บทที่ 8 ความลับในวิกผม

แสงแดดยามสายแผดเผาแผ่วเบาลงบนถนนสายแคบ ๆ ที่แออัดไปด้วยผู้คนและร้านค้าส่งสินค้าราคาถูกละแวกสำเพ็ง เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนแข่งกันเรียกลูกค้าดังระงม ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร่างระหงของ “เพียงลดา” ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีนเซอร์ ๆ เดินซอกแซกหลบฝูงชนเข้ามาในตรอกเล็ก ๆ ก่อนจะผลักประตูกระจกบานใสของร้านขายวิกผมและอุปกรณ์เสริมความงามเก่าแก่ประจำย่านเข้าไปด้วยความรีบร้อน

กระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งต้อนรับ

เพียงลดาหอบหายใจเบา ๆ พลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม การเป็นหนี้นักต้มตุ๋นตัวแม่ที่ต้องคอยวิ่งหนีประธานไฟแนนซ์หน้าหล่อแต่มือไวอย่าง จิรายุส ทำให้เธอต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ด่วนที่สุด สิ่งแรกที่ต้องทำเพื่อตัดวงจรการตามล่าคือการ "เปลี่ยนลุค" แบบถอนรากถอนโคน

"ยินดีต้อนรับค่ะคุณลูกค้า สนใจวิกผมสไตล์ไหนดีคะ ทางร้านเรามีทั้งผมสั้นเปรี้ยว ๆ ผมยาวสลวย หรือจะแนวแฟนซีเกาหลีมีครบหมดจดเลยค่ะ" เสียงพนักงานสาวเจ้าของร้านเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มอัธยาศัยดี เนื่องจากเพียงลดาเคยแวะเวียนมาซื้อวิกที่ร้านนี้บ่อยครั้งจนพนักงานจำหน้าได้แม่น

"ขอแบบเปลี่ยนชีวิตเลยค่ะพี่ เอาแบบที่แม่เกิดมาก็จำไม่ได้ ยิ่งสั้น ยิ่งฟู ยิ่งพิลึกยิ่งดีค่ะ" เพียงลดาเอ่ยกระซิบกระซาบด้วยสีหน้าตื่นตัว 

เธอกวาดสายตามองราวแขวนวิกที่มีหัวหุ่นโชว์เรียงรายละลานตา ก่อนจะเอื้อมมือไปคว่าวิกผมบ๊อบสั้นสีเขียวสะท้อนแสงทรงกะลาครอบ และวิกผมหยิกฟูฟ่องสีแดงเพลิงทรงสิงโตป่ามาถือไว้พิจารณา

ในขณะที่เพียงลดากำลังวุ่นวายกับการเลือกวิกผมเพื่อแปลงโฉมหนีเจ้าหนี้อยู่นั้น ที่ประตูหน้าร้านเดียวกัน กระดิ่งทองเหลืองก็ดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการก้าวเข้ามาของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดไปรเวทสบาย ๆ เสื้อฮู้ดสีดำอำพรางใบหน้าและสวมแว่นกันแดดสีเข้มอำพรางสายตา

“จิรายุส” หรือประธานหนุ่มไฟแนนซ์ผู้มาดมั่น วันนี้เขาไม่ได้มาในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบอย่างเคย แต่เขาเลือกที่จะ "ปลอมตัว" เพื่อสืบหาเบาะแสและแกะรอยยัยตัวแสบตามแหล่งชุมชนลับตาคน โดยอาศัยข้อมูลจากสายสืบที่รายงานว่าเป้าหมายมักจะชอบแวะเวียนมาซื้ออุปกรณ์ปลอมตัวตามร้านขายวิกย่านสำเพ็งแห่งนี้

จิรายุส กวาดสายตาคมกริบมองไปรอบร้าน บรรยากาศอัดแน่นไปด้วยกลิ่นเคมีของวิกผมและเส้นไหมสังเคราะห์ เขาตั้งใจจะเข้ามาหาซื้อหมวกและวิกผมปลอม หนวดเครา เพื่อใช้ตบตาเวลาลงพื้นที่ลึก แต่โชคชะตาฟ้าลิขิตหรือนรกแกล้งก็ไม่รู้ได้... ดันส่งให้เขาเดินเข้ามาในร้านเดียวกับเป้าหมายที่เขากำลังตามล่าพอดีเป๊ะ

จิรายุส เดินเลี่ยงไปอีกฝั่งของชั้นวางวิกผมผู้ชาย เพื่อหลบมุมสายตา เขาหยิบวิกผมยาวสีดำตรงสลวยขึ้นมาทำทีเป็นดู ขณะเดียวกันก็แอบเงี่ยหูฟังเสียงรอบตัว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงทุ้มใสคุ้นหูที่เพิ่งสร้างวีรกรรมสาดแป้งใส่หน้าเขาในห้องแต่งตัว ก็ดังแว่วมาจากโซนด้านในร้าน

"เอาทรงนี้ดีไหมนะ... หรือจะเอาสีชมพูแป๋นแปร๋นไปเลยดี รับรองว่าถ้าใครเห็นเข้า มีหวังจำไม่ได้จนต้องกราบขอร้องแน่ ๆ ฮ่า ๆ!"

จิรายุส ชะงักกึกทันที ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาสีนิลหลังแว่นกันแดดเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สมองประมวลผลความคุ้นเคยของเสียงนั้นในเสี้ยววินาที 

'เสียงนี้... เสียงยัยตัวแสบเพียงลดาไม่ใช่เหรอ !!!'

เขารีบวางวิกในมือลงอย่างเงียบเชียบ แล้วค่อย ๆ ย่องฝีเท้าก้าวเข้าไปใกล้โซนชั้นวางวิกเป้าหมายอย่างระมัดระวังราวกับเสือดาวกำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ

ทางด้านเพียงลดาที่กำลังยืนส่องกระจกทาบวิกผมสีเขียวสะท้อนแสงอยู่บนหัว หัวเราะคิกคักกับตัวเองโดยไม่รู้เลยว่ามัจจุราชในร่างหนุ่มฮู้ดสีดำกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัวเธอแล้ว

"หึ ๆ สภาพนี้ต่อให้ยืนเต้นระบำอยู่ต่อหน้า จิรายุส ก็คงจำไม่ได้หรอก ยัยลดานี่มันอัจฉริยะจริง ๆ" เธอพึมพำชมตัวเองเบา ๆ

"งั้นเหรอ... ลองหันมาดูใกล้ ๆ หน่อยสิ ว่าจะจำไม่ได้จริงไหม ยัยตัวแสบ"

เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังกระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ ทำให้เพียงลดาถึงกับสะดุ้งสุดขีด ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ซวยแล้ว! เสียงนี้มัน... เจ้าหนี้ตัวพ่อ!

เพียงลดาหันขวับกลับไปมองทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ จิรายุส ที่กระชากฮู้ดและถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่บึ้งตึงและแววตาสีนิลที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนสะใจ

"เจอตัวสักทีนะ เพียงลดา! คราวนี้แหละ ต่อให้เธอจะแปลงร่างเป็นเอเลี่ยน ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เธอหนีรอดไปได้อีกเด็ดขาด!"

จิรายุส ไม่รอช้า มือหนาพุ่งเข้าคว้าวิกผมสีชมพูบนหัวเธอทันที พร้อมกับออกแรงกระชากอย่างแรงเพื่อเปิดหน้าต้อนเหยื่อให้จนมุม!

"ว๊าย! คุณจิรายุส! ปล่อยนะ! นี่มันร้านค้านะเว้ย จะมาปล้นวิกผมกลางวันแสก ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!" เพียงลดาหวีดร้องลั่นร้าน มือทั้งสองข้างตะปบจับวิกบนหัวยื้อยุดฉุดกระชากกับเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ไม่ต้องมาโวยวายเลย ตามล่าตัวยากนักใช่ไหม วันนี้ฉันจะลากตัวเธอไปโรงพักฐานสวมสิทธิรถและเบี้ยวหนี้ให้เข็ด!" จิรายุส คำรามลั่น ดวงตาดุดันจ้องมองเธอเขม็ง มืออีกข้างพยายามรวบข้อมือเธอไขว้หลัง

ลูกค้ารายอื่นในร้านต่างพากันแตกตื่นถอยกรูดไปหลบมุม บ้างก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปกันอุตลุดเพราะคิดว่ามีคู่รักทะเลาะกันรุนแรง เมื่อเห็นท่าไม่ดีและกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ เพียงลดาจึงงัดแผนเด็ดขั้นสุดท้ายออกมาใช้ทันที!

"ช่วยด้วยค่ะทุกคน! ช่วยด้วย! ไอ้โรคจิตนี่มันฉุดผู้หญิงกลางวันแสก ๆ แถมยังจะมาถอดเสื้อผ้าฉันกลางร้านวิก ช่วยด้วยค่า! ใครก็ได้ช่วยแจ้งตำรวจให้ที!"

เพียงลดาแผดเสียงกรีดร้องโวยวายลั่นร้านด้วยความดังระดับสิบกะโหลก เธอแกล้งดิ้นรนสุดชีวิต ทุบตีอกกว้างของ จิรายุส  แถมยังแกล้งทำเป็นสะดุดล้มพุ่งไปคว้าแขนของพนักงานสาวเจ้าของร้านที่ยืนหน้าซีดอยู่ใกล้ ๆ เข้ามาเขย่าตัวร้องไห้โฮ

"พี่คะ! พี่เจ้าของร้านช่วยหนูด้วยค่ะ! ไอ้ผู้ชายคนนี้มันโรคจิตตามรังควานหนูตั้งแต่ปากซอยแล้ว มันจะมาลวนลามหนู ช่วยแจ้งความทีค่ะ!" เพียงลดาบีบน้ำตาไหลพรากอย่างแนบเนียนจนพนักงานสาวเชื่อสนิทใจ

พนักงานสาวหน้าตาตื่นตกใจ รีบวิ่งไปหยิบไม้กวาดด้ามยาวมาถือไว้ป้องกันตัว พร้อมกับตวาดแว้ดใส่ จิรายุส เสียงดังลั่นร้านทันที

"นี่คุณ! ทำบ้าอะไรเนี่ย! ที่นี่ร้านขายวิกผมสุภาพเรียบร้อยนะ ไม่ใช่สนามรบหรือที่ปล้นสวาท ปล่อยน้องเขานะไม่งั้นฉันจะตีหัวคุณด้วยด้ามไม้กวาดนี้จริงๆ ด้วย!"

จิรายุส ถึงกับหน้าเหวอ คิ้วหนาขมวดมุ่นด้วยความหัวเสียสุดขีด รีบปล่อยมือออกจากวิกผมของเพียงลดาแล้วหันไปอธิบายกับพนักงานร้านหน้าตาตื่น 

"เดี๋ยวก่อนครับคุณพี่! ฟังผมก่อน ผมไม่ได้เป็นโรคจิตนะ ผมเป็นเจ้าหนี้! ยัยผู้หญิงคนนี้เป็นลูกหนี้ตัวแสบ..."

"เจ้าหนี้บ้าบออะไรกระชากหัวผู้หญิงกลางร้านฉัน! ออกไปเลยนะ! ถ้าไม่ไปฉันแจ้งตำรวจจับจริง ๆ ด้วยนะพ่อหนุ่มรูปหล่อแต่โรคจิต" พนักงานสาวยกไม้กวาดขู่ไล่ตะเพิด จิรายุส อย่างดุเดือด

ในจังหวะชุลมุนวุ่นวายที่ทุกคนกำลังรุมต่อว่าและหันไปสนใจ จิรายุส ที่กำลังหัวเสียยืนอ้าปากค้างอยู่นั้น...

"ขอบคุณพี่สาวใจดีมากนะคะ ไว้โอกาสหน้าหนูจะมาอุดหนุนใหม่ค่ะ บ๊ายบาย!"

เพียงลดาฉวยโอกาสทองคำนี้สะบัดเสียงใสใส่ แล้วถอดวิกขว้างใส่หน้า จิรายุส เต็ม ๆ  ก่อนจะพุ่งพรวดวิ่งหนีหายออกทางประตูกระจกร้านด้านหลังที่ทะลุออกตรอกซอกซอยสำเพ็งอย่างรวดเร็วดั่งสายลมพัด

"เฮ้ย! หยุดนะ เพียงลดา!"

จิรายุส สะบัดวิกผมสะท้อนแสงที่แปะติดหน้าอกออกด้วยความหงุดหงิดสุดขีด เขารีบก้าวเท้าวิ่งตามออกไปทางประตูหลังร้านทันที

ทว่า... เมื่อเขาโผล่พ้นประตูหลังร้านออกไป สิ่งที่เห็นมีเพียงตรอกซอกซอยที่ผู้คนเดินเบียดเสียดกันแน่นขนัด และเงาร่างไว ๆ ของหญิงสาวในเสื้อยืดตัวโคร่งที่วิ่งเลี้ยวหายลับมุมตึกไปอย่างไร้ร่องรอย

จิรายุส ยืนหอบหายใจโยนตัว ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท มือหนากำ "วิกผมปลอม" ที่ติดมือมาแน่นจนยับยู่ยี่ด้วยความเจ็บใจและแค้นเคืองสุดขีด

"ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ... คราวหน้าต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก ฉันนี่แหละจะเป็นคนกระชากหัวเธอมาคิดบัญชีหนี้สินให้สาสมเลยคอยดู!" จิรายุส กัดฟันกรอดประกาศกร้าว ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของแม่ค้าแถวนั้นที่มองท่านประธานหนุ่มยืนถือวิกสีเขียวทำหน้าเหมือนยักษ์มารอย่างงงงวย!