บทที่ 7 การพบเจอ...2

"ใช่พี่เองคู่หมั้นของเอื้อยไง" แทนคุณก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว มือหนาชี้ไปที่ตัวเอง

"เอื้อยถอนหมั้นไปแล้ว เอื้อยไม่ใช่คู่หมั้นของพี่ค่ะ" เพียงดาวชะงักไป เสี้ยววินาทีโลกของเธอเหมือนหยุดหมุน หัวใจเต้นแรงอย่างไม่คาดคิด

"เอื้อยถอนหมั้นพี่คนเดียว แต่พี่ไม่ได้ถอนหมั้นเอื้อยนี่" สายตาของแทนคุณไม่ละจากเธอ

"ออกไป!! แล้วไม่ต้องมายุ่งกับเอื้อยอีก" เพียงดาวกัดริมฝีปาก รู้สึกทั้งตื่นเต้นและตกใจจนพูดไม่ออก เธอพยายามจะปิดประตู แต่เขาก็ดึงประตูเอาไว้ แล้วแรงของเธอหรือจะไปสู้แรงเขา

"ไม่ต้องพยายามหรอก ยังไงเอื้อยก็สู้พี่ไม่ได้หรอก ไปเก็บของแล้วกลับเมืองไทยกับพี่" แทนคุณยกยิ้มบางๆ แฝงความเอ็นดู แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางปฏิเสธเขาได้หรอก ชายหนุ่มค่อยๆ ดันร่างเธอเข้าไปในห้อง ก่อนที่เขาจะล็อคประตู

เพียงดาวกะพริบตาอย่างงุนงง ก่อนหัวใจจะเริ่มเต้นแรงจนเธอแทบหายใจไม่ทัน น้ำตาแห่งความคิดถึงและความผูกพันเก่าๆ เริ่มคลอเบ้า ในหัวของเธอตีกันไปหมดไม่ว่าจะเป็นความคิดถึงความผูกพันแล้วก็ความเกลียดชังในสิ่งที่เขาทำกับเธอ แทนคุณก้าวเข้าไปในห้อง แต่ทันใดนั้น เพียงดาวยกมือขึ้นขวางทาง สีหน้าของเธอขึงขัง กว่าที่เธอจะตั้งสติได้ชายหนุ่มก็เข้ามาในห้องแล้ว

“ออกไปนะคะอย่ามายุ่งกับชีวิตเอื้อยอีก” เธอพูดเสียงสั่น แต่หนักแน่น ดวงตาสีเข้มเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

"ไม่ว่าเอื้อยจะพูดยังไงพี่ก็ไม่มีวันกลับไปโดยไม่มีเอื้อย" แทนคุณหยุดยืนชั่วครู่ ดวงตาคมจับจ้องเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์

"เอื้อยไม่ต้องการที่จะแต่งงานกับพี่แทนแล้ว ทุกอย่าง มันจบแล้ว เรื่องหมั้นหรือเรื่องอะไรก็แล้วแต่ที่มันเคยเกิดขึ้น เอื้อยหนีมาที่นี่เพราะไม่ต้องการให้มันดำเนินต่อไป พี่แทนยังจะตามมาวุ่นวายกับเอื้อยอีกทำไม" เพียงดาวถอยหลังเล็กน้อย หัวใจเต้นแรง แต่ก็ยังยืนกรานเช่นเดิม

"งั้นบอกเหตุผลที่หนีพี่มาอย่างนี้สิ ถ้าบอกเหตุผลพี่และเหตุผลมันฟังขึ้น พี่จะยอมไปจากชีวิตเอื้อย" แทนคุณก้าวใกล้เธออีกนิด มือหนาแนบกับประตูข้างๆ ดวงตาไม่ละจากเธอ

"ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้นก็แค่ไม่อยากแต่ง" เพียงดาวกะพริบตา น้ำเสียงสั่นสะท้าน

"เหตุผลแค่นี้ พี่ไม่มีทางกลับหรอก ไปเก็บของแล้วกลับไปกับพี่ ถ้าพี่ได้มาถึงที่นี่แล้ว ยังไงเอื้อยก็ไม่มีทางหนีพี่พ้นหรอก" ดวงตาแทนคุณที่มองไปที่เพียงดาวมันเต็มไปด้วยความมั่นคง อารมณ์ของเขาคุกรุ่นเป็นอย่างมาก เพียงดาวไม่ควรล้อเล่นกับเขา ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปหรอก ทางเดียวที่เขาจะกลับไปจากที่นี่นั่นก็คือเพียงดาวกลับไปกับเขาเท่านั้น

เพียงดาวเงียบไปชั่วครู่ สายตาของเธอสับสนระหว่างความโกรธและความผูกพันเก่าๆ ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยความขัดแย้ง

“เอื้อย… เธอคิดว่าแค่หนีไปต่างประเทศจะทำให้พี่ปล่อยเธอไปง่ายๆ เหรอ” เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นก้องทั่วห้อง

"แล้วพี่แทนคิดว่าพี่แทนเป็นใคร ถึงจะมาบังคับเอื้อย เอื้อยเป็นคนตัดสินใจเอง เพราะชีวิตมันเป็นของเอื้อย พี่แทนก็แค่คู่หมั้นที่เอื้อยไม่ต้องการแต่งงานด้วย พี่แทนไม่มีสิทธิ์มาขู่เอื้อยแบบนี้" เพียงดาวยกคิ้วสูง น้ำเสียงตัดพ้อ สายตาของเธอที่มองมาที่เขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ มันยิ่งทำให้แทนคุณรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก เธอไม่ยอมบอกว่าเหตุใดเธอถึงเปลี่ยนไปเหมือนอย่างตอนนี้ คนที่เคยรักและเทิดทูนเขา และบอกอยู่ตลอดว่าจะเป็นเจ้าสาวของเขา ตอนนี้เธอทำเหมือนรังเกียจเขาเสียเต็มประดา มันน่าประหลาดใจเสียจริง

"สิทธิ์ของการเป็นคู่หมั้นของเอื้อยตั้งแต่เด็ก เอื้อยจะมายกเลิกการหมั้นหมายเองไม่ได้ ไม่ว่าเอื้อยจะหนีไปที่ไหนพี่ก็จะต้องตามเอื้อยให้เจอแล้วสุดท้ายแล้วเราก็ต้องแต่งงานกัน" แทนคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวนั่นทำให้เธอหวั่นใจเหลือเกิน

"พี่ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรเอื้อยไม่ใช่เด็กแล้ว และเอื้อยก็ไม่ใช่สมบัติของพี่" เพียงดาวสะบัดหน้า น้ำเสียงสูงขึ้นปนความโกรธ

"อย่าให้พี่ต้องทำอะไรแรงกว่านี้เลยยอมกลับไปกับพี่ซะดีๆ เราทั้งคู่จะได้ไม่เหนื่อย" แทนคุณสบตาเธออย่างไม่ลดละ

"พี่ไม่มีผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วยหรอทำไมต้องมาบังคับเอื้อย พี่ไม่เข้าใจอะไรเลย เอื้อยไม่อยากแต่งงานกับพี่มันก็คือไม่อยากแต่ง แล้วทำไมต้องมาบังคับคนที่ไม่อยากแต่งงานกับพี่ ให้แต่งงานกับพี่ด้วย" เพียงดาวก้าวถอยหลัง มือทั้งสองข้างกำเสื้อแน่น

"พี่เข้าใจ แต่พี่ไม่ยอมรับการตัดสินใจของเอื้อย ในเมื่อการหมั้นหมายนี้มันเกิดมาตั้งนานแล้ว มันก็ต้องจบลงด้วยการแต่งงานเอื้อยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอะไรทั้งนั้น" แทนคุณพุ่งตัวใกล้เธออีกก้าว ดวงตาเผาไหม้ด้วยความโกรธและความรักปนกัน

"ได้โปรดอย่ายุ่งกับชีวิตเอื้อยอีก" เพียงดาวหลับตาลง กำเสื้อแน่น น้ำเสียงสั่นแต่หนักแน่น

"คิดว่าจะสั่งพี่ได้เหรอ" แทนคุณยืนมองเธอ ดวงตาอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

ทั้งสองหยุดหายใจชั่วขณะ เสียงฝนด้านนอกกระทบหน้าต่างเบาๆ แต่ในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความโกรธ สองฝ่ายไม่อาจละสายตาไปจากกันได้ แทนคุณยืนอยู่ตรงกลางห้อง ดวงตาเผาไหม้ด้วยความโกรธและความเจ็บปวด มือหนาขยับใกล้เพียงดาว ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์