บทที่ 61 เสียอาการ

"ลุงคราม!" ฉันเป็นต้องชะงักเท้านิ่งหลังจากที่ลงมาจากโรงแรมก็ได้เจอกับร่างสูงที่กำลังยืนฉีกยิ้มให้เราสองแม่ลูกรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อคืนกว่าฉันจะจับลูกแยกกับเขาได้ก็ต้องใช้เวลานานมาก แถมวันนี้ยังมาหากันแต่เช้าอีก ราวกับนัดแนะกันมาอย่างดี

"คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันกับลูกจะลงมาเวลานี้" ถามจบฉันก็เหลือบมามองที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ