บทที่ 13 ได้แต่ตัว

"งั้นเอื้อยก็เตรียมใจไว้เลย เอื้อยจะหนีหรือโกรธยังไงพี่ก็ไม่ปล่อยเอื้อยไปไหน พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เอื้อยเป็นของพี่" แทนคุณยิ้มบางๆ แต่แฝงความจริงจัง ทุกอย่างที่เขาพูดมามันคือความจริงทั้งหมด เธอไม่มีทางหนีไปง่ายๆ หรอก

"เอื้อยไม่เซ็นพี่บ้าไปแล้วจริงๆ พี่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับเอื้อย" เพียงดาวยืนตัวแข็ง มือกำแน่น น้ำตาไหลเบาๆ เธอรู้สึกทั้งความโกรธ ความอึดอัด และความผูกพันเก่าๆ ที่ยังไม่จางไป

เพียงดาวยืนตัวแข็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ มือสั่นพลางปัดเอกสารออกจากหน้าเธอ

แทนคุณนิ่งไปชั่วขณะ แต่ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ มือหนาคว้ามือของเธอไว้แน่น แล้วประทับลงบนแป้นหมึกของเอกสารอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะจับมือของเธอประทับลงบนเอกสารคำขอจดทะเบียนสมรส ทำให้ตอนนี้เอกสารคำขอจดทะเบียนสมรส ถูกประทับตราลงไปด้วยนิ้วมือของเธอเรียบร้อยแล้ว

"พี่แทน พี่ทำบ้าอะไร ไอ้คนบ้า บังคับให้ เอื้อยเซ็นเอกสาร เอื้อยเกลียดพี่" เพียงดาวสะดุ้งจนหัวใจเต้นแรง น้ำตาไหลเบาๆ เธอตะโกนเสียงดัง ปล่อยคำด่าทอออกมาอย่างไม่ยั้ง ไม่เคยมีใครทำกับเธออย่างนี้ ตอนนี้เธอโกรธเขาเป็นอย่างมาก ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาตำหนิเขาถึงจะสมกับความชั่วร้ายที่เขาทำอยู่ตอนนี้

"เอื้อย พี่เข้าใจว่าพี่ทำให้เอื้อยตกใจ แล้วก็โมโห แต่สิ่งที่พี่ทำ พี่ทำเพราะรักเอื้อยและไม่อยาก ให้เอื้อยไปจากชีวิตพี่" แทนคุณเงยหน้ามองเธอ ดวงตาคงเต็มไปด้วยความจริงจังและความตั้งใจ

“รัก? แบบนี้เรียกรักเหรอ พี่เรียกการบังคับเอื้อย มันเรียกว่าความรักเหรอ พี่ไม่เข้าใจความรู้สึกของเอื้อยเลยสักนิด สิ่งที่พี่ทำมันโคตรเห็นแก่ตัวพี่รู้มั้ย” เพียงดาวสะบัดหน้า น้ำเสียงสั่น เธอโกรธเขา แล้วก็ด่าทอเขาออกมาไม่ยั้ง แบบนี้เหรอที่เรียกว่าความรัก เขารู้จักความรักจริงๆ หรือเปล่า สิ่งที่เขาทำมันคือความเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ

"พี่ขอโทษจริงๆ ที่พี่ต้องทำแบบนี้ แต่พี่ไม่มีทางออก ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้เอื้อยก็จะหนีพี่ไปอีก หนีไปโดยที่พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเลยโกรธอะไรพี่กันแน่" แทนคุณถอนหายใจยาว มือหนาลูบเบาๆ บนแขนของเธอ แม้สายตายังคงจริงจัง

เพียงดาวนั่งลงบนโซฟา กำมือแน่น ความโกรธผสมกับความตกใจ ทำให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนทั้งโลกถูกปิดกั้นรอบตัว แต่ความผูกพันและความสับสนในใจเริ่มค่อยๆ กระทบจิตใจ

เพียงดาวพยายามดึงเอกสารออกจากมือเขาอย่างสุดแรง เธอใช้ทั้งแรงและเสียงร้องไห้ปะปนกับเสียงด่าทอ เพื่อที่จะทำลายเอกสารนั้นทิ้ง แต่ทว่าเขาก็จัดการชูมันไว้สูงๆ เพื่อไม่ให้เธอแย่งมันไปได้ เพียงดาวพยายามกระโดดเพื่อเอาเอกสารจากเขามา แต่เธอตัวเล็กเกินกว่าที่จะเอาเอกสารจากเขาได้ แล้วสุดท้ายชายหนุ่มก็รีบวิ่งไปที่เซฟ แล้วก็จัดการใส่เอกสารเข้าไปในเซฟ ได้สำเร็จ เพียงดาวไม่มีทางทำลายมันได้หรอก นี่มันคือความตั้งใจของเขาที่จะผูกมัดเธอไว้กับเขาตลอดกาล

“คืนมานะ พี่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ พี่มันคนเลว เอื้อยเกลียดพี่ที่สุด!!” เพียงดาวตะคอกชายหนุ่ม พร้อมกับทวงเอกสารที่เขาปิดเซฟไปแล้ว แต่ทว่าชายหนุ่มกลับยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องเธอมาด้วยความมั่นคง ไม่มีวันเสียหรอก เขาไม่มีทางคืนเอกสารให้เธอแน่ๆ

“มันสายไปแล้วเอื้อย ทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว” เสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความเด็ดขาด เอกสารนี้ถ้าถูกส่งให้ทนายจัดการต่อเพียงไม่นานทะเบียนสมรสของเธอและเขา ก็จะถูกจัดการทำให้เพียงดาวกลายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา

เพียงดาวยืนนิ่ง น้ำตาไหลพรากด้วยความโกรธและหมดแรงดิ้นรน เธอรู้ว่าตนเองไม่อาจชนะเขาได้อีก

“พี่ทำแบบนี้กับเอื้อยได้ยังไง พี่ไม่เห็นหัวใจเอื้อยเลยสักนิด เอื้อยไม่อยากแต่งงานกับพี่ ไม่อยากเป็นเมียพี่” เพียงดาวโวยวายออกมาด้วยความไม่พอใจ จบกันทีสิ่งที่เธอพยายามหนีมาตลอด หากเธอต้องแต่งงานกับเขา แล้วเขาทำอย่างที่เขาทำในตอนนั้น เธอจะทำยังไง เธอไม่อยากเจ็บเพราะเขาอีกแล้ว ต่อให้เธอรักเขาแค่ไหน เธอก็ไม่อยากแต่งงานกับเขา

"เอื้อยจะเกลียดพี่แค่ไหนก็ได้ จะโกรธพี่ยังไงก็ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่พี่จะไม่มีวันยอม คือปล่อยให้เอื้อยหลุดมือพี่ไปอีก" แทนคุณก้าวเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความหนักแน่น

"ไม่ว่าตอนนี้เอื้อยจะรู้สึกยังไง แต่จำเอาไว้ว่าเอื้อยคือภรรยาของพี่แล้ว" เขาโน้มตัวลงใช้เสียงทุ้มที่ทั้งอ่อนโยนและดื้อรั้นในเวลาเดียวกัน

"เอื้อยเกลียดพี่" เพียงดาวหอบหายใจ ร่างสั่นสะท้าน น้ำตาไหลไม่หยุด รู้สึกเหมือนถูกขังทั้งกายและใจ เธอพึมพำออกมาอย่างเจ็บปวด

“ต่อให้เอื้อยเกลียดพี่แค่ไหน แต่พี่ก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้เอื้อยกลับมารักพี่อีกครั้ง” แทนคุณหลับตาลงชั่วขณะ แต่ก็ยังคงยืนกรานแน่นหนัก

แทนคุณหมุนตัวกลับมานั่งตรงหน้าหญิงสาว ร่างสูงเต็มไปด้วยพลังอำนาจและความจริงจัง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่เพียงดาวไม่วางตา

"เอื้อยเรามาคุยกันจริงๆ จังๆ สักครั้งเถอะ พี่อยากรู้ว่าทำไมความรู้สึกของเอื้อยที่มีต่อพี่มันถึงได้เปลี่ยนไป ทั้งที่เมื่อก่อนเอื้อยคือคนที่อยากแต่งงานกับพี่มากที่สุด" ชายหนุ่มพยายามเอ่ยถามในสิ่งที่เขาอยากรู้ แต่เพียงดาวก็ไม่มีทางบอกเขาหรอก ในเมื่อเขาทรมานเธอแบบนี้ เธอก็ทรมานเขากลับเช่นกัน ยิ่งอยากรู้เธอก็ยิ่งไม่อยากบอก

"เอื้อยไม่มีอะไรต้องพูดกับพี่ อย่ามายุ่งกับชีวิตเอื้อยอีก" เพียงดาวหลบตา กัดริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดเอ่อท่วมในอก เธอพยายามหันหน้าหนีไปอีกทาง

"ไม่!! พี่จะไม่มีวันปล่อย จนกว่าจะได้คำตอบ เอื้อยเคยบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าพี่คือคู่หมั้นที่เอื้อยรอคอยมาตลอด แล้วทำไมวันนี้เอื้อยถึงมองพี่เหมือนพี่เป็นตัวร้ายในชีวิตเอื้อย" แทนคุณโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม

"พี่ไม่เข้าใจ ไม่มีทางเข้าใจ เพราะพี่ไม่ใช่คนที่ต้องเจ็บปวดเหมือนเอื้อย" เพียงดาวน้ำตาคลอเบ้า เธอกำมือแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกข้างในไม่ให้หลุดออกมา

“เจ็บปวด? อะไรที่ทำให้เอื้อยเจ็บปวด? บอกพี่มาเถอะเอื้อย อย่าปิดพี่ไว้แบบนี้เลย" แทนคุณขมวดคิ้ว ใจเขาเต้นแรงกับคำพูดที่แฝงไปด้วยความลับ

"เจ็บปวดจากการกระทำของพี่ ก็กลับไปคิดดูแล้วกันว่าเคยทำผิดอะไรต่อเอื้อย ถ้าคิดไม่ได้ชาตินี้ก็ไม่ต้องรู้หรอก" เพียงดาวสะอื้นเบาๆ ก่อนจะตะโกนทั้งน้ำตา

“เอื้อย ต่อให้มันเป็นเรื่องอะไร ต่อให้มันเลวร้ายแค่ไหน พี่ก็อยากรู้ความจริง เพราะพี่รักเอื้อย” แทนคุณเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด เขาเอื้อมมือไปจับไหล่เธอแน่น แต่คำพูดของเขาไม่ได้ทำให้เพียงดาวเชื่อเลยสักนิด ถ้าหากเขารักเธอจริงเขาก็คงไม่ทำอย่างนั้นหรอก

เพียงดาวสะบัดมือของเขาออกจากไหล่เธอ น้ำตาไหลพราก รู้สึกเหมือนถูกบีบจนหายใจไม่ออก

เพียงดาวปาดน้ำตาด้วยมือสั่นๆ ก่อนจะจ้องเขากลับด้วยแววตาที่แข็งกร้าว อย่างที่แทนคุณไม่เคยเห็นมาก่อน

“พี่อยากได้ใช่มั้ย พี่ก็ได้ไปแล้วนี่ ได้แต่ร่างกายเอื้อย ได้แค่ชื่อที่ผูกมัดกันบนเอกสารนั่น แต่หัวใจของเอื้อยพี่ไม่มีวันได้มันหรอก” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม้จะสั่นเครือเพราะอารมณ์ก็ตาม

“เอื้อยคิดว่าคำพูดพวกนี้จะทำให้พี่ถอยเหรอ เอื้อยอาจเกลียดพี่ อาจโกรธที่พี่บังคับเอื้อย แต่เชื่อพี่เถอะ พี่จะไม่ยอมหยุดแค่การได้ร่างกาย” แทนคุณชะงัก ดวงตาคมกริบสั่นไหวชั่ววินาที แต่เขาก็รีบควบคุมอารมณ์ กลับมายืนมั่นคงดังเดิม เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจ แต่เสียงทุ้มต่ำสั่นด้วยความโกรธปนเจ็บปวด

1494