บทที่ 9 การรอคอยสิ้นสุดลง...1

"เอื้อยเกลียดพี่ที่สุด เอื้อยจะไม่มีวันญาติดีกับพี่" เพียงดาวหลับตาลง กำมือแน่น ยังคงเถียงเสียงสั่น

"ไม่ว่าเอื้อยจะโกรธจะเกลียดพี่แค่ไหน พี่ก็จะพาเอื้อยกลับ สักวันเอื้อยก็ต้องเข้าใจพี่ ถึงแม้ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม" แทนคุณถอนหายใจยาว มือหนายกขึ้นลูบผมของเธอเบาๆ แม้จะ พยายามดันร่างคนที่ต้องการนี้จากรถตลอดเวลาอยู่ แต่ในที่สุดเขาก็สามารถล็อคประตูแล้ววิ่งไปที่ฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว

รถเคลื่อนออกจากหอพักในค่ำคืนนี้ที่สายฝนโปรยปราย แต่ภายในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียด และความรู้สึกที่ยังไม่อาจคลี่คลาย

รถยนต์คันหรูเคลื่อนฝ่ารถติดของลอนดอนไปยังสนามบิน แทนคุณนั่งหลังพวงมาลัย ดวงตาคมจ้องถนนตรงหน้า มือข้างหนึ่งยังคงพยุงเอวของเพียงดาวเอาไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเด็ดขาด

"ไม่ว่ายังไง คืนนี้พี่ก็จะพาเอื้อยกลับเมืองไทยให้ได้" เขาพูดเสียงเข้ม แววตาไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"เอื้อยบอกแล้วไงว่าเอื้อยไม่ไป พี่ไม่มีสิทธิ์ เอื้อยยังเรียนอยู่นะ แล้วเอื้อยก็ไม่อยากแต่งงานกับพี่"

เพียงดาวสะบัดตัวพยายามดึงมือออก

"เรื่องเรียนของเอื้อยไม่ใช่ปัญหา พี่จะให้คนจัดการเรื่องนี้เอง เธอจะต้องดร็อปเรียนชั่วคราว แต่เรื่องแต่งงาน เอื้อยคือคู่หมั้นของพี่ เอื้อยต้องแต่งงานกับพี่" แทนคุณกัดฟันแน่น มือยังจับพวงมาลัยอย่างมั่นคง

"พี่คิดว่าพี่จะสั่งเอื้อยได้เหมือนเด็กๆ เหรอ เอื้อยไม่ใช่ของๆ พี่" เพียงดาวเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอ ความโกรธและความกลัวปะปนกัน

"พี่ไม่ได้บอกเอื้อยเป็นเด็กหรือเป็นของของใครแต่เอื้อยคือคู่หมั้นของพี่ พี่ไม่ยอมให้เอื้อยหายไปจากชีวิตพี่ ไม่ว่าเอื้อยจะโกรธหรือไม่ พี่ก็จะพาเอื้อยกลับ" แทนคุณหันมามองเธอ ดวงตาจริงจัง

เพียงดาวกอดอกแน่น แววตาเต็มไปด้วยความขัดแย้งภายในใจ เธอรู้ว่าพลังของแทนคุณมากเกินกว่าจะต่อต้านเพียงลำพัง แต่หัวใจของเธอยังไม่ยอมแพ้

รถเคลื่อนถึงสนามบิน แทนคุณจอดรถหน้าเครื่องบินส่วนตัว ร่างสูงก้าวลงพร้อมยกมือไปเปิดประตูให้เพียงดาว

“เราจะกลับบ้าน ขึ้นมาเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้ม มันทำให้หญิงสาวไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาเป็นเจ้าชีวิตของเธอหรือไง ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับเธอได้ ทั้งที่เอาจริงๆ เขาเป็นแค่คู่หมั้นไม่ใช่เจ้าชีวิตไม่มีสิทธิ์ทำกับเธอขนาดนี้

"ไม่!! เอื้อยไม่ไป พี่ไม่เข้าใจอะไรเลย" เพียงดาวสะบัดหน้า น้ำเสียงสั่น