บทที่ 30 ความเสียใจที่เขาไม่รู้

กัญญิกาก้มหน้าลงเก็บสมุดเข้ากระเป๋าผ้า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพต้นฉบับที่พังยับเยินนั้นไว้อีกครั้ง เธอค่อยๆ สอดแผ่นกระดาษชื้นแฉะลงระหว่างแผ่นรองพลาสติกแข็ง ไม่ยอมม้วนเก็บเข้ากระบอกตามเดิมเพราะกลัวว่าเนื้อกระดาษส่วนที่เปียกจะเปื่อยยุ่ยและฉีกขาด

เวไนยเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะ

สี่โมงห้าสิบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ