บทที่ 8 การรอคอยสิ้นสุดลง

“เอื้อย… เธอต้องกลับเมืองไทย พี่จะไม่ปล่อยให้เธออยู่ที่นี่คนเดียว” เสียงทุ้มต่ำสั่นสะเทือนผนังห้องสะท้อนความเข้มข้นของคำพูด

"เอื้อยบอกแล้วไงว่าเอื้อยไม่กลับ เอื้อยเลือกที่จะเรียนต่อที่นี่แล้ว เอื้อยก็ไม่มีวันแต่งงานกับพี่"

เพียงดาวถอยหลัง กำมือแน่น สีหน้าเรียบเฉยแต่ตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความตั้งใจ

"พี่ไม่มีทางปล่อยเอื้อยอยู่ที่นี่หรอก อย่าฝันไปเลย" แทนคุณชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพ่นลมหายใจแรง

"เอื้อยไม่สนใจ เอื้อยไม่ใช่เด็กอีกต่อไป เอื้อยมีสิทธิ์เลือกชีวิตของเอื้อยเอง การแต่งงานโดยการบังคับเอื้อยไม่เอา" เพียงดาวยืนตัวตรง มือกำเสื้อแน่น

"เอื้อย เธอคิดว่าพี่จะยอมหายไปจากชีวิตเธอง่ายๆ งั้นเหรอ พี่เป็นคู่หมั้นของเธอนะพี่จะไม่ยอมให้เธอหนีพี่ตลอดชีวิตแบบนี้หรอก" แทนคุณก้าวเข้าใกล้เธออีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและความเจ็บปวด

"ถ้าพี่คิดว่าการบังคับเอื้อยจะทำให้เอื้อยอยู่กับพี่พี่คิดผิด เอื้อยเลือกทางของเอื้อยเอง เอื้อยจะเรียนให้จบ ชีวิตของเอื้อยเป็นของเอื้อยไม่ใช่ของพี่" เพียงดาวสะบัดหน้า น้ำเสียงสั่นแต่หนักแน่น

"อย่าหนีให้ตัวเองต้องเหนื่อยอีกเลยเอื้อย"

แทนคุณนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาเผลออ่อนลงเพียงเล็กน้อย แต่ปากยังพร่ำด้วยความมุ่งมั่น

"เอื้อยไม่ต้องการแต่งงานกับพี่ ไม่ว่าพี่จะรอนานแค่ไหนก็ตาม" เพียงดาวสบตาเขา

น้ำตาเริ่มคลอ แต่เธอก็ยังตั้งใจมั่นว่าตนเองจะสามารถยืนหยัดที่จะอยู่ที่นี่ได้ เขาจะไม่มีวันพาเธอกลับเมืองไทยได้

ทั้งสองเผชิญหน้ากันในห้องเล็กๆ ท่ามกลางเสียงฝนที่กระทบหน้าต่าง อารมณ์ต่างๆ ผสมกันจนบรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดสูงสุด

แทนคุณไม่อาจรั้งเพียงดาวไว้ด้วยคำพูดอีกต่อไป เมื่อเธอบอกเสียงแข็งและพยายามถอยห่าง เขารีบคว้าเอวเพียงดาวแน่น แล้วอุ้มเธอลงจากห้องอย่างรวดเร็ว

"ปล่อยเอื้อยนะ พี่ไม่มีสิทธิ์อย่ามายุ่งกับชีวิตเอื้อย" เพียงดาวดิ้นรน พลางกรีดร้องเสียงหวานปนโกรธ ตอนนี้เธอตกใจเป็นอย่างมากเธอไม่รู้ว่า เขาจะทำอะไรต่อไป

"พี่ไม่มีวันปล่อยเอื้อย เอื้อยจะต้องกลับเมืองไทยกับพี่วันนี้" แทนคุณกัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดผสมกับความโกรธ

"ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ทั้งที่รู้ว่าเอื้อยไม่อยากแต่งงานกับพี่" เพียงดาวกระพริบตา น้ำตาคลอ แต่เธอก็พยายามดิ้นรนต่อ

"ถ้าเหตุผลง่ายๆ แค่นี้ก็ยังไม่รู้ก็ไม่ต้องรู้หรอก" แทนคุณพยุงเธอขึ้นรถ ล็อกประตูอย่างระมัดระวัง สายตายังคงจับจ้องเธอเต็มไปด้วยความสับสน สายฝนที่พรั่งพรูลงมาไม่ได้เป็นอุปสรรคกับเขาแต่อย่างใด