บทที่ 4 เจ้าหนี้ตัวพ่อทวงคาที่

"เฮ้ย! แกเป็นใครวะ อยู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาหาเรื่อง แถมยังมาด่าว่าผู้หญิงคนนี้เป็นลูกหนี้ของแกอีก" 

ธนัตถ์โวยวายเสียงดังลั่นสตูดิโอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโมโหที่จู่ ๆ ก็มีชายแปลกหน้าในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาพังฉากถ่ายรูปแถมยังกระชากคอเสื้อเขาจนกระดุมหลุด 

"รู้ไหมว่าฉันจ่ายเงินค่าจ้างน้องเขามาเท่าไหร่แล้ว วันนี้ฉันต้องได้รูปพรีเวดดิ้งไปส่งคุณแม่ แกเป็นใคร ถึงกล้ามาทำลายงานของฉันวะ!"

ธนัตถ์พยายามฮึดสู้ ยื่นมือหนาจะเข้าไปผลักอกของ จิรายุส เพื่อเอาหน้างานคืนต่อหน้าช่างภาพและทีมงาน แต่ทว่า... ทันทีที่มือของเขาแตะถูกสูทราคาแพง จิรายุส กลับปัดมือออกอย่างไม่ไยดี พร้อมกับส่งสายตาดุดันราวมัจจุราชพุ่งตรงไปยังไฮโซหนุ่มจนธนัตถ์ถึงกับสะดุ้งสุดขีด เผลอถอยกรูดไปข้างหลังสามก้าวด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่มีสาเหตุ

"แกจ่ายเงินค่าจ้างงั้นเหรอ" จิรายุสเอ่ยทวนคำ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังลอดไรฟัน แววตาสีนิลคมกริบกวาดมองธนัตถ์หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม 

"คิดว่าเอาเงินฟาดหัวซื้อเวลาผู้หญิงคนอื่น แล้วจะทำอะไรหล่อนก็ได้งั้นสิ มือปลาหมึกไต่อยู่บนเอวเขาแบบนั้น แกคิดว่าฉันตาบอดมองไม่เห็นหรือไง!"

"เอ๊ะ! แกเป็นใครกันแน่ฟะ ถึงมาจุ้นจ้านเรื่องชาวบ้าน!" ธนัตถ์เริ่มหน้าเสียแต่ยังคงทำปากเก่ง

จิรายุสไม่สนใจคำโวยวายของไอ้คุณหนูไฮโซจอมลามกอีกต่อไป มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบนามบัตรสีดำสนิทขอบทองหรูหราออกมาชูขึ้นตรงหน้าธนัตถ์และทุกคนในสตูดิโอ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังเอ่ยประกาศตัวตนชัดเจนทีละคำ

"ฉันชื่อ 'จิรายุส' เป็นประธานและผู้บริหารสูงสุดของบริษัทไฟแนนซ์ที่ผู้หญิงคนนี้... 'เพียงลดา อิสรนาถ' ขับรถชนคูน้ำแล้วทิ้งซากหนีหายไปเมื่อคืน!"

สิ้นเสียงประกาศกร้าวของจิรายุส บรรยากาศภายในสตูดิโอถ่ายภาพที่เคยฮา กลับเงียบกริบลงในพริบตา ทีมงานและช่างภาพต่างพากันอ้าปากค้าง หันไปมองหน้ากันสลับกับมองร่างบางในชุดสีชมพูพาสเทลเป็นตาเดียว

เพียงลดาที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังถึงกับเข่าทรุด หน้าถอดสีจนซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษ สมองน้อย ๆ ของเธอหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว

'ซวยแล้ว! ชิบหายแล้วไหมล่ะยายลดา! เจ้าหนี้ตามมาถึงที่แถมยังเป็นตัวพ่อระดับประธานบริษัทไฟแนนซ์มาทวงหนี้ด้วยตัวเองอีกต่างหาก แบบนี้ไม่แคล้วโดนลากเข้าคุกข้อหายักยอกทรัพย์กับสวมสิทธิรถแน่ ๆ หนี! ฉันต้องหาทางหนีเดี๋ยวนี้!'

เพียงลดาแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ดวงตากลมโตสอดส่ายสำรวจเส้นทางหนีภายในสตูดิโออย่างรวดเร็ว ประตูทางเข้าหลักถูกจิรายุสยืนขวางทางเอาไว้มิดชิด ทางออกหลังร้านคือห้องแต่งตัวที่มีหน้าต่างบานเล็กติดเหล็กดัด ถึงจะแคบแต่เธอก็น่าจะมุดหนีออกไปได้หากจังหวะชุลมุนพอดี

ในขณะที่ธนัตถ์กำลังอึ้งจนพูดไม่ออกเมื่อรู้ว่า "ว่าที่เจ้าสาวรับจ้าง" ของตัวเองมีคดีติดตัวระดับหนี้ไฟแนนซ์ก้อนโต จิรายุส ก็หันขวับกลับมามองเป้าหมายตัวจริงที่กำลังทำตัวลีบแอบอยู่หลังฉากถ่ายรูป

"ไงล่ะ... เพียงลดา" จิรายุสแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวย่างยาว ๆ เข้าหาเธอทีละก้าวอย่างใจเย็น รังสีความน่ากลัวแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม 

"หนีเก่งนักนะ เมื่อคืนทิ้งซากรถไว้ให้ดูต่างหน้า วันนี้ยังกล้ามาแปลงโฉมเป็นเจ้าสาวรับจ้างหาเงินใช้หนี้เหรอ น่าชื่นชมในความสู้ชีวิตดีนี่"

เพียงลดาฝืนยิ้มแห้ง ๆ ส่งให้ พร้อมกับถอยหลังกรูดหนีทีละก้าว มือไม้สั่นเทาพยายามคว้ากระเป๋าถือของตัวเองมาถือไว้แน่น เธอยิ้มแหยแล้วเอ่ยเสียงสั่นระรัวกลบเกลื่อนความกลัว

"อะ... คุณคะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ เรื่องรถคันนั้น... เอ่อ... มันเป็นอุบัติเหตุสุดวิสัยค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหนีหรอกนะ พอดี... พอดีฉันรีบไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรนะคะ แหะๆ!"

"ทำบุญ" จิรายุส หรี่ตามองเธอด้วยแววตาจับผิด มุมปากกระตุกยิ้มเยียบเย็น 

"ทำบุญด้วยการสวมสิทธิป้ายทะเบียนรถแล้วขับพุ่งชนป้ายข้างทางจนรถจมคูน้ำเนี่ยนะ ช่างเป็นวิธีทำบุญที่แปลกประหลาดดีแท้ เพียงลดา!"

"ก็... ก็นิดหน่อยค่ะ แบบว่า... ชีวิตคนเรามันต้องมีความตื่นเต้นเร้าใจบ้างอะไรบ้าง..." เพียงลดาเถียงเสียงอ่อย หน้าตาเริ่มเหรอหรามองซ้ายมองขวาหาจังหวะชิ่งหนี

"ตื่นเต้นงั้นเหรอ งั้นฉันจะทำให้เธอตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมอีก..." จิรายุสสาวเท้าเข้าไปใกล้เธอเร็วยิ่งขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

'จังหวะนี้แหละ!' เพียงลตาร้องตะโกนในใจ

พริบตาเดียวที่จิรายุสเผลอขยับตัวเข้าประชิด เพียงลดาก็ใช้มือถือกระเป๋าเอกสารฟาดใส่หน้าอกเขาเต็มแรง พร้อมกับหวีดร้องลั่นสตูดิโอ

"ว๊าย! คุณขา ช่วยด้วย! เจ้าหนี้หื่นกามจะมาปล้นตัวฉันไปขัดดอกแล้วค่ะทุกคน ช่วยด้วยยย!"

เพียงลดาแหกปากโวยวายเบี่ยงเบนความสนใจสุดฤทธิ์ ก่อนจะสลัดรองเท้าส้นสูงทิ้งแล้วพุ่งหลาววิ่งปร๋อหายเข้าไปในห้องแต่งตัวด้านหลังอย่างรวดเร็วดั่งสายลมพัด 

"เฮ้ย หยุดนะ เพียงลดา" จิรายุสอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อโดนลูกไม้ตื้น ๆ ของหญิงสาวเล่นงานเข้าให้ แม้เขาจะตัวสูงใหญ่และขายาวกว่า แต่ความไวของยัยตัวแสบเรื่องการวิ่งหนีหนี้นั้นจัดอยู่ในระดับนักกีฬาทีมชาติ จิรายุสโดนทีมงาน ตากล้องกำลังเก็บของขวางทาง

เพียงลดาพุ่งตัวเข้าไปในห้องแต่งตัว คว้าเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กมาทุบกระจกบานเกล็ดระบายอากาศด้านบนจนแตกกระจาย เธอกระโดดปีนป่ายขึ้นไปบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างไม่กลัวเจ็บ เพื่อจะมุดตัวหนีออกทางหน้าต่างบานแคบนั้นให้พ้นเงื้อมมือมาร

แต่ทว่า... จิรายุส ที่ไหวตัวทันและฝ่าวงล้อมทีมงานเข้ามาได้ทันท่วงที พุ่งพรวดเข้ามาคว้าข้อเท้าบางของเธอเอาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะมุดตัวหนีรอดออกไปได้หวุดหวิด

"อ๊าย ปล่อยนะ! ฉันบอกให้ปล่อยไงไอ้คุณเจ้าหนี้ใจร้าย!" เพียงลดาหวีดร้องลั่น ดิ้นรนสุดชีวิต มือทั้งสองข้างตะกุยกำแพงและคว้าข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งปาใส่หน้าจิรายุสระเนระนาด ทั้งแป้งพัฟ ลิปสติก และขวดน้ำหอมลอยละลิ่วตกลงมาแตกกระจาย

จิรายุส เบี่ยงหลบข้าวของที่ปาใส่หัวอุตลุต มือหนากำข้อเท้าเธอแน่นขึ้นไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด เขาออกแรงดึงกระชากเพียงลดาลงมาจากโต๊ะเครื่องแป้งอย่างง่ายดาย ร่างบางเซถลาล้มลงมากระแทกกับแผงอกกว้างของเขาเต็มแรง

"คิดจะหนีทางหน้าต่างหรอยัยตัวแสบ ฝันไปเถอะ!"

 จิรายุส เอ่ยเสียงดุ ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้มอมแมมและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือหนารวบเอวบางของเธอเอาไว้แน่นแนบชิดลำตัว ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขยับตัวหนีไปไหนได้อีกแม้แต่น้าวินาทีเดียว

เพียงลดาหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยหอบ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและเหนื่อยจากการวิ่งหนี เธอนัยน์ตาขวางใส่ประธานหนุ่มไฟแนนซ์แล้วโวยวายเสียงดังลั่นห้องแต่งตัว

"นี่คุณ ปล่อยฉันนะโว้ย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเบี้ยวหนี้นะ แค่ยังไม่มีเงินจ่ายก็แค่นั้นเอง ทำไมต้องตามติดชีวิตฉันยิ่งกว่าเจ้ากรรมนายเวรแบบนี้ด้วยเล่า"

"ก็เพราะฉันเป็นเจ้าหนี้ที่รอบคอบไงล่ะ..." จิรายุส โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้เธอจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์และท้าทาย รอยยิ้มมุมปากหยักปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า

"ปล่อยนะคุณ! ไม่งั้นฉันกัดจริง ๆ ด้วยนะ!" เพียงลดาขู่ฟ่อ แยกเขี้ยวใส่เหมือนแมวขู่

"กัดสิ... ถ้าเธอกล้ากัด ฉันก็จะจูบเธอตรงนี้แหละ เลือกเอาว่าจะให้ลงโทษแบบไหนดี หืม... เพียงลดา" 

จิรายุสกระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดริมหูเธอ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความอันตรายที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของเพียงลดาเต้นกระหน่ำผิดจังหวะในพริบตา หญิงสาวชะงักกึก นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที รู้ซึ้งทันทีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่เจ้าหนี้ธรรมดา แต่เขาคือ "ตัวพ่อ" ที่เธอไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือไปได้เลยแม้แต่นิดเดียว!