บทที่ 12 จดทะเบียน

การที่เขาพาเพียงดาวมาอยู่ที่คอนโดของตนเอง มันเป็นการไม่ให้เกียรติครอบครัวของเพียงดาวแทนคุณจึงเลือกที่จะมาพบบิดามารดาของเธอโดยไม่ให้เธอรู้ และตอนนี้แทนคุณยืนอยู่ในห้องรับรองของบ้านคุณอารยะและคุณอรทัย ดวงตาคมจ้องมองทั้งสองด้วยความมั่นใจ มือหนากำเอกสารจดทะเบียนสมรสไว้แน่น

“คุณน้าทั้งสองคนครับ ผมมาที่นี่เพื่อขอจดทะเบียนสมรสกับเอื้อยครับ” เสียงทุ้มหนักแน่นเต็มไปด้วยความเด็ดขาด

“จดทะเบียนสมรส แต่เอื้อยยังไม่เต็มใจนี่นะ แถมเรื่องแต่งงานก็ยังอีกสองเดือนข้างหน้า ทำไมแทนถึงรีบขนาดนี้” คุณอารยะและคุณอรทัยมองหน้าแทนคุณอย่างประหลาดใจ คุณอารยะขมวดคิ้ว

"ผมไม่ได้รีบหรอกครับ แต่ตอนนี้ผมพาเอื้อยมาอยู่ที่คอนโดของผม ผมไม่อยากให้น้องเสียหายผมก็เลยอยากจะจดทะเบียนสมรสกับน้องครับ" แทนคุณถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แล้วยัยเอื้อยบอกมั้ยล่ะ ว่าทำไมถึงหนีไป" คุณอรทัยมองแทนคุณน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ได้เอ่ยปากอนุญาตให้แทนคุณจดทะเบียนสมรสกับเพียงดาว

"ไม่ได้บอกครับ แต่ไม่ว่าเอื้อยจะโกรธแค่ไหน ผมก็ไม่ปล่อยให้เธอหนีไปจากชีวิตผมอีกแล้ว ผมจะรอให้เธอเปิดใจ ทะเบียนสมรสนี้จะทำให้เอื้อยไม่ต้องเสียเวลาหรือเสียโอกาสทางกฎหมาย แล้ววันแต่งงานค่อยจัดทีหลัง แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดคือผมอยากให้เอื้อยอยู่กับผมจริงๆ" แทนคุณก้มลงมองเอกสารในมือ แต่สายตายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ทั้งสองท่านจะเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาทำหรือไม่ แต่ยังไงเขาก็ต้องทำอย่างนี้ เพราะเขาอยากให้เธอมาอยู่ข้างกายเขาจริงๆ

"ถ้าเป็นความตั้งใจของแทน เราก็จะช่วยตามสมควร แต่เรื่องใจเอื้อย เราบังคับไม่ได้จริงๆ" คุณอารยะพยักหน้าเงียบๆ พลางถอนหายใจ

“ครับ เรื่องใจเอื้อย ผมจะเป็นคนรอเอง และทำให้เธอมั่นใจว่าผมรักเธอจริงๆ ไม่ใช่เพราะเอื้อยเป็นคู่หมั้น ผมรักเพราะเอื้อยคือเอื้อย” แทนคุณยิ้มบางๆ แม้สายตาจะจริงจัง แต่เมื่อเอ่ยถึงความรักที่เขามีแต่หญิงสาว มันก็สามารถเรียกรอยยิ้มออกมาจากปากหยักของเขาได้

"งั้นก็เอาที่แทนเห็นสมควรเถอะ" คุณอารยะเอ่ยอย่างตัดสินใจ ในเมื่อพวกท่านเลือกชายคนนี้ให้เป็นคู่ครองของบุตรสาวแล้ว และชายคนนี้ก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้แต่งงานกับบุตรสาวของท่าน ถ้าอย่างนั้นคงไม่มีอะไรที่จะทำให้พวกท่านต้องมาเปลี่ยนใจ

ทั้งสามคุยกันในบรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย แต่แทนคุณก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และความตั้งใจที่จะรอให้เพียงดาวเปิดใจอย่างแท้จริง

หลังจากที่เขาคุยกับบิดามารดาของเพียงดาวเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับมาที่คอนโดของเขา ทันทีที่เขาเข้ามาในห้อง เขาก็มองหาหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้ป่านนี้พยายามที่จะออกจากห้องของเขาด้วยวิธีไหนบ้าง แล้วสุดท้ายสายตาของเขาก็มองไปเห็นเธอนั่งอยู่ที่โซฟาทันทีที่เธอรู้ว่าเขาเข้ามาในห้อง เธอก็หันมามองเขาด้วยสีหน้าและท่าทางไม่พอใจ

แทนคุณยืนอยู่กลางห้อง ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยความมั่นคง มือหนาถือเอกสารการจดทะเบียนสมรสแน่น เขาเดินไปนั่งตรงข้ามเพียงดาวที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอกำมือแน่น น้ำตาแห่งความโกรธยังไม่จาง เพราะเขาออกไปไหนก็ไม่รู้แล้วเขาขังเธอไว้ มันทำให้เธอเจ็บปวดเหลือเกิน เธอไม่ต่างอะไรจากนักโทษที่ถูกเขาขังเอาไว้ จะดีกว่านักโทษหน่อยก็ตรงที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่าง และอาหารการกินไม่ขาดก็เท่านั้นเอง

“เอื้อย… นี่คือเอกสารจดทะเบียนสมรสครับ พี่อยากให้เอื้อยเซ็น เพื่อให้ทุกอย่างเรียบร้อยก่อนวันแต่งงาน ส่วนเรื่องการเรียน หลังจากแต่งงานแล้วพี่จะจัดการให้จะได้ไม่ต้องกังวล” เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะเบื้องหน้า ดวงตาคมจับจ้องเธอเต็มไปด้วยความจริงจัง

"พี่คิดว่าน่าจะเซ็นง่ายๆ เหรอ พี่จับเอื้อยมาที่นี่ขังเอื้อยไว้เหมือนนกน้อยในกรงทอง แล้วจะให้เอื้อยเซ็นเอกสารแบบนี้เหรอตลกสิ้นดี" เพียงดาวสบตาเขา น้ำเสียงสั่นแต่เต็มไปด้วยความโกรธ เธอไม่มีทางยอมจดทะเบียนสมรสกับเขาหรอก เขามันบ้าไปแล้ว ความรักที่เธอมีต่อเขามันก็ยังมีเสมอมา เพียงแต่ว่าเธอไม่อาจแต่งงานกับเขาได้ เพราะสิ่งที่เธอเจอในวันนั้น มันคอยหลอกหลอนเธออยู่ตลอดเวลา

"เอื้อยพี่เข้าใจว่าพี่อาจทำให้เอื้อยโกรธโมโห หรือไม่สบายใจ แต่เชื่อพี่เถอะทุกอย่างที่พี่ทำ พี่ทำเพราะรักเอื้อยและอยากให้เอื้อยอยู่กับพี่" แทนคุณย่อตัวลงมองหน้าเธอเบาๆ มือยังคงพยุงเอกสาร คำสารภาพรักที่ไม่ได้หลุดออกมาจากปากเขาง่ายๆ แต่มันเป็นความรู้สึกที่เขารู้สึกแบบนั้นกับเธอจริงๆ แต่ฝ่ายหญิงกลับไม่ได้คิดว่าเขารู้สึกแบบนี้กับเธอหรอก เขาแค่ต้องการอยากเอาชนะและผูกมัดเธอไว้ด้วยทะเบียนสมรสเท่านั้นเอง

"แบบนี้เรียกว่ารักเหรอไม่มีคนรักกันที่ไหนเขาทำแบบนี้หรอกนะ เอื้อยไม่อยากแต่งงานกับพี่ พี่ไม่เข้าใจบ้างเหรอ มันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยเหรอ" เพียงดาวสะบัดหน้า น้ำเสียงขุ่นมัว เขาพูดมาได้ว่ารัก คำว่ารักของเขามันหมายความว่าอะไร มันหมายถึงการกักขังหน่วงเหนี่ยว จนทำให้คนที่เขารักไร้ซึ่งอิสรภาพอย่างนั้นเหรอ แล้วคำว่ารักที่มาจากปากผู้ชายอย่างเขา เธอเชื่อไม่ลงหรอกนะ

"เอื้อยพี่ไม่อยากบังคับเอื้อยหรอกนะ เอื้อยเซ็นดีๆ เถอะ ไม่ว่ายังไงเราสองคนก็ต้องแต่งงานกัน" แทนคุณถอนหายใจลึก แววตาอ่อนโยนลงแต่ยังคงมั่นคง

เพียงดาวกัดริมฝีปากแน่น สายตาเต็มไปด้วยความโกรธและความสับสน เธอยังไม่พร้อมที่จะยอมรับ แต่ก็รู้สึกถึงความจริงใจของแทนคุณที่อยู่ตรงหน้า เธอได้แต่บอกตัวเองว่าอย่าหวั่นไหว ไปกับการแสดงละครของเขา แต่ทำไมมันทำยากเสียจริง

แทนคุณยืนรอเงียบๆ มือยังวางบนเอกสาร ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังว่าเพียงดาวจะเข้าใจและเซ็นเอกสารนี้ด้วยใจของเธอเอง

แทนคุณยืนตรงหน้าตรงหน้าเพียงดาว ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มือหนาชี้ไปยังเอกสารบนโต๊ะ

“เอื้อย ไม่ว่าเอื้อยจะโกรธหรือไม่อยากเซ็นยังไงก็ตาม เอื้อยไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอก” เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น เขาเอ่ยย้ำอีกครั้ง ทำให้เพียงดาวสะดุ้ง

"พี่จะบ้าหรือไงเอื้อยไม่เซ็น เลยไม่ต้องการแต่งงานกับพี่ เอื้อยเบื่อที่จะพูดคำนี้แล้วนะ" เพียงดาวกระแทกเสียงใส่เขา น้ำเสียงสั่นด้วยความโกรธ

"อย่ารอเวลาอีกเลยเอื้อย ไม่ว่ายังไงเอื้อยก็เปลี่ยนใจพี่ไม่ได้หรอก" แทนคุณก้าวเข้าใกล้ ร่างสูงใหญ่บดบังพื้นที่รอบตัวเธอ

"พี่บังคับแบบนี้มันไม่ยุติธรรม พี่ไม่เข้าใจความรู้สึกของเอื้อยเลย" เพียงดาวถอยหลัง น้ำเสียงตะคอก เธอส่ายหน้ามองแทนคุณด้วยความเจ็บปวด เขาจะบังคับเธอให้จดทะเบียนสมรสกับเขาทำไม และเอกสารพวกนี้มันมาทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ แต่ก็อย่างว่าแหละ แทนคุณมีเงินล้นฟ้า แค่การจดทะเบียนสมรสนอกสถานที่ ทำไมเขาจะทำไม่ได้

"เซ็นซะเถอะเอื้อยไม่ว่ายังไงเอื้อยก็ต้องเป็นเมียพี่" แทนคุณนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาเข้มกว่าปกติ

"ไม่!! เอื้อยไม่ยอมเป็นเมียพี่" เพียงดาวรู้สึกถึงแรงกดดันและความเด็ดขาดของเขา หัวใจเต้นแรง ความโกรธผสมความกลัว มันทำให้เธอหวั่นใจเป็นอย่างมาก แต่เธอก็ยังพยายามต่อต้านเขาอย่างต่อเนื่อง

1415