บทที่ 4 มุ่งมั่น

“ถ้าคุณไม่บอก ผมก็จะหาคำตอบด้วยตัวเอง และไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไร ผมก็จะไม่ปล่อยให้เอื้อยหายไปจากชีวิตของผมแน่นอน” คำพูดหนักแน่นนั้นทำให้มยุรีก้มหน้าลง มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นไหวเล็กน้อย เธอรู้ทุกอย่าง รู้เหตุผลที่เพื่อนรักตัดสินใจจากไป แต่ในใจเธอก็รู้เช่นกันว่า ความจริงนี้เจ็บปวดเกินกว่าที่แทนคุณจะรับได้ในตอนนี้ และคนที่สมควรบอกเรื่องนี้กับแทนคุณคือเพียงดาวเองไม่ใช่คนนอกอย่างมยุรี ไม่ว่ายังไงเธอก็จะยืนกรานที่จะไม่พูดเรื่องของเพียงดาว ถ้าหากแทนคุณจะรู้ก็ต้องไม่ใช่รู้เรื่องนี้จากเธอ

เมื่อเห็นว่าตัวเองคงไม่ได้คำตอบเรื่องของเพียงดาวจากมยุรี เขาก็ยอมตัดใจออกไปจากตรงนี้แม้ว่าในใจจะรู้สึกเสียดายมากเพียงใดก็ตาม เพราะมยุรีเป็นคนที่กุมความลับของเพียงดาว แต่เธอไม่ยอมบอกเขา เรื่องมันคงยากขึ้นอีก แต่ไม่เป็นไรหรอก นี่มันไม่ใช่อุปสรรคมใหญ่หลวงแต่อย่างใด ไม่มีอะไรที่เหนือบ่ากว่าแรงเขาหรอก

หลังจากที่เขาก้าวออกจากคาเฟ่ไป มยุรีก็ถอนหายใจยาวเหมือนคนที่เพิ่งผ่านการต่อสู้บางอย่างที่ใช้ทั้งใจและสมองมากกว่ากำลัง เธอก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพสายตาคมเข้มของแทนคุณที่ยังคงจ้องทะลุเข้ามา

“คุณแทน ถ้าคุณจะมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกสักนิด ฉันคงเผลอหลุดพูดความจริงออกมาแล้วแน่ๆ” หญิงสาวเม้มปากแน่น มือกำแก้วกาแฟแน่นจนสั่น เธอรู้ รู้ทุกอย่างว่าทำไมเพียงดาวถึงเลือกเดินทางไปต่างประเทศ ในจังหวะที่ไม่ควรจะไป รู้แม้กระทั่งเหตุผลที่เพื่อนรักไม่อาจบอกใครได้

“เอื้อย… แกเลือกทางนี้เพราะแกไม่เจ็บปวดใช่ไหม แต่แกไม่รู้หรอกว่าการที่แกจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ มันทำให้เรื่องทุกอย่างวุ่นวายไปหมดแล้ว” มยุรีหลับตาลง ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจ เธออยากจะตะโกนบอกแทนคุณว่าความจริงคืออะไร แต่เธอก็ให้สัญญากับเพื่อนรักแล้วว่าจะไม่เปิดเผยจนกว่าเพียงดาวจะเป็นฝ่ายพูดเอง มันไม่มีสัญญาที่ต้องเซ็นหรอกนะ แต่มันเป็นสัญญาใจระหว่างเพื่อนสนิทที่เลือกที่จะเก็บความลับให้เพื่อน

"ฉันไม่อยากให้แกลงเอยแบบนี้เลย ขอให้แกโชคดีแล้วกันนะเอื้อย" หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอที่หางตา มยุรีรีบปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินต่อไป เธอรู้ดีว่าวันหนึ่งความจริงต้องถูกเปิดเผย แต่ไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่ในเวลาที่หัวใจของทุกฝ่ายยังไม่พร้อมจะรับมัน

ตลอดทั้งวันแทนคุณพยายามตามหาข้อมูลของเพียงดาว แต่ทว่ามันไม่มีข้อมูลใดเพิ่มเติมเลย มีเพียงแต่ความว่างเปล่า เป็นอีกหนึ่งวันที่เขาคว้าน้ำเหลว แทนคุณยืนอยู่ในห้องนอนที่เงียบสงัด เอกสารและภาพถ่ายงานแต่งงานที่ถูกจัดเตรียมวางกองอยู่บนโต๊ะ ทุกอย่างพร้อมสรรพสำหรับพิธีที่จะมีขึ้นอีกเพียงสองเดือน แต่เจ้าสาวกลับไม่อยู่แล้ว เขาเจ็บปวดเหลือเกิน มันเจ็บปวดอย่างที่สุด เพราะเขาไม่รู้ความจริงว่าเหตุใดว่าที่เจ้าสาวของเขา จึงตัดสินใจทิ้งเขาไปอย่างไร้เยื่อใย

เขาหลับตาลง สูดลมหายใจยาว เสียงคำพูดของมยุรียังคงก้องอยู่ในหัว มยุรีบอกไม่รู้เรื่อง แต่สายตาของเธอไม่เคยโกหกได้ และแทนคุณมั่นใจว่ามยุรีรู้อะไรมากกว่าที่พูด ถ้าจะให้ง้างปากมยุรีก็คงยาก เขาคงทำได้เพียงแค่รอต่อไปเท่านั้น เมื่อพยายามหาคำตอบจากทุกทางแล้วไม่ได้สิ่งที่ต้องการ เขาก็เหลือเพียงทางเดียวเท่านั้น

สองวันต่อมาข้อมูลจากนักสืบเอกชนก็ส่งมาที่ชายหนุ่ม เขาพบว่าเพียงดาวเดินทางไปที่ประเทศอังกฤษ เอกสารการขอวีซ่าของเธอวัตถุประสงค์คือเดินทางไปศึกษาต่อ มันทำให้แทนคุณไม่ลังเลเลยสักนิด เขารีบจัดการทำเรื่องเอกสารเพื่อที่จะเดินทางตามเธอไปที่อังกฤษ แต่ทุกอย่างก็ต้องใช้เวลาพอสมควร แม้ว่าเขาจะมีเส้นสาย และใช้เงินเป็นใบเบิกทาง ให้เขาสามารถทำทุกอย่างได้ แต่ก็ยังใช้เวลาถึงหนึ่งสัปดาห์กว่าที่เขาจะได้เดินทางไปที่ประเทศอังกฤษ

เขาเดินทางด้วยเครื่องบินส่วนตัว เพราะเขารู้ดีว่า ตอนที่พาเธอกลับมา เธออาจจะไม่ยินยอมที่จะกลับมา ถ้าหากขึ้นเครื่องบินพาณิชย์รวมกับคนอื่น เรื่องมันอาจจะบานปลายไปกันใหญ่ เพื่อการตามตัวคู่หมั้นของเขากลับมา เขาทุ่มสุดตัว แม้กระทั่งค่าใช้จ่ายของการใช้เครื่องบินส่วนตัวที่มันมากมายมหาศาล เขาไม่ได้เสียดายเลยสักนิด เพียงแค่เขาสามารถพาเพียงดาวกลับมาได้

บนเครื่องบินที่กำลังทะยานสู่ฟ้า แทนคุณเอนศีรษะพิงเบาะ หลับตาลงเพื่อซ่อนความกังวลในใจ ทว่าเบื้องลึกแล้ว มีเพียงภาพรอยยิ้มหวานของเพียงดาวที่วนเวียนไม่หาย และคำถามเดียวที่รอการไขความจริง ทำไมเธอถึงต้องหนีเขาไป?

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา แทนคุณพยายามเคลียร์เอกสารและนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานแทบจะตลอดเวลา เขาหวังเพียงว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย เพราะเขาไม่รู้เลยว่าการเดินทางครั้งนี้ของเขามันจะกินเวลานานแค่ไหน เพราะฉะนั้นก่อนที่เขาจะเดินทางไปต่างประเทศเขาต้องมั่นใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

ส่วนงานทุกอย่างระหว่างที่เขาไม่อยู่คงต้องเป็นหน้าที่ของรองประธานซึ่งก็คือเพื่อนสนิทของเขาที่เขาไว้ใจได้

เลขาของเขาเตรียมเอกสารมากมายมาให้เขาเซ็น แทนคุณก้มลงจัดการเซ็นเอกสารทีละแผ่นด้วยความรวดเร็ว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง เพียงดาวคู่หมั้นที่เขารอคอยมาตลอดชีวิต และเลือกจะหนีเขาไปโดยไม่เอ่ยแม้คำลา ยิ่งเธอหนีเขาก็ยิ่งต้องตาม เพราะเขารู้ดีว่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ มันเป็นเช่นไร เขารอมานานเกินไปแล้ว และเขาจะไม่มีทางให้การรอคอยของเขามันสูญเปล่าแต่อย่างใด เมื่อทุกอย่างถูกสะสางเสร็จสิ้น เขาลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทพาดบ่า ก้าวออกจากห้องทำงานด้วยก้าวที่หนักแน่นกว่าทุกครั้ง

ภาพความทรงจำเกี่ยวกับหญิงสาวผุดขึ้นมาในสมองของเขาเยอะแยะไปหมด เขาหลับตาก่อนที่จะเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า จนมารู้ตัวอีกครั้ง ตอนนี้เครื่องบินก็ลงจอดที่ สนามบินฮีทโธรว์ที่ประเทศอังกฤษเรียบร้อยแล้ว

“เอื้อย รอพี่ก่อนนะไม่ว่าที่อังกฤษจะกว้างใหญ่แค่ไหน พี่ก็จะหาจนกว่าจะเจอ” ลมหนาวของกรุงลอนดอนพัดกระทบใบหน้าแทนคุณทันทีที่เขาก้าวออกจากสนามบินฮีทโธรว์ กลิ่นอายของเมืองใหญ่ที่แตกต่างจากบ้านเกิดชัดเจน ทำให้เขารู้สึกแปลกแยก แต่ทว่าในใจกลับไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

ร่างสูงใหญ่ในเสื้อโค้ทสีเข้มยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนพลุกพล่าน มือหนาล้วงหยิบจดหมายสั้นๆ ที่เพียงดาวทิ้งไว้ เขาอ่านมันอีกครั้ง ทั้งที่จำทุกตัวอักษรได้ขึ้นใจแล้ว

ริมฝีปากหยักเม้มแน่น สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ เมืองที่ไม่คุ้นตา เขาไม่รู้แน่ชัดว่าเธออยู่ที่ไหน แต่เขาเชื่อว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะหายไปจากโลกนี้ เพียงแต่ต้องก

ารซ่อนตัวจากเขาเท่านั้น