บทที่ 47 ข้าโง่งมขนาดนั้นเชียวรึ

“ตอนข้าเจอเขา ไม่รู้ว่าเขาเป็นหัวหน้าเผ่านี่” นางโคลงศีรษะไปมา “ตื่นมาพวกท่านก็หิวหรือไร ถึงได้บุกไปในครัวแต่เช้า”

“ข้าแค่ไปรับเจ้ามาเขียนจดหมายต่างหาก” เขาลอบมองนางเล็กน้อย “ข้ากลัวเจ้าหลงทาง เลยจะเดินไปรับ”

ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ “ข้าโง่งมขนาดนั้นเชียวรึ” 

ตั้งแต่มาที่นี่ นางก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน ถ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ