บทที่ 48 อย่าทิ้งมือของกันและกัน

แสงอรุณของเช้าวันใหม่ฉายผ่านบานกระจกเข้ามายังห้องรับแขก ความเงียบสงบในบ้านไม่ได้ชวนให้อึดอัดเหมือนเมื่อคืน หากแต่เต็มไปด้วยบรรยากาศของการรอคอยและการตกผลึก

ประตูลูกกรงตรงทางเดินเปิดออกช้าๆ แทนคุณก้าวออกมาจากห้องนอนเล็กด้วยสภาพที่แทบไม่ได้นอนตลอดคืน ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสบายๆ ในมือถือแฟ้มเ...