สิบล้าน!"

มิลินครางเสียงหลง สมองอันชาญฉลาดที่เพิ่งคว้าเกียรตินิยมจากสวิตเซอร์แลนด์มาหมาดๆ ถึงกับช็อตดับไปชั่วขณะ

หญิงสาวเบิกตากว้าง มองความหรูหราของเบาะหนังแท้รอบตัว สลับกับใบหน้าหล่อเหลาดุดันที่กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนระอุที่เจือกลิ่นมินต์และบุรุษเพศเป่ารดผิวแก้ม

หนีตาเฒ่ามาเฟียหื่น ดันมาขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ผิดคัน แถมเจ้าของรถยังคิดว่าเธอเป็น 'เด็กไซด์ไลน์' ที่เพื่อนเรียกมาประเคนให้ถึงที่อีก! นี่มันวันวิปโยคอะไรของมิลินเนี่ย

"ฉ...ฉันไม่ใช่เด็กขายบริการนะคะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันขึ้นรถผิดคัน ฉันจะลง!"

มิลินดิ้นขลุกขลัก พยายามจะผลักแผงอกกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามของเขาออกเพื่อหนีลงจากรถ ทว่า ทันทีที่เธอหันขวับไปมองที่กระจกหน้าต่างรถฝั่งที่ตัวเองเพิ่งพรวดพราดขึ้นมา หัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น

ตึกๆๆๆ!

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบคน วิ่งกรูออกมาจากโถงล็อบบี้โรงแรม ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย พวกมันกวาดสายตาดุดันสอดส่ายไปทั่วลานจอดรถวีไอพี และหนึ่งในนั้นกำลังวิ่งตรงมาทางโซนที่รถโรลส์-รอยซ์คันนี้จอดอยู่

"ค้นให้ทั่ว! นังเด็กนั่นมันวิ่งมาทางนี้ ท่าน ส.ส. สั่งว่าต้องจับเป็นไปขึ้นเตียงเท่านั้น!"

เสียงตะโกนโหวกเหวกดังลอดเข้ามาให้ได้ยิน

ความอวดดีและแรงขัดขืนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา มิลินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หากเธอเปิดประตูลงไปตอนนี้... เธอถูกพวกมันลากตัวไปบำเรอกามตัณหากลับของไอ้แก่วิทยาแน่ๆ!

"ฮืออ..."

หญิงสาวหลุดเสียงสะอื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอหันขวับกลับมาหาผู้ชายแปลกหน้าเพียงคนเดียวในรถ

มิลินโผเข้ากอดรัดเอวสอบของเขาแน่น ซุกใบหน้าที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตาและหยาดฝนเข้ากับแผงอกกว้างที่ปลดกระดุมอยู่ ร่างกายอรชรสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ ยอมทิ้งศักดิ์ศรีคุณหนูหมื่นล้าน เบียดหน้าอกอวบอิ่มเข้ากับแผงอกกำยำของเขาเพื่อแลกกับความปลอดภัย

"ช...ช่วยด้วยค่ะ... อย่าให้พวกมันเห็นฉันนะคะ ขอร้อง... ฮืออ"

มิลินกระซิบเสียงสั่นเครือ กอดรัดร่างหนาของเขาแน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต

ศิลาชะงักกึกไปชั่วขณะ ท่อนแขนแกร่งที่กำลังจะรวบตัวเธอกดลงบนเบาะเพื่อ 'สอนงาน' กลับกลายเป็นชะงักค้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทาอย่างรุนแรงจากร่างนุ่มนิ่มในอ้อมอก ความนุ่มหยุ่นที่เบียดชิดและกลิ่นหอมละมุนผสมกลิ่นฝนจางๆ ยิ่งทำให้เขาประหลาดใจ...

เด็กไซด์ไลน์ที่ไหนจะมานั่งร้องไห้ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนี้? แถมเรือนร่างนี้ก็ดูไร้เดียงสาเกินกว่าจะผ่านมือผู้ชายมาโชกโชน

ซีอีโอหนุ่มขมวดคิ้ว นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองออกไปนอกกระจกติดฟิล์มดำทึบ ชายหนุ่มเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ท่าทางเหมือนพวกหมาลอบกัดกำลังวิ่งวุ่นหาคนอยู่จริงๆ

ทว่า... ในจังหวะที่สายตาของพญาเสือกำลังกวาดมองประเมินสถานการณ์ด้านนอก เขากลับไปสะดุดเข้ากับร่างของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง...

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดเดรสรัดรูปสั้นจู๋สีแดงเพลิง แต่งหน้าจัดจ้าน หน้าอกหน้าใจแทบจะทะลักทะลาย

กำลังเดินกางร่มบิดสะโพกนวยนาดฝ่าสายฝนตรงเข้ามาที่รถโรลส์-รอยซ์ของเขา ในมือของเธอถือสมาร์ตโฟน และกำลังพิมพ์ข้อความด้วยรอยยิ้มยั่วยวน

ติ๊ง!

สมาร์ตโฟนของศิลาสว่างวาบขึ้นมาพร้อมข้อความจากไอ้ดิน เพื่อนตัวแสบ

[ไอ้บอส น้องเชอร์รี่ เด็กที่กูส่งไปให้ร่อนเอวถึงลานจอดรถแล้วนะเว้ย ใส่ชุดสีแดงสุดแซ่บ เปิดประตูรับน้องด้วย!]

ศิลาก้มมองข้อความหน้าจอ สลับกับมองผู้หญิงชุดแดงที่กำลังเดินยิ้มกริ่มมาที่รถ... ก่อนจะก้มลงมอง 'ลูกแมวน้อยชุดขาว' ที่กำลังหลับตาปี๋

ซุกหน้ามุดแผงอกของเขาจนน้ำตาเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตไปหมด

ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นมาทันที... หึ... ที่แท้ก็ขึ้นรถผิดคันจริงๆ สินะ แม่นกน้อยหลงทาง