บทที่ 34 คำขอโทษ ในรูปแบบของดอกไม้

เธอกดปุ่มตอบกลับ

'ขอบคุณมากนะคะคุณแม่ คืนนี้หนูจะขอตัวพักผ่อนแล้วนะคะ'

ทว่าปลายนิ้วเรียวกลับหยุดชะงักค้างอยู่เหนือปุ่มส่ง

กัญญิกาหวนนึกไปถึงโต๊ะกระจกตัวเล็ก นึกถึงห้องทำงานที่กว้างขวางเกินความจำเป็น และนึกถึงใบหน้าเรียบเฉยของคนทรนงที่นั่งอยู่หลังกองแฟ้มเอกสาร เธอนึกถึงช่วงเวลาสั้นๆ ที่เธอยืนหยั...