บทที่ 115 ทรมาน

“ฟางเหนียง พ่อเห็นว่างานที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลแล้ว พ่อคิดว่าถึงเวลาที่เราต้องเดินทางกันเสียที”

“อะไรนะเจ้าคะ” นางตื่นตกใจอย่างเก็บอาการไม่อยู่ เร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

“เจ้าไม่อยากไปกับพ่อแล้วหรือ?”

“มิได้ ลูกแค่... เรายังไม่ได้เตรียมตัว”

“เตรียมตัว?”  มู่หยางซัวทวนคำแล้วหัวเราะในลำคอ “พวกเร...