บทที่ 5 เตรียมวัตถุดิบ
ขณะที่เปาะเปี๊ยะอาสาช่วยเตียวหุยเก็บถ้วยเก็บจานล้าง รถประจำตำแหน่งของเลขาเฉินก็ทะยานเข้ามาจอดบริเวณบ้านสไตล์ลอฟต์ เขาเดินกระตุกแว่นแสยะยิ้มลงมาพร้อมกับกล่องของขวัญสำหรับว่าที่ลูกเขย
"ขอประทานโทษครับเชฟและคุณหนู คุณซุสให้ให้ผมเอาของขวัญวันเกิดมาให้บอสเปี๊ยะ"
"ขอบคุณครับเลขาเฉิน ยังไงผมฝากบอกพี่ซุสด้วยว่าวันอาทิตย์จะพาเปาะเปี๊ยะกลับไปส่งที่บ้าน พรุ่งนี้ผมจะพาเขาไปเที่ยวทะเลสักหน่อย"
"ได้เลยครับ ฝากดูแลบอสของผมด้วยนะครับคุณเตียวหุย" เลขาเฉินเอ็นดูเด็กสาวเสมือนลูกหลาน เพราะดูแลกันมาเนิ่นนานจนแทบเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน
"แน่นอนครับ" เตียวหุยตบบ่าแล้ววางกล่องของขวัญลงบนเคาน์เตอร์ครัว
"อาเตียวคะเปี๊ยะล้างให้หมดเรียบร้อย มีอะไรให้เปี๊ยะช่วยอีกไหมคะ"
เชฟหนุ่มเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้วางมือลงบนหัวไหล่เปลือย "ไปอาบน้ำ"
"คะ อาบน้ำเหรอแต่...เปี๊ยะไม่มีเสื้อผ้าเลยค่ะ"
"ไม่ต้องใส่" ตอบสั้น ๆ แล้วจับมือเธอเดินขึ้นไปบนห้องนอนด้วยกัน
"ไม่ต้องใส่เหรอคะ หมายความว่าไง" รู้แก่ใจดีว่าเขากำลังพูดถึงอะไร
เขาพาเธอเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ของตนเองที่เห็นวิวพาโนรามายามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครรวมทั้งแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลนิ่งสงบสะท้อนรับแสงจันทราที่สาดส่องลงมา ด้านนอกมีสระว่ายน้ำขนานยาวกับตัวดาดฟ้าห้อง เปาะเปี๊ยะรีบหันหน้าไปสบตาเตียวหุย
เชฟหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใช้มือเพียงข้างเดียวดึงเสื้อออกจากทางศรีษะ แล้วเหวี่ยงลงกับพื้นนัยน์ตาคู่คมตวัดมองนาฬิกาแขวนที่ผนังบอกเวลาห้าทุ่มเหลือแค่อีกหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
"ไปว่ายน้ำกัน"
"แต่ว่า...เปี๊ยะไม่มีชุดว่ายน้ำนี่คะ" เด็กสาวที่กำลังเป็นสาวโตเต็มวัยกัดริมฝีปากเบี่ยงสายตาหนี
"จนกว่าจะเที่ยงคืน อาสัญญาว่าจะไม่แตะต้องเปี๊ยะ แต่ว่าอาเป็นเชฟนะทุกกระบวนการจึงต้องพิถีพิถัน โดยเฉพาะการเลือกเนื้อนุ่มสักชิ้นมาทำอาหาร ดังนั้นก็เลยต้องสำรวจเนื้อชิ้นนี้สักหน่อยว่าเหมาะแก่การมาทำเมนูเด็ดของอาหรือไม่" เขาอธิบายเนิบนาบแล้วฉุดรั้งตัวเธอให้ยืนขึ้นบนเตียง จากนั้นหมุนตัวเธอให้หันหลัง
"แต่เปี๊ยะไม่ใช่เนื้อนะคะ" เสียงน่ารักเถียงสู้
"เถียงเก่งจัง" ลมหายใจอุ่นร้อนรดไล่อยู่ที่หลังคอ มือของเขาค่อย ๆ กระตุกเชือกที่มัดตรึงชุดเดรสรัดรูปออกช้า ๆ เปาะเปี๊ยะกลืนน้ำลายหลับตาข่มความวาบหวาม
ปลายนิ้วแกร่งกระตุกเชือกแล้วสาวออกทีละนิด ภายในชั่วอึดใจเดียวร่างกายที่เต็มด้วยส่วนเว้าส่วนโค้กของสรีระก็ปรากฏอล่างฉ่างต่อหน้าของเตียวหุย
นัยน์ตาหวานคมเหลือบมองตั้งแต่ช่วงหลังคอระหงไล่ลงมาที่แผ่นหลังขาว หยุดชะงักที่ช่วงปั้นเอวคอดเล็กที่รับกับช่วงสะโพกได้อย่างพอเหมาะ ไล่ต่ำลงมาถึงบั้นท้ายงอนขาวสวมแพนตี้สีขาวตัวบาง หากถูกฝ่ามือของเขาฉีกทึ้งก็คงจะขาดวิ่นไม่มีเหลือ
"อาเตียวคะ คือ" เจ้าของร่างกายเกือบเปลือยยกมือสองข้างขึ้นกอดอก แล้วหมุนกายกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ช่วงหน้าท้องแบนราบกระชับตึงและเนินสามเหลี่ยมพิศวงก็ตระหง่านอยู่ใกล้ปากและมือของเขาเพียงเล็กน้อย
เตียวหุยอมยิ้มเขม็งมองดวงตาวูบไหวของร่างสวยที่ยืนสั่นระริกอยู่บนเตียง ฝ่ามือทำหน้าที่กระตุกเชือกมัดกางเกงขาก๊วยสีกรมออก ในทันใดนั้นความอลังการของชายชาตรีที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในซับในสีเทาก็โชว์เด่นต่อใบหน้าที่กำลังเห่อแดง
"ว่ายน้ำเป็นหรือเปล่าคะ"
"เป็นค่ะ ว่ายเก่งมากด้วย" เยินยอตัวเองฉีกยิ้มหวานแต่มือก็ยังคงกอบกุมหน้าอกตัวเองไม่ยอมปล่อย
เขาจึงเดินเข้าไปประชิดที่ขอบเตียง เลื่อนมือสองข้างขึ้นไปตามหน้าท้องทาบฝ่ามืออุ่นลงที่ทรวงอก แล้วจับยกมือสองข้างที่แข็งเกร็งออก เผยให้เห็นซิลิโคนดอกไม้สีเนื้อที่ปิดป้านสีสวยภายใน
เจ้าของรอยยิ้มบุ๋มที่แก้มหนึ่งข้างโอบอุ้มตัวของเปาะเปี๊ยะลงมาจากเตียง "ต้องตรวจเช็กวัตถุดิบว่าพร้อมใช้งานหรือเปล่า" นิ้วมือแกร่งค่อย ๆ ลอกซิลิโคนทั้งสองข้างออก เผยให้เห็นยอดของปทุมถันสีชมพูอ่อนดั่งเม็ดของอัญมณีสีสวยที่ประดับอยู่บนหน้าอกทรงแอปเปิ้ล
"กะลาครอบตรงไหน นี่กำลังพอดีมือของอาเลย"
ปากหวานเอ่ยชมคนที่กำลังทำตัวแข็งทื่อ อยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นคนพูดน้อยขึ้นมา พอเห็นคนที่เคยพูดเป็นต่อยหอยกลายเป็นคนเคร่งขรึมยืนตัวสั่นเขาก็รู้สึกมันเขี้ยว จนอยากกลืนกินให้หมดทั้งตัว
