บทที่ 57 เช้าวันใหม่กับพายุลูกใหญ่

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านสีเข้มเข้ามาภายในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมของเพนต์เฮาส์สุดหรู ร่างเล็กที่จมลึกอยู่ในฟูกหนานุ่มค่อยๆ ขยับตัวอย่างเชื่องช้า ทว่าเพียงแค่ออกแรงขยับ ความปวดร้าวก็แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกรถบรรทุกสิบล้อทับสลับเดินหน้าถอยหลังทั้งคืน

"อูย..." มิลินครางเสียงแผ่ว นิ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ