บทที่ 78 ลางสังหรณ์มรณะ

"มึงว่าไงนะ... ใครสั่งให้มิ้มออกจากเพนต์เฮาส์! กูสั่งให้เฝ้าไว้ไม่ใช่เหรอ!!!"

เสียงคำรามตวาดลั่นราวกับราชสีห์ที่กำลังบ้าคลั่ง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยเยือกเย็น บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะและรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนผู้บริหารคนอื่นพากันตัวสั่นงันงก ศิลาเตะเก้าอี้หนังตัวใหญ่กระเด็นไปกระแทกผนัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ