บทที่ 4 ตอนที่ 4 เด็กเอ็นโดยไม่ได้ตั้งใจ
SIS PUB
ร่างสูงสง่าของคาสันต์สาวเท้า ก้าวยาวๆราวกับนายแบบ ในกางเกงยีนขาดแต่ราคาแพงหูฉีก ควบคู่กับเซิตสีน้ำเงินเข้มปลดกระดุมลงสี่เม็ด เผยให้เห็นแผงอกกำยำ สุดขยี้ใจ ที่สตรีทั่วโลกต่างหลงไหลต่างตบเท้าเข้ามาให้เขาเลือกขึ้นเตียงไม่ขาดสาย และเขาไม่เคยปฏิเสธคำเชื้อเชิญนั้น ร่างสูงสูบนิโคตินจากบุหรี่ราคาแพงในมือครั้งสุดท้ายก่อนจะโยนทิ้งลงพื้น ตามด้วยปลายส้นรองเท้าหนังแบรนด์ดังที่ตามไปบี้มันจนดับอยู่แนบเท้า
แกร๊กกก!!
ทามรีบเดินตามเจ้านายที่เดินนำหน้า เลือกใช้ประตูหลังที่สร้างไว้สำหรับเจ้าของเช่นบุคคลที่เดินล้วงกระเป๋าไปด้านหน้า และบรรดาเพื่อนสนิท ที่ไม่ชอบคนพลุกพล่าน จึงใช้ประตูหลังแทน
“เออ.นายครับ” ทามรวบรวมความกล้าก่อนจะเอ่ยขึ้น เพราะกลัวจะพูดออกไปแล้วทำให้คาสันต์หงุดหงิด เพราะเรื่องนี้ทำคาสันต์เลี้ยงที่จะกลับคฤหาสน์ประจำตระกูลอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งหลังๆมานี้ไม่ต้องพูดถึง คาสันต์สิงสถิตอยู่ผับตัวเองทุกวันจัไม่ต่างจากบ้านหลังที่สอง แม้จะทำงานหนักเขาก็จะลากสังขารกลับมานอนที่ผับตลอด
“มีอะไรว่ามาไอ้ทาม ก่อนที่มึงจะทำกูหงุดหงิด” คาสันต์หันไปเลิกคิ้วถามคนสนิทของตัวเอง ที่ยังคงทำท่าทางอึกอักน่ารำคาญสำหรับเขาจริงๆ เห็นแล้วพาลจะหงุดหงิด
“นายหญิงปรานฤดีให้ผมตามนายกลับคฤหาสน์พรุ่งนี้ครับ “ ทามกลั้นใจบอกไปอย่างเร็วระรัว เพราะรู้ดีว่ามารดาของเจ้านายต้องการให้ลูกชายเพียงคนเดียวกลับบ้านทำไม
“กู.ไม่ กลับ!!!!” นั้นไง ความลำบากในการหาเรื่องแก้ตัวให้กับเจ้านายที่เคารพ กับนายหญิงปรานฤดีคงต้องตกเป็นหน้าที่ของเขาอีกแล้วเช่นเคย
“แต่นายเลี้ยงไม่กลับบ้านมาเป็นเดือนแล้วนะครับ” ทามยังคงพยายามตะล่อมคนตรงหน้าที่กำลังหงุดหงิด ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันขึ้น จนเขาลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก’ นั้นก็นายหญิง นี้ก็เจ้านายที่เคารพรัก ใครจะลำบากใจเท่าไอ้ทามคนนี้ไม่มีอีกแล้วครับบ~~’
“ตราบใดที่แม่กูยังจะบังคับใหกูไปดูตัวกับบรรดาลูกสาวเพื่อนๆท่านอีก ก็อย่าหวังว่ากูจะกลับ!!”
“โธ่~~~ นายยย!!!”
“พูดแล้วก็หงุดหงิดไอ้สัส!.. ไปเอาเหล้ามาให้กูที่ห้อง แล้วเรียกเด็กเข้ามาให้กูด้วย!!” คาสันต์โบกไม้โบกมือไล่ก่อนจะกระทืบเท้าเข้าประตูห้องVVIP ห้องที่เขาสร้างขึ้นเพื่อความเป็นส่วนตัว และสำหรับกลุ่มเพื่อนเวลามาหาเขาที่ผับ
“ครับๆๆ.” ทามตะโกนไล่หลัง ก่อนคอจะตก เมื่อทำตามสำสั่งของนายหญิงไม่สำเร็จ เพราะเจ้านายเขาต่อต้านเรื่องนี้มาแค่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ยิ่งเพื่อนๆทั้งสองพากันตบท้ายสร้างครอบครัวที่สุขสันต์ เรื่องคู่ครองของนายเลยปะทุขึ้นอีกครั้ง เพราะนายหญิงต้องการเห็นลูกชายของตัวเองเป็นฝั่งเป็นฝามีหลานให้เธอเลี้ยง ไม่ใช่ลอยชายเป็นพ่อขุนแผนแบบนี้ เธอไม่ปลื้มอย่างแรง!!!
ห้องแต่งตัว
“เอ้าาา!!! แต่งเสร็จก็ออกมาสักทีสิคร้าาาา ต้องให้ฉันยกเสลี่ยงมาอัญเชิญเลยไหมยะหล่อน!! คนอื่นเขารอเธออยู่คนเดียวเนี่ยยย!!” เป็นเจ้สาวสองคนเดิมที่กระชากประตูเปิดออก ใบหน้าบูดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด คงจะเพราะคนที่เธอตกกะไดพลอยโจรสวมชุดเธออยู่ตอนนี้
“เออ..คะ.คือ”
“โอ้ยย!! ไม่ต้องพูดแล้ว รีบไปรวมตัวกับคนอื่นเลย เดียวงานจะเริ่มแล้ว!! คืนนี้งานใหม่จะมาเสียในระหว่างที่ฉันดูแลไม่ได้ เข้าใจไหม”
หมับบบบ!! ไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปฏิเสธ ว่าเคยไม่ใช่พนักงานของที่นี้ ก็โดนเจ้สาวสองลากออกไปจากห้องแต่งตัวทันที รินดาหันซ้ายมองขวา ที่เป็นทางเดินไปไหนสักที มืออีกข้างก็พยายามดึงชายกระโปรงที่สั้นจนเห็นขาอ่อนขาวเนียน แต่ก็ช่างยากเย็นเหลือเกินเพราะดึงด้านล่าง เกาะอกด้านบนก็รั้งต่ำลงมาด้วย
พรึบบบ!!!
“อะ! นี่ ผูกแขนเอาไว้ด้วย” เจ้คนเดินยื่นโบสีแดงมาให้กับเธอ รินดารับมาถือด้วยความสงสัย พอหันไปพอรอบที่มีผู้หญิงมากมาย สวมชุดเดียวกับกับเธอ แถมข้อมือของแต่ละคนยังผูกรอบข้อมือเอาไว้ บางคงก็จ้องมองเธอราวกับตัวประหลาด
“รับงานใหม่ละสิหล่อน ฮ่าๆ~~ ใหม่ก็แบบนี้แหละ เดียวก็เป็นงานแล้ว รออยู่นี้กับคนอื่นเขา เดียวจะมีคนมาเรียก”
“เออ..คือว่า..”
“เจ้!!!!” มีเสียงตะโกนเรียกดังขึ้นจากด้านหลังเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง รินดามองมือที่ถือไมค์เล็กอยู่ เดาว่าคงจะเป็นพนักงานของที่นี้เช่นกัน
“เฮียมาแล้วนะ พี่ทามให้มาเรียกอะ”
“เออๆรู้แล้วๆ… ส่วนเธอก็ทำตามคนอื่นเขาละ และอย่าทำให้ฉันเสียงานด้วย …นี่!!อีกอย่างหน้านี่ก็ไม่แต่ง ดีหน่อยที่หน้าตาดี ไม่งั้นเสียชื่อฉันแน่ โอ้ยๆๆ ไม่ไหวจะเคลียร์!!!” เธอหันมาตำหนิเธออีครั้ง ก่อนจะสะบัดตูดเดินออกไปอย่างรีบเร่ง รินดาจึงได้พักหายใจหายคอ ก่อนจะหาทางออกจากผับนี้โดยที่ไม่มีใครรู้
“นี่ๆ เธอมาใหม่ใช่ไหม” รินดาหันไปมองสาวสวยที่อยู่ในเครื่องแบบเดียวกันกับเธอ เธอตรงหน้าส่งยิ้มเป็นมิตรมาให้ เธอจึงฉีกยิ้มกลับ
“อะ..อื้ม”
“แล้วชื่ออะไรอะ ฉันฟ้าใสนะ มาทำงานที่นี้สองครั้งแล้วครั้งนี้ครั้งที่สาม “
“เออ คะ..ครั้งแรกจ๊ะ” รินดาตอบอย่างเลี่ยงๆ ไม่อยากพูดกว่านี้ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่างานที่เธอได้ตกล่องปล่องชิ้นสวมรอยมานี้เป็นงานอะไร กลัวว่ายิ่งคุยคนอื่นๆจะสงสัย แล้วทำให้เธอแอบหนีออกไปยาก
แปะๆๆๆ!!!
“เอาละทุกคน เดียวแขกกิตติมศักดิ์จะเขามาแล้ว ขอให้ทุกคนบริการแขก อย่าให้มีอะไรขาดตกบกพร่องเด็ดขาด เพราะวันนี้คุณคาสันต์เจ้าของก็อยู่ที่นี้ด้วยนะ ยิ่งบริการแขกดีเท่าไหร่ทิปก็เยอะตามเท่านั้น แขกอยู่ห้อง VIP 1 และ 2 นะ ให้เข้าไปดูแลได้เลย” รินดาหันไปมองยังประตูที่มีผู้หญิงแต่งตัวเปี้ยวจี๊ด กำลังแจงงานที่ให้กับคนที่อยู่ในนี้ รินดาเบิกตากว้างสะดุดกับคำว่าบริการแขก นี่มันงานอะไรเนี่ย!! เธอต้องออกไปเดี๋ยวนี้แล้ว หญิงสาวหมายมั่นอยู่ในใจ
“ได้เวลาแล้ว ทุกคนเดินตามทางไปห้องของแขกได้เลย!” รินดาสะดุ้งอีกครั้ง เมื่อเธอคนนั้นบอกให้ทุกคนเดินออกไปทำงานได้แล้ว รินดายังคงยืนหันรีหันขวาง จนฟ้าใสเดินเข้ามาหา
“ไปสิ เดียวก็โดนดุหรอก เธอคนนั้นเป็นผู้จัดการของที่นี้นะ คุณคาสันต์เขาให้เธอดูแลผับนี้“
“อะ ..อื้ม”
รินดาจำต้องเป็นตามพวกเธอไป ทางเดินยาวจากห้องที่พวกเธออยู่ตกแต่งด้วยไฟสลัวเพราะเป็นผับด้วย ทุกอย่างเลยดูลึกลับไปหมด เดินออกมาไม่เท่าไร เสียงเพลงด้านในก็ดังแว่วมา นั้นคงเป็นส่วนภายในที่มีเวทีอยู่ รินดาพยายามเดินรั้งท้ายมีฟ้าใสเดินอยู่ด้านหน้า มีทางแยกอยู่ด้านขวาและมีบันไดขึ้นไปชั้นสอง และคนที่นำอยู่ไม่ได้ใช่เส้นทางนี้ กลับให้พวกเธอเดินไปอีกทางจะมีลิฟต์อยู่ เพื่อขึ้นไปชั้นสอง พวกเธอเหล่านั้นค่อยๆทยอยกันขึ้นลิฟต์ จนถึงคิวของพวกเธอที่อยู่รั้งท้าย
“อะ.. เออ คือหนูขอกลับไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะคะพี่” เธอกลั้นใจหันไปขออนุญาตผู้หญิงที่ฟ้าใสบอกว่าเป็นผู้จัดการร้าน
“แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่จัดการตัวเองให้เรียบร้อยยะหล่อน!!”
“ขอโทษค่ะ” นินทาก้มหน้าลง เมื่อเธอคนนี้เหวี่ยงกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์ เธอชักสีหน้า ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูอีกครั้ง
“ให้ห้านาที เสร็จแล้วตามขึ้นไปห้อง VIP2 เข้าใจไหม”
“ได้ค่ะ “ รินดาตอบรับก่อนจะรีบหมุนตัวกลับทางเดินที่มา ร้องเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่เป็นอุปสรรคต่อการเดินของเธอมาก เพราะมาเริ่มจะกัดเท้าของเธอแล้ว แต่เธอก็พยายามอดทนส ตากลมโตดูลาดเลาหมายจะเดินไปอีกทาง แต่ก็มีกลุ่มคนชุดดำเดินเข้ามา เธอตัดสินใจหลบเข้าทางที่มีบันไดอยู่ รินดาชะโงกหน้าออกไปดูอีกครั้ง ก่อนจะพบมาพวกคนชุดดำยังอยู่ที่เดิม เธอไม่แน่ใจว่าเป็นคนที่ผับหรือพวกที่เธอหนีมา ในจังหวะที่เธอมองหนึ่งคนในนั้นเหลือบมองทางเธอเข้าพอดี รินดารีบดึงใบหน้ากลับ ก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นบันไดไปก่อน แล้วค่อยกลับมา ตอนพวกนั้นไม่อยู่แล้ว
หมับบบบบ!!!!!!!!!!! พลักกก!!!
“ว้ายยยยย!!!!!”
