บทที่ 32 คนพิเศษ

ฉันสะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมา แสงที่ทะลุผ่านผ้าม่านแยงตาจนทำให้ฉันต้องตื่น ร่างกายที่กำลังจะบิดขี้เกียจแต่กลับทำไม่ได้ เพราะแรงรัดแน่นจากอะไรบางอย่างทำให้ฉันต้องหันไปมอง

"ไอพี่สงคราม…" ฉันเอ่ยเสียงเบาหวิวเพื่อไม่อยากให้คนหลับไหลตื่นขึ้นมา นี่ไม่ใช่ห้องของฉัน โทนห้องดูเปลี่ยนไป และฉันก็ไม่เคยได้เข้ามา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ