บทที่ 47 ย้ำให้เธอรู้

เหนือเมฆถอดถอนแกนกายใหญ่โตออกจากร่องรักแน่นหนึบเมื่อลมหายใจกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ไม่สนใจสักนิดว่าลาวาร้อนขาวขุ่นของตัวเองจะไหลย้อนลงเปรอะเปื้อนไปถึงไหนๆ

แต่กลับอุ้มร่างบางเดินตรงดิ่งเข้าไปวางไว้ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ เปิดน้ำอุ่นแล้วลงไปนั่งตรงข้ามกับเธอที่สติแทบยังไม่กลับคืนสู่ร่างด้วยซ้ำ

พาฝันมอง...