บทที่ 9 เกือบไม่รอด

คำพูดของดลภพทำให้อิงฟ้าถึงกับตกใจ เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะเอ่ยปากเช่นนั้น ใจหนึ่งก็ดีใจจนแทบจะกรีดร้อง แต่อีกใจหนึ่งก็กังวล เพราะถ้าเขาไปส่งที่บ้านจริง ๆ เขาก็จะต้องรู้ความจริงว่าเธอคือลูกสาวของท่านประธานธีระ และความลับที่เธอปลอมตัวมาเป็นเลขาฯ ก็จะต้องถูกเปิดเผยทันที

อิงฟ้ารีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้คุณอารี แต่คุณอารีกลับยิ้มบางๆ เหมือนจะสื่อว่า 'โอกาสมาแล้วนะ'

“คะบอส แต่...ดิฉันกลับเองได้ค่ะ พอดีว่าที่พักอยู่ไกล เกรงว่าจะไม่สะดวก” อิงฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามทำหน้าใสซื่อที่สุด ดลภพเลิกคิ้วเล็กน้อย เหมือนกำลังพิจารณาคำพูดของเธอ

“คุณพักอยู่ที่ไหนเหรอ”

“พักอยู่ที่คอนโดกับเพื่อน แถวสาธรค่ะ น่าจะไกลจากที่นี่”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปส่งที่คอนโดเพื่อนคุณก็ได้” อิงฟ้าถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ

ดลภพพาอิงฟ้ามาขึ้นรถคันหรูของเขา เธอนั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆ พยายามควบคุมหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก บรรยากาศภายในรถเงียบสงบ จนกระทั่งดลภพเอ่ยขึ้น

“คุณยังไม่ได้ทานข้าวเย็นใช่ไหม”

“เอ่อ...ยังเลยค่ะ” อิงฟ้าตอบอย่างประหม่า

“งั้นเดี๋ยวเราแวะทานข้าวเย็นกันก่อน แล้วผมค่อยไปส่งคุณ พอดีว่าผมอยากคุยเรื่องงานกับคุณด้วย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่กลับเป็นคำชวนที่ทำให้หัวใจของอิงฟ้าพองโต

บอสหนุ่มพาเลขาฯ คนใหม่ มายังร้านอาหารในโรงแรมระดับห้าดาวแห่งหนึ่ง บรรยากาศภายในค่อนข้างโรแมนติก มีเสียงเปียโนคลอเบาๆ ดลภพจัดการสั่งอาหารให้เธออย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นถึงความเป็นสุภาพบุรุษที่แฝงอยู่ภายใต้ความเย็นชา

ตลอดมื้อค่ำ ดลภพยังคงพูดน้อย แต่ก็เป็นฝ่ายถามคำถามเกี่ยวกับตัวเธอและเรื่องงานบ้าง อิงฟ้าตอบอย่างกระตือรือร้น พยายามเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจและไม่หลุดความลับออกไป เธอรู้สึกว่าการได้นั่งคุยกับเขาแบบใกล้ชิด ทำให้เธอหลงใหลในตัวเขามากขึ้นไปอีกหลายเท่า ความเย็นชาของเขาไม่ได้เป็นปัญหาอย่างที่เธอกังวล แต่กลับทำให้เขามีเสน่ห์ลึกลับน่าค้นหา

“ผมจำได้ว่าเราเคยเจอกันมาแล้วครั้งหนึ่ง...”

“ค่ะ ในงานเลี้ยง” อิงฟ้าตอบอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันคิด เพราะอยากให้เขานึกถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น

“คุณไปกับใครเหรอครับ” ดลภพถามต่อ สีหน้ายังคงไม่แสดงอารมณ์ แต่แววตาของเขากลับดูเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

คำถามของดลภพทำให้อิงฟ้าถึงกับชะงัก นี่คือคำถามที่เธอไม่ได้เตรียมตัวมาล่วงหน้า! ถ้าเธอบอกว่าไปกับคุณแม่ และเป็นลูกสาวท่านประธานธีระ ความลับเรื่องที่เธอปลอมตัวมาเป็นเลขาฯ ก็จะถูกเปิดเผยทันที!

“คือฉันไม่ได้ไปที่งานเลี้ยงนั้นหรอกค่ะ แต่ไปสัมมนาใกล้ ๆ แถวนั้น”

“อ๋อ” เขาเอ่ยขึ้นเหมือนไม่ค่อยเชื่อใจเธอเท่าไหร่ แต่ทำไงได้เธอจำเป็นต้องโกหก ขืนบอกว่า...ไปกับมารดาความลับก็แตกนะสิ! ในสถานการณ์คับขันนี้ อิงฟ้าคิดถึงคำพูดของเจนนิสาที่สอนว่าต้องสร้างบทบาทสมมติและความใสซื่อ เธอจึงตัดสินใจแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าไปแบบนั้น

หลังจากคำตอบของอิงฟ้าเรื่องที่เจอกันในงานเลี้ยงคืนนั้น ดลภพก็ไม่ได้ถามอะไรต่อในทันที เขานั่งรับประทานอาหารตรงหน้าและตักอาหารให้เธออย่างสุภาพ อิงฟ้าถอนหายใจอย่างโล่งอก และคิดว่ารอดตัวไปแล้ว แต่เมื่อทานอิ่ม..เขาก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามค้นหาความจริงบางอย่าง

“คุณจบจาก Oxford เหรอ” ดลภพเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หลังจากที่เธอเล่าประวัติส่วนตัวคร่าวๆ ให้ฟัง ว่าเธอเพิ่งเรียนจบจากประเทศอังกฤษ

“ค่ะ” อิงฟ้ายิ้มหวานให้เขาอย่างจริงใจ เธอไม่ได้โกหกเรื่องการศึกษาเลย ดลภพพยักหน้าช้าๆ ดวงตาคู่คมยังคงจับจ้องเธอไม่วาง

“งานเลี้ยงการกุศลคืนนั้น ผู้ที่เข้าร่วมส่วนใหญ่ก็เป็นนักธุรกิจชั้นนำ” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจอิงฟ้าเต้นผิดจังหวะ

“เอาไว้วันหลังถ้างานเลี้ยงจัดขึ้นอีก ผมจะพาคุณไปด้วย” คำพูดของดลภพทำให้เส้นประสาททุกส่วนของอิงฟ้าตึงเปรี๊ยะ เขาต้องกำลังสงสัย! อะไรบางอย่างอยู่แน่ ๆ

“ค่ะ...” อิงฟ้าตอบสั้น ๆ และพยายามทำให้เขาเชื่อสนิทใจ

ดลภพมองอิงฟ้านิ่งงัน แววตาของเขาดูเหมือนจะค้นหาบางอย่าง แต่เลขาฯสาวก็ยังคงยิ้มหวานอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง

“เรากลับกันเลยมั้ย” ดลภพเอ่ยขึ้น ราวกับว่าหมดข้อสงสัยแล้ว

อิงฟ้าแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลังจากเดินตามเขาไปที่รถ เธอจะต้องพยายามเก็บความลับ จนกว่าจะสามารถทำให้หัวใจที่เย็นชาของเขาเปิดรับความรักของเธอให้ได้เสียก่อน

ดลภพขับรถมาส่งอิงฟ้าที่คอนโดของเจนนิสา อิงฟ้าเห็นเพื่อนกำลังยืนรออยู่หน้าคอนโดด้วยสีหน้ากังวลหลังจากที่อิงฟ้าแอบส่งไลน์ไปบอกเพื่อน

“ขอบคุณค่ะบอส” อิงฟ้ากล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงหวานซึ้ง เธอแอบเสียดายที่ช่วงเวลาแห่งความใกล้ชิดนั้นจบลง

“ครับ” ดลภพพยักหน้ารับเล็กน้อย

“แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ” เขาหันมามองเจนนิสาที่ยืนรออยู่ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

“ค่ะ” อิงฟ้าโบกมือลาเขาเบาๆ หลังจากเธอลงรถเรียบร้อย ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่ไม่ไกล