บทที่ 5 : ภารกิจแปลงโฉมเป็นเจ๊ปลาทูหนีตาย

หลังจากที่เกือบจะเสียทีให้กับ จิรายุส ในห้องแต่งตัวสตูดิโอ เพียงลดาก็ต้องงัดสารพัดมารยาและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวขั้นสุดออกมาใช้เพื่อเอาตัวรอดจากเงื้อมมือของเจ้าหนี้ตัวพ่อ

ในจังหวะที่ จิรายุส เผลอขยับตัวเข้าใกล้และกระซิบขู่เรื่องจูบทำโทษ เพียงลดาไม่ได้กัดเขาอย่างที่ขู่ แต่เธอแกล้งทำเป็นอ่อนระทวย ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของชายหนุ่มราวกับยอมจำนน

"อะ... คุณจิราคะ ฉันยอมแล้วค่ะ ยอมจำนนแต่โดยดีเลย... ฮือ ปล่อยมือเถอะนะ ฉันเจ็บ" เพียงลดาแสร้งบีบน้ำตาคลอเบ้า เสียงสั่นเครือด้วยความน่าสงสารจนคนฟังเกือบใจอ่อน

จิรายุส หรี่ตามองเธอด้วยความระแวง แม้จะแปลกใจที่จู่ ๆ ยัยตัวแสบยอมจำนนเสียง่าย ๆ ขนาดนี้ แต่เพราะความใกล้ชิดและแววตาออดอ้อนนั่นทำให้เขาเผลอคลายมือที่กอดรัดเอวบางลงเล็กน้อยเพื่อปรับท่าทาง

นั่นแหละคือจังหวะทอง

"โอ๊ย! เหยียบเท้าฉันทำไมวะ!" จิรายุส อุทานลั่นด้วยความเจ็บปวด เมื่อเพียงลดาแกล้งทำเป็นขาอ่อนทรุดตัวลง แต่ปลายส้นรองเท้าผ้าใบของเธอ (ที่เปลี่ยนกลับมาทันตอนไหนก็ไม่อาจรู้) กระแทกลงบนรองเท้าหนังราคาแพงของเขาเต็มแรง แถมมือบางยังคว้ากระป๋องแป้งฝุ่นที่อยู่ใกล้ที่สุดสาดใส่หน้าประธานหนุ่มเต็มรักจนฝุ่นตลบอบอวล ฟุ้งไปทั่วตัวของ จิรายุส 

"แบร่! ฝันไปเถอะค่ะท่านประธาน คนสวยขอตัวลาก่อนนะเจ้าคะ!"

เพียงลดาตะโกนลั่นห้องแต่งตัว ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ จิรายุส กำลังสำลักฝุ่นแป้งและยกมือปัดป้ายหน้า พุ่งพรวดออกจากห้องแต่งตัว วิ่งทะลุออกประตูดังกล่าวหลังร้านหายลับไปในพริบตา

...

ผ่านไปไม่ถึง 20 นาที บรรยากาศภายในห้องน้ำสาธารณะขนาดเล็กของย่านการค้าใกล้เคียง กลายเป็นห้องแปลงโฉมชั่วคราว เพียงลดาหอบแฮกยืนมองตัวเองในกระจก เธอจัดการรวบผมยาวสลวยยัดใส่ตาข่ายเก็บผม ก่อนจะคว้าวิกผมหยิกหย็องสีทองสว่างแสบตาที่พกติดกระเป๋าสำรองสำหรับงานแปลงโฉมมาสวมทับลงไป พร้อมกับเปลี่ยนเสื้อยืดตัวโคร่งและสวมทับด้วยเสื้อคลุมลายดอกสีสันฉูดฉาด ปิดท้ายด้วยการควักเครื่องสำอางมาแต่งแต้มไฝเม็ดใหญ่เป้งที่ข้างแก้มซ้าย

"หึ ๆ ทีนี้ต่อให้ อีตาจิรายุส เดินมาจูบปากตรงหน้า ก็ไม่มีทางจำแม่สาวผมทองอินเตอร์คนนี้ได้แน่ ๆ" เพียงลดาหัวเราะคิกคักในความเจ้าเล่ห์ของตัวเอง ก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินลอยชายปะปนไปกับฝูงชนที่พลุกพล่าน

แต่เธอลืมไปว่า... คนอย่างจิรายุสไม่มีทางปล่อยให้ลูกหนี้ลอยนวลไปได้ง่าย ๆ แน่นอน!

ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง การตามล่าอย่างดุเดือดก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง จิรายุส ในชุดสูทที่ตอนนี้ไม่มีคราบแป้งหลงเหลืออยู่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงสนิท ดวงตาสีนิลกวาดมองไปรอบตลาดนัดชุมชนขนาดใหญ่ที่มีผู้คนเดินเบียดเสียดกันแน่นขนัด พ่อค้าแม่ค้า ถูกรุมล้อมเต็มไปด้วยแผงลอยขายอาหารและเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดังเซ็งแซ่

"ท่านประธานครับ ทีมสืบรายงานว่ามีคนเห็นเป้าหมายเดินเข้ามาในห้องน้ำทางโซนตลาดด้านในครับ" บอดี้การ์ดหรือลูกน้องคนสนิทที่ตามมาสมทบกระซิบรายงาน

จิรายุส แค่นเสียงในลำคอ แววตาดุดันฉายประกายความกรุ่นโกรธ 

"ตามมา! วันนี้ต่อให้เธอแปลงร่างเป็นผีเสื้อสมุทร ฉันก็ต้องลากตัวเธอกลับไปเคลียร์หนี้ให้ได้"

ร่างสูงก้าวยาว ๆ แหวกฝูงชนตรงดิ่งเข้าไปในโซนตลาดสดทันที กลิ่นอับชื้น กลิ่นเนื้อสัตว์ และกลิ่นคาวปลาคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แต่ จิรายุส ไม่สนใจสิ่งเร้าใด ๆ ทั้งสิ้น สายตาคมกริบมองหาผู้หญิงตามลักษณะที่ได้รับรายงาน

ในขณะเดียวกัน เพียงลดาที่กำลังเดินเนียนถือตะกร้าพลาสติกทำทีเป็นเลือกซื้อผักอยู่แถวนั้น เหลือบไปเห็นร่างสูงคุ้นตาในชุดสูทที่กำลังเดินแหวกผู้คนเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ หัวใจเธอดวงน้อยหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

'ซวยแล้ว! ตามมาเร็วยิ่งกว่าเงาตามตัวอีก! ทำไงดี ๆ ๆ ๆ'

สายตากลมโตใต้กรอบวิกผมทองกวาดมองไปรอบตัวอย่างลนลาน จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับแผงขายปลาสดหน้าเขียงใหญ่ แผงข้าง ๆ มีแม่ค้าเจ้าของร้านกำลังง่วนอยู่กับการขูดเอาเหงือกและไส้ออกส่งให้ลูกค้า โดยมีกองวิกผมฟูสีดำมอ ๆ และผ้ากันเปื้อนพลาสติกสีเขียวเปื้อนคราบเลือดปลาและเกล็ดปลาวางกองอยู่บนเก้าอี้

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดขั้นสูงสุดทำงานในเสี้ยววินาที

เพียงลดาไม่รอช้า เธอพุ่งตัวเข้าไปหาแผงปลาทันที คว้าวิกผมฟูสีดำมาสวมแทนวิกผมทองของตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว คว้าผ้ากันเปื้อน ที่เปื้อนคราบปลามาสวมทับเสื้อผ้าทันที พร้อมกับฉวยมีดอีโต้และปลาขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วกระโดดขึ้นไปยืนประจำการหลังเขียงปลาแทนแม่ค้าตัวจริงที่กำลังเดินไปหยิบของหลังร้านพอดีเป๊ะ

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง...  จิรายุส ก็เดินมาหยุดชะงักอยู่ที่หน้าแผงขายปลาของเธอพอดีเป๊ะ

จิรายุส ยืนหอบหายใจเล็กน้อย กวาดสายตามองไปรอบแผงปลาสดที่มีกลิ่นคาวคละคลุ้งรุนแรงจนเขาต้องขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจกลิ่นและบรรยากาศ ทว่า... เป้าหมายที่เขากำลังตามหาคือผู้หญิงผมทองสวยแซ่บ ไม่ใช่แม่ค้าปลาหน้าตาหงิกงอใส่ผ้ากันเปื้อนเปื้อนคราบเลือดปลา แถมยังส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งแบบนี้

เพียงลดาแอบตัวสั่นงก ๆ อยู่หลังเขียง เธอรีบก้มหน้าหลบสายตา ดึงวิกผมฟูปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แล้วงัดสกิลการแสดงขั้นเทพออกมาใช้ทันที

"เอ้า ปลาทูสด ๆ จ้า ตัวใหญ่เนื้อแน่น ไข่แน่น ๆ โลละร้อยเดียวจ้าพ่อคุณ จะรับปลาอะไรดีจ๊ะพ่อหนุ่มรูปหล่อ หน้าตาหล่อเหลาแต่ทำไมทำหน้าเหมือนอมขี้มาหลายวันแบบนั้นล่ะหึ!" 

เพียงลดาเปลี่ยนเสียงแหลมปรี๊ดเป็นเสียงแม่ค้าในตลาด ปากจัด แถมยังใช้สำเนียงท้องถิ่น ตะโกนใส่หน้า จิรายุส เสียงดังลั่นแบบไม่เกรงกลัว

จิรายุส ชะงักกึก เขานิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิดเมื่อโดนแม่ค้าปลาทักแบบนั้น ดวงตาสีนิลกวาดมองสำรวจแม่ค้าสาวร่างท้วม (ที่แอบยัดนุ่นในเสื้อ) สวมผ้ากันเปื้อน เปื้อนคราบปลาและหัวฟูฟ่อง กลิ่นคาวปลาแรงจัดเตะเข้าจมูกจนเขาต้องยกมือขึ้นปัดจมูกเบา ๆ ด้วยความสะอิดสะเอียน

"กลิ่นคาวปลาคละคลุ้งและสภาพมอมแมมแบบนี้... ไม่มีทางเป็นคุณหนูไฮโซหรือยัยตัวแสบเพียงลดาที่ตัวหอมฟุ้งแน่นอน" จิรายุส คิดในใจอย่างมั่นใจ

เขาหันหน้าหนีทันทีด้วยความรำคาญใจ เอ่ยปัดเสียงห้วน 

"ไม่ซื้อ! หลีกทางไป มายืนบังหน้าร้าน นั่น ๆ ลูกค้าฉันจะเข้าร้านแล้ว ถอยออกไป"

พูดจบ จิรายุส ก็ก้าวเดินผ่านแผงปลาของเธอไปอย่างรวดเร็ว ช้ากว่านั้นไปแค่ก้าวเดียวเท่านั้น เขาก็เดินพ้นโซนนั้นไปเพื่อตามหาเป้าหมายที่อื่นต่อ เมื่อร่างสูงของประธานหนุ่มเดินลับสายตาหายเข้าไปในฝูงชนตลาดสดแล้ว...

"ฮู... รอดแล้วโว้ย!"

เพียงลดาถึงกับทรุดฮวบลงนั่งยอง ๆ กับพื้นหลังเขียงปลา ยกมือขึ้นปาดเหงื่อเม็ดโตที่ผุดพรายเต็มหน้าผาก เธอแอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกโล่งใจอย่างที่สุด รอดตายจากเงื้อมมือมัจจุราชไปได้อีกหนึ่งวันอย่างเฉียดฉิว