บทที่ 23 รอยประทับกลางสายฝน (1)

รอยประทับกลางสายฝน

"เพราะผมยังสะใจไม่พอไง" ภีมากรกระซิบเสียงพร่า แววตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าปนความโกรธขึง ชายหนุ่มเลื่อนฝ่ามือข้างหนึ่งจากขอบโต๊ะมาจับหมับเข้าที่คางมนของเธอ บีบกระชับเบา ๆ บังคับให้เธอสบตาเขาอย่างหนีไม่ได้ 

"เงินหนึ่งล้านบาทในวันนั้นมันเปลี่ยนชีวิตคุณกับแม่ให้สุขสบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ