บทที่ 14 เอื้อยเกลียดพี่ NC+++

เขายกมือขึ้นเชยคางเธอให้สบตา ดวงตาคมลึกเต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความมุ่งมั่น

“พี่จะทำทุกอย่าง เพื่อให้เอื้อยมอบหัวใจให้พี่ ไม่ว่ามันจะใช้เวลาแค่ไหนก็ตาม” น้ำเสียงของชายหนุ่มจริงจังจนหญิงสาวรู้สึกหวั่นใจ ถ้าหากเขาไม่ถอยแล้วเธอจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ เธอจะแพ้ใจตัวเองอีกหรือเปล่า แพ้ใจตัวเองจนหัวใจตัวเองต้องตกเป็นของเขาอีกรอบ นี่คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

"งั้นพี่ก็รอดูไปสิเพราะไม่ว่าจะอีกกี่ปีกี่ชาติเอื้อยก็ไม่มีวันรักพี่อีกแล้ว" เพียงดาวเบี่ยงหน้าออก น้ำตาเอ่อเต็มขอบตาอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปากแน่น เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา ก่อนจะพูดเสียงแข็ง

"ไม่ว่าจะพูดยังไงพี่ก็ไม่ท้อใจหรอก พี่จะรอวันที่เอื้อยพูดคำนั้นกลับคืนมาเอง และจำเอาไว้ ต่อให้เอื้อยปฏิเสธพี่ครั้งแล้วครั้งเล่า เอื้อยก็ไม่มีวันหนีพ้นจากพี่ได้อยู่ดี" แทนคุณยืนนิ่งไปชั่วขณะ คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางอก แต่ยิ่งเจ็บ เขากลับยิ่งแน่วแน่ ความโกรธและความหวงแหนผสมปนกันในแววตา เขาจึงเลือกที่จะกระซิบ ที่หูของเธอด้วยคำพูดที่ทำให้หญิงสาวไม่ชอบใจเท่าใดนัก

แววตาคมเข้มของเขาเปลี่ยนเป็นมืดหม่น คล้ายพายุที่พร้อมจะถาโถมเข้ามา เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออย่างช้าๆ จนหญิงสาวถอยหลังไปชนกำแพง

"ถึงพี่จะได้ตัวเอื้อยพี่ก็ได้แต่ตัวแหละ ไม่มีวันได้หัวใจเอื้อย จะให้เอื้อยพูดอีกกี่ครั้ง เอื้อยก็จะพูดแบบนี้" คำพูดของเพียงดาวต้องการให้เขาเจ็บปวดที่สุด แน่นอนมันได้ผล มันทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เธอตอกย้ำเขาด้วยคำพูดเดิมๆ มันทำให้เขาเจ็บใจเหลือเกิน

“งั้นเหรอ ในเมื่อเอื้อยบอกพี่ว่าได้แค่ตัว งั้นพี่ก็จะเอาตัวจริงๆ ให้มันกับสมกับพี่เอื้อยท้าทายพี่” เสียงทุ้มต่ำกดลึก เขาจะทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ เพื่อพันธนาการหญิงสาวเอาไว้ ต่อให้เขาดูเลวในสายตาเธอแค่ไหน เขาก็ยินดีเป็นเช่นนั้น

"พี่แทนอย่าเข้ามานะ พี่มันเลว" เพียงดาวเบิกตากว้าง ใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก

"อย่าว่าพี่เลวเลยเอื้อย เพราะพี่แค่ไม่อยากปล่อยผู้หญิงที่พี่รักไปไหนอีกแล้ว" แทนคุณกักขังเธอด้วยแขนทั้งสองข้าง ร่างสูงใหญ่บดบังจนเธอไร้ทางหนี

เขาโน้มตัวลงใกล้ กลิ่นกายอบอุ่นและแรงลมหายใจร้อนผ่าวกระทบแก้มเนียน เพียงดาวยกมือดันอกเขาเต็มแรง น้ำตาเอ่อคลอด้วยทั้งความโกรธและความหวาดหวั่น

“เอื้อยเกลียดพี่ เอื้อยไม่อยากอยู่ใกล้พี่” เพียงดาวสบถใส่หน้าเขา เธอหวังว่าคำว่าเกลียดของเธอจะสามารถหยุดเขาได้ แต่เธอหารู้ไว้ว่ามันไม่มีทางหยุดความต้องการของเขาได้หรอกแทนคุณจับข้อมือเล็กแน่น กดมันไว้เหนือหัวเธอ เสียงเข้มกระซิบใกล้ใบหู

“พูดไปสิ ต่อให้เอื้อยเกลียดพี่แค่ไหน คืนนี้ เอื้อยก็หนีพี่ไม่ได้อยู่ดี” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่า ตอนแรกก็ว่าจะขู่เธอเฉยๆ และตอนนี้มันไม่ใช่ขู่แล้วสิ มันคือความปรารถนา ที่ถูกเก็บกดเอาไว้มานานแสนนาน

"พี่ไม่ใช่พี่แทนคนเดิมคนที่เอื้อยรักพี่แทนเขาไม่ใช่คนแบบนี้" เพียงดาวส่ายหน้ารัว น้ำตาไหลพราก เธอไม่อยากคิดเลยว่าหากเธอต้องตกเป็นของเขาจริงๆ เธอจะเป็นยังไง เพราะหัวใจของเธอมันเป็นของเขามาตั้งนานแล้ว หากเขาใช้กำลังเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่เขาต้องการ เธอก็ไม่รู้เลยว่าท้ายที่สุดแล้วร่างกายของเธอ จะต้านทานสิ่งที่เขาทำได้หรือไม่

คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของแทนคุณสั่นไหววูบหนึ่ง แต่เขายังไม่ปล่อยมือ ความโกรธ ความหึงหวง และความรักที่มีมานานเหลือเกิน ทำให้เขาเลือกใช้การกระทำมากกว่าคำพูด แทนคุณโน้มตัวลงมาประกบจูบอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้ปิดกั้นทุกคำด่าทอของเพียงดาวไว้จนมิด เสียงทุ้มต่ำของเขาขาดห้วงอยู่ในลมหายใจใกล้ชิด

เพียงดาวดิ้นรน พยายามผลักอกเขาออก แต่ยิ่งเธอต่อต้าน แรงกอดรัดของเขาก็ยิ่งแน่นขึ้น ริมฝีปากหยาบกร้านลากไล้จากมุมปากลงไปตามแนวคางอย่างเอาแต่ใจ

“อึก… พี่แทน…หยุดนะ” เสียงเธอสั่นสะท้าน แต่กลับถูกกลืนหายไปอีกครั้งในจุมพิตที่หนักหน่วง

มือหนาของชายหนุ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเล็ก บังคับให้ร่างบางแนบชิดเข้ากับอกกว้าง เขารู้สึกถึงการต่อต้านที่สั่นไหวปนกับการยอมจำนนทีละน้อย

เพียงดาวน้ำตาคลอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่ร่างกายกลับทรยศต่อหัวใจ ความร้อนผ่าวที่ส่งผ่านจากสัมผัสของเขาทำให้เธอเริ่มหายใจติดขัด ความดื้อดึงค่อยๆ อ่อนแรงลง

เธอส่ายหน้า ปากเอื้อนเอ่ยคำปฏิเสธขาดห้วง แต่กลับถูกแทนคุณกักไว้ด้วยจูบลึกซึ้งที่กลืนกินลมหายใจทั้งหมด ความเร่าร้อนและแรงหวงแหนในสัมผัสนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นกระหน่ำจนแทบแตกสลาย

ในวินาทีนั้น เพียงดาวไม่รู้ว่าเธอควรโกรธหรือควรยอมจำนน เพราะความใกล้ชิดของเขากำลังทำลายเกราะที่เธอพยายามสร้างขึ้นด้วยสองมือของตัวเอง

ริมฝีปากของแทนคุณค่อยๆ ผละออกจากความหวานซ่านที่ริมฝีปากบาง ก่อนจะเลื่อนไปซุกซนที่ซอกคอขาวเนียน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายเธอยิ่งกระตุ้นให้เขาแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

“อ๊ะ…พี่แทน…อย่า…” เพียงดาวร้องห้าม เสียงสั่นเครือ แต่กลับยิ่งทำให้เขากดริมฝีปากลงหนักกว่าเดิม ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุทคนอย่างแทนคุณไม่มีทางหยุดหรอก

ความร้อนจากลมหายใจของเขาแผ่วรินไปตามผิวกาย มือหนาเคลื่อนไหวอย่างเอาแต่ใจ ลูบไล้ไปทั่วสรีระบาง ที่สั่นสะท้านตามสัมผัสเขา เธอพยายามผลักเขาออก แต่กลับไร้เรี่ยวแรงราวกับร่างกายไม่ยอมเชื่อฟัง

เพียงดาวหอบหายใจแรง หัวใจเต้นถี่จนแทบหลุดจากอก ความรู้สึกต่อต้านยังวนเวียนในใจ แต่ทุกครั้งที่ริมฝีปากของเขาแตะต้อง เธอกลับหวั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่

“หยุดนะ…ได้โปรด…” คำพูดของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ ทว่าตรงกันข้ามกับร่างกายที่เริ่มตอบสนองต่อสัมผัสเร่าร้อนนั้น

แทนคุณเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาคมเต็มไปด้วยความเข้มข้นและแรงปรารถนา

“ยิ่งเอื้อยห้าม พี่ก็ยิ่งไม่อยากหยุด” เขาพึมพำชิดหู เสียงทุ้มสั่นสะท้านหัวใจหญิงสาวให้เต้นแรงยิ่งกว่าเดิม

เพียงดาวน้ำตาคลอด้วยความสับสน ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ ทั้งหวั่นไหวไปพร้อมกัน ราวกับกำลังติดอยู่ในวังวนที่ไม่สามารถหนีไปทางใดได้เลย

เพียงดาวพยายามผลักอกกว้างสุดแรง แต่แทนคุณราวกับกำแพงหินที่ไม่มีวันขยับ เสียงหอบหายใจของเขาแผ่วรินใกล้ใบหูจนทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

“อย่าทำแบบนี้ ปล่อยเอื้อยนะ” เสียงเธอสั่นเครือ ทั้งโมโห ทั้งหวาดหวั่น อีกไม่นานเธอต้องแพ้เขาแน่ๆ หากว่าเขาไม่ยอมหยุดเสียที

แทนคุณกลับจ้องตาเธอแน่วแน่ แววตานั้นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความดื้อรั้นไม่ยอมถอย มือหนาเอื้อมไปปลดเปลื้องอาภรณ์ทีละชิ้นออกจากกายบาง ร่างบางสั่นสะท้าน เธอกอดอกพยายามปกป้องตัวเอง แต่ทุกครั้งที่เขาแนบชิดลงมา ความอุ่นร้อนจากกายสูงกลับทำให้เรี่ยวแรงในกายเธออ่อนยวบ

“ไม่ว่าจะผลักพี่ออกกี่ครั้ง เอื้อยก็ไม่มีวันหนีพ้น” เขากระซิบทุ้มต่ำ ดวงตาคมเข้มดั่งจะเผาไหม้

“พี่มันเห็นแก่ตัว เอื้อยเกลียดพี่” เพียงดาวส่ายหน้า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

“ถ้าเกลียด งั้นก็จงจำไว้ว่า ต่อให้เกลียดยังไง พี่ก็จะเป็นคนเดียวที่ได้ทั้งตัวและหัวใ

จของเอื้อย”

แทนคุณหัวเราะเบาๆ แต่เต็มไปด้วยเจ็บปวดและดื้อรั้น