บทที่ 3 2 พ่อจำเป็น
เตียวหุยตัดใจมาส่งเปาะเปี๊ยะที่บ้าน ถึงจะเหลือเวลาอีกแค่สี่วัน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนเป็นสี่ร้อยปี
"ขอบคุณนะคะที่มาส่งที่บ้าน นี่ก็ดึกแล้วรีบกลับบ้านเถอะค่ะ" ดันตัวอีกฝ่ายให้กลับขึ้นไปบนรถ
"อืม...ขอหอมแก้มหน่อยได้ไหมคะ" จริง ๆ ก็อยากจะทำมากว่าหอม แต่สัญญาต้องเป็นสัญญา เขาตกปากรับคำกับพ่อซุสเรื่องการขยับสถานะของความสัมพันธ์ รวมทั้งการสัมผัสแตะเนื้อต้องตัวเปาะเปี๊ยะด้วย
"แค่หอมเองเหรอคะ เปี๊ยะให้มากกว่านั้นได้ไหม" ยิ้มมีพิรุธแล้วผลักหลังคอของคนตัวสูงกว่าลงมารับจูบจากริมฝีปากของเธอ เตียวหุยเบิกตากว้างไม่คาดคิดว่าจะถูกเปาะเปี๊ยะรุกจูบซะเอง
"อะแฮ่ม!" เสียงกระแอมไอของซุสดังขึ้นจากหน้าต่างห้องนอนชั้นบน
เปาะเปี๊ยะรีบผละริมฝีปากออกเกาหัวเก้อเขินเหลือบตาขึ้นไปหาคุณพ่อสุดหล่อของเธอที่ส่งประกายสายตาเหมือนจอมมารลงมาให้ลูกสาว
"เอ่อพ่อคะ กลับมาแล้วเหรอ ทำไมวันนี้กลับมาเร็วจังเลยคะ" เปาะเปี๊ยะยิ้มแห้ง ใหหน้าแดงซ่าน
"พ่อกลับมาเร็วทุกวัน แต่ลูกนั่นแหละกลับดึกเข้าบ้านได้แล้ว อีกแค่สี่วันเองรอไม่ได้หรือไงเตียวหุย" เขาเอ็ดว่าที่ลูกเขย เตียวหุยรีบยกมือขอโทษแล้ววางมือบนหัวของเปาะเปี๊ยะ
"ฝันดีนะคะ อีกสี่วันเจอกันค่ะ" เขากระซิบแล้วรีบสับขาเดินออกจากบ้านอย่างด่วนจี๋
ซุสแอบยืนหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งเด็ก ถึงจะรู้ดีว่าเตียวหุยนั้นเป็นคนมีนิสัยหนักแน่น แต่ไอ้คนที่จะทำให้เตียวหุยอ่อนแอและจิตหลุดก็คงจะมีแต่ยัยตัวแสบเปาะเปี๊ยะคนเดียว
"เปี๊ยะขึ้นบ้านอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ไปเรียนไม่ใช่หรือไง" ซุสตะเบ็งเสียงลงมาจากห้องนอนชั้นบน
"ฮึ่ย...ยังจูบไม่ฟินเลย เหมือนเอาปากแตะ ๆ กันเองอ่ะ พ่อนะพ่อหนูจะเสียจูบแรกให้เตียวจ๋า พ่อก็ขัดเหลือเกิน" เปาะเปี๊ยะทำหน้าหงิกรู้สึกเซ็งที่ยังจูบกับเตียวหุยไม่หนำใจ
บริเวณศาลานั่งพักชมวิวหน้าตึกคณะ สาวทรงผมเขาแหลมกำลังนั่งเขียนการ์ดยินดีต้อนรับการกลับมาของเตียวหุย รวมทั้งมอบรูปสีน้ำขนาดเท่าเอห้าที่เป็นรูปภาพยั่ว ๆ บด ๆ ของเธอในชุดนอนเซ็กซี่ขยี้ใจซึ่งถูกอัดใส่กรอบสีทองเป็นอย่างดีมอบให้เขาเป็นที่ระทึกใจด้วย
ความจริงเธอกะจะมอบรูปนี้ให้กับเขาตั้งแต่วันที่ไปงานเลี้ยง แต่เพราะมันยังไม่เสร็จดีก็เลยตัดสินใจจะมอบให้ในวันเกิดปีที่ยี่สิบของตัวเองซะเลย
"บอสเปี๊ยะคร้าบชาไทยของโปรดครับ ผมนี่หอบเหมือนควายเลยวิ่งตามรถน้ำอย่างกับคนบ้า" เลขาเฉินวิ่งกระหืดกระหอบมาหาเธอในมือมีถุงน้ำกระดาษชาไทยมาด้วย
"แล้วคุณไปวิ่งตามรถน้ำทำไมคะ" เปาะเปี๊ยะรับน้ำจากมือของพี่เลี้ยงสายเนิรด์มาดูด
"ก็ยัยป้าขายน้ำดันลืมทอนเงินให้ผมน่ะสิครับ พร้อมเพย์ แสกนจ่ายอะไรก็ไม่มี เงินทอนตั้งหลายร้อยบาทนะครับ" พูดเสียงหอบแล้วทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม
"สวัสดีครับน้องเปาะเปี๊ยะ พี่นั่งด้วยได้ไหม" กิมจิ หนุ่มสุดฮอตคณะสถาปัตย์ฉีกยิ้มกว้าง เปาะเปี๊ยะรีบชำเลืองมองหน้าเลขาเฉินเพื่อขอความช่วยเหลือ
"เอ่อ...." เธออยากจะปฏิเสธอยู่ก็จริงแต่พี่กิมเคยช่วยเหลือไว้หลายอย่าง จะไล่ให้เขาไปนั่งที่อื่นก็ดูจะโหดร้ายไปเสียหน่อย
"สรุปว่าพี่นั่งด้วยได้ไหมครับ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย" ยังไม่ทันจะได้ตอบตกลง เขาก็เบียดเข้ามานั่งข้าง ๆ เธอทำให้เปาะเปี๊ยะต้องรีบเขยิบตัวไปนั่งอีกมุม แต่เขาก็ยังคงขยับตามมาติด ๆ
"ประทานโทษนะครับ ที่นั่งมีตั้งเยอะแยะทำไมคุณต้องมานั่งกับคุณหนูของผมด้วย" เลขาเฉินดูดน้ำชาไทยจิกตามองเด็กหนุ่มที่พยายามจะเบียดตัวมานั่งข้างบอสเปี๊ยะของเขา
"แล้วลุงเป็นใครเนี่ย" กิมจิถาม
เลขาเฉินหน้าเสียหล่อขนาดนี้เป็นลุงได้ยังไงวะ
"คือพี่กิมเขยิบไปนั่งตรงโน้นได้ไหมคะ แล้วมีอะไรจะถามก็รีบถามเถอะ เพราะเดี๋ยวพ่อเปี๊ยะมาพี่จะไม่ได้ถาม"
ผู้ช่วยพี่เลี้ยงคนสนิทถลึงตางงว่าพ่อคนไหนของบอสเปี๊ยะ เพราะคนที่จะมารับเธอกลับบ้านวันนี้ก็คือ พ่อทูนหัวเตียวหุยต่างหาก
แถมคุณเตียวยังโทรมากำชับนักกำชับหนาว่าให้อยู่เฝ้าคุณหนูจนกว่าเขาจะมาถึง โชคดีที่คุณเตียวเซ้นส์แรงเพราะขืนไม่เฝ้าไว้ ไอ้กิมจิหน้าหม้อนี่มีหวังล่อลวงบอสเปี๊ยะให้ไปที่อื่นแล้ว
"พอดีพี่จะถามว่าวันเสาร์นี้น้องเปี๊ยะว่างหรือเปล่า พี่ซื้อตั๋วหนังไปดูกับเพื่อนแต่เพื่อนดันไม่ว่าง พี่รู้สึกเสียดายเงินครับก็เลยจะมาชวนน้องเปี๊ยะไปดูด้วยกัน" กิมจิจ้องเขม็งรอลุ้นคำตอบจากสาวสุดฮอตของคณะศิลปกรรมศาสตร์
"โทษด้วยนะเปาะเปี๊ยะไม่ว่าง ไม่ว่าจะพรุ่งนี้ หรือวันไหนก็ไม่ว่างทั้งนั้น"
เสียงเข้มเย็นยะเยือกดังขึ้นมาจากด้านหลังศาลานั่งพัก ปลายรองเท้าหัวแหลมเดินขยับเข้ามาเรื่อย ๆ แล้วหยุดกึกตรงหน้าเธอ ใบหน้าครั่นคร้ามคมคาย และแววตาคมกริบจิกมองกิมจิด้วยความหึงหวง
ฝ่ามือใหญ่ที่เต็มด้วยเส้นเลือดกำแน่น เหลือบมองใบหน้าเธอด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง
"เอ่อคุณพ่อเหรอครับ สวัสดีครับ" กิมจิยกมือไหว้อย่างเร่งรีบ
เปาะเปี๊ยะกับเลขาเฉินอมยิ้มกลั้นขำ
"เออ..ไหว้พระเหอะ" เตียวหุยรับมุกรีบสวนกลับแต่ชักสีหน้าถมึงทึงส่งให้เปาะเปี๊ยะ
"พอดีผมชอบเปาะเปี๊ยะครับคุณพ่อ ผมขออนุญาตจีบลูกสาวคุณพ่อได้ไหม" กิมจิรีบกระโดดลงจากศาลาแล้วยกมือไหว้เตียวหุยปลก ๆ
"จีบเหรอ..ฝันไปเถอะ" เขาสวนกลับแล้วเดินนำไปที่รถ รู้สึกหงุดหงิดเด็กหนุ่มที่มาตื๊อจีบเปาะเปี๊ยะ
"คุณพ่อผมไม่ยอมแพ้หรอกนะครับ ผมจะจีบลูกสาวคุณพ่อให้ได้" กิมจิตะโกนไล่หลัง
เลขาเฉินขอตัวกลับบ้านทำให้เหลือแค่เธอกับพ่อทูนหัวหน้าหงิกที่นั่งหันหน้าออกไปทางหน้าต่างไม่ยอมพูดไม่ยอมจากับเธอสักคำ
"น่ารักจัง" เปาะเปี๊ยะกระเถิบตัวมาประชิดท่านประธานร้านปลาเผาพุงพุ้ย แล้วกระซิบข้างหู "หึงหนูเหรอคะคุณพ่อ"
กล่าววาจาเยาะเย้ยซ้ำเติม เตียวหุยหันขวับส่งประกายแห่งความพิโรธผ่านดวงตาหวานคมมาให้ แต่พอจะหันหน้ากลับมือเล็กกลับตรึงยึดหน้าเขาจนแน่น
"คุณพ่อเตียวขาหายโกรธเปี๊ยะเถอะค่ะ จะตีหรือจะมัดหนูไว้ หนูก็ยอมทั้งนั้น"
ทำหน้าเว้าวอนเอ่ยเสียงสองเสียงสามพยายามง้อให้คุณพ่อจำเป็นหายงอน
