บทที่ 97 ความหวัง

“ดิว พาลิซ่าไปขึ้นรถ ผมจะไปส่งที่คอนโดฯ” ดันเต้ตัดบททั้งหมด ลอลิซ่ามองหน้าดันเต้เบา ๆ ก่อนจะยอมไปขึ้นรถแต่โดยดี ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ลอลิซ่าก็ยังคงเป็นห่วงโซ่อาหารของดันเต้เสมอ ไม่ว่าจะห่างกันไกลแค่ไหน สุดท้ายเมื่อมาพบกันลอลิซ่าก็ยังคงกลัวดันเต้เสมอเหมือนเดิม

“ไอ้ดันเต้...” กรวิทย์เรีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ