บทที่ 30 กระสุนปลิดวิญญาณและปณิธานกลางสายฝน

บรรยากาศในนครหลวงต้าเซียวเริ่มปกคลุมไปด้วยความเงียบสงบที่น่าประหลาด แม้แสงแดดยามบ่ายจะสาดส่องลงมายังถนนสายหลักที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน แต่สำหรับผู้ที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างอ๋องเซียวหยาง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของภยันตรายที่เจือปนมาในอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นเขม่าดินปืนที่ฉุนจมูกเหมือนครั้งก่อน แต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ