บทที่ 3 การหวนคืนของฝันร้าย (3)

การหวนคืนของฝันร้าย

ที่ผนังฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ของภีมากรกำลังยืนกอดอกพิงผนังอยู่ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายแต่กลับแผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างบอกไม่ถูก ในมือของเขายังคงถือแก้วไวน์ใบเดิม แสงไฟสีวอร์มไลท์ของทางเดินตกกระทบใบหน้าคมเข้ม ทำให้เห็นสันกรามชัดเจนและแววตาที่กำลังทอดมองตรงมายังเธอมองมานิ่งๆ โดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

เขาไม่ได้อยู่ร่วมงานเลี้ยงด้านใน แต่เขามายืนอยู่ตรงนี้ ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างพริมาหน้าร้อนผ่าวและเย็นวาบสลับกันไปมา ความกลัวแล่นพล่านจนทำอะไรไม่ถูก ทางเดินนี้มีเพียงทางเดียวที่จะออกไปสู่ห้องโถงใหญ่ได้ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี บังคับเรียวขาที่สั่นเทาให้ก้าวเดินไปข้างหน้า ตั้งใจจะเดินผ่านเขาไปเงียบๆ ในฐานะพนักงานคนหนึ่ง

แต่เมื่อร่างบอบบางก้าวมาถึงตรงหน้าเขา ชายหนุ่มกลับขยับกายเพียงเล็กน้อย ก้าวมายืนขวางทางเดินเอาไว้เต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้และกลิ่นยาสูบจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาปะทะประสาทรับกลิ่นของเธอทันที มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคย แต่เวลานี้มันกลับสั่นประสาทจนเธอแทบหยุดหายใจ

พริมาจำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นสบตาขรึมคู่นั้น เธอยกมือขึ้นไหว้เขาตามมารยาทของพนักงานที่ดีต่อผู้บังคับบัญชาสูงสุด

"สวัสดีค่ะ คุณภีมากร ยินดีด้วยนะคะสำหรับการรับตำแหน่งประธานคนใหม่" เธอบังคับเสียงไม่ให้สั่น พยายามรักษาระยะห่างและท่าทีให้เป็นทางการที่สุด

ภีมากรกำลังมองมือเรียวที่ยกขึ้นไหว้ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาจับจ้องใบหน้าของเธอนิ่ง ดวงตาคู่คมกริบนั้นว่างเปล่า ลึกล้ำ ทว่าหากมองให้ดี ลึกลงไปในแววตาคู่นั้นกลับมีกระแสคลื่นอันบ้าคลั่งที่สาดซัดอยู่ มันเป็นสายตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อที่ดิ้นไม่หลุด แต่เขากลับเลือกที่จะเก็บงำประกายไฟแห่งความแค้นนั้นไว้อย่างมิดชิดภายใต้หน้ากากอันเยือกเย็น

"ขอบคุณครับ" เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อย น้ำเสียงที่เป็นงานเป็นการและห่างเหินอย่างที่สุด

"คุณทำงานอยู่แผนกไหนงั้นเหรอ?"

คำถามสั้นๆ นั้นทำให้สมองของพริมาสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจบีบรัดแน่นจนแทบจะลืมวิธีหายใจ

"คะ?"

"ผมถามว่าคุณทำงานอยู่แผนกไหน" ภีมากรทวนคำถามช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา รอยยิ้มบางเบาที่จุดขึ้นตรงมุมปากช่างดูสุภาพ ทว่ามันกลับไร้ความปรานีสิ้นดี

"เห็นหน้าซีดๆ ตั้งแต่ในห้องจัดเลี้ยงแล้ว ถ้าป่วยก็ควรจะกลับไปพักผ่อนนะครับ บริษัทเราไม่ได้มีนโยบายบังคับให้พนักงานที่ร่างกายไม่พร้อมต้องมาร่วมงานสังคม"

พริมายืนอึ้ง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ถ้อยคำสุภาพทว่าแสนห่างเหินผสานกับแววตาที่จงใจทำเป็นไร้ร่องรอยแห่งความหลังคู่นั้น มันกำลังบอกเธอว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังจำเธอไม่ได้

คนอย่างภีมากร เจ้าระเบียบ และเกลียดความทรยศหักหลังเป็นที่สุด ไม่มีทางที่เขาจะลืมผู้หญิงที่ชื่อพริมา ผู้หญิงที่เคยขยี้ศักดิ์ศรีของเขาจนไม่มีชิ้นดีแล้วหอบเงินหนีไปเมื่อห้าปีก่อนได้หรอก การที่เขาแสร้งทำเป็นจำไม่ได้ สบตาเธอด้วยความว่างเปล่า และเรียกเธอเหมือนพนักงานแปลกหน้าคนหนึ่งทั้งหมดนี้มันคือละครบทใหญ่ที่เขาจงใจสร้างขึ้นมาเพื่อปั่นหัวเธอชัดๆ!

เขากำลังเล่นเกมจิตวิทยาอันร้ายกาจ เขาตั้งใจทำเป็นจำไม่ได้เพื่อทรมานเธอให้ตายใจ

"ดิฉันอยู่แผนกบริหารยอดขายอสังหาริมทรัพย์ค่ะ" พริมาตอบเสียงแผ่ว บังคับตัวเองให้เออออไปตามเกมของเขา ทั้งที่ในอกมันสั่นระรัวจนแทบระเบิด และเจ็บแปลบกับท่าทีห่างเหินจอมปลอมนั้น

"อ้อ แผนกฝ่ายขาย" ภีมากรพยักหน้ารับรู้เบาๆ รอยยิ้มมุมปากขยับลึกขึ้นคล้ายสะใจที่เห็นแววตาตื่นตระหนกของเธอ

"ตั้งใจทำงานนะครับคุณพนักงาน ช่วงนี้บริษัทกำลังขยายตัว ผมหวังจะเห็นผลงานที่ดีจากทุกคน และหวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่น"

คำว่าร่วมงานที่เขาเน้นเสียงหนักจงใจทิ้งท้ายไว้ให้คิด ก่อนที่ชายหนุ่มจะขยับกายหลบทางให้เธออย่างสุภาพตามมารยาทของผู้บริหารระดับสูง เขาก้าวเดินสวนผ่านเธอ มุ่งหน้ากลับไปยังห้องจัดเลี้ยงหรูหราด้านบน โดยไม่หันกลับมามองเธออีกเลย

ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความเงียบงันที่บีบรัดหัวใจของหญิงสาวจนอึดอัด

พริมาทรุดตัวลงพิงผนังโถงทางเดินอย่างหมดแรง มือบางยกขึ้นกุมอกข้างซ้ายที่เต้นรัวด้วยความสับสนปนหวาดระแวงอันหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ท่าทีนิ่งเฉย สรรพนามที่ห่างเหิน และการแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ของเขาเมื่อครู่ มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับสร้างความระแวงอันมหาศาล

เพราะผู้ชายร้ายกาจอย่างภีมากร ถ้าเขาเลือกที่จะประจันหน้าทะเลาะเธอยังพอรับมือได้แต่การที่เขาเลือกจะลืมแล้วดึงเธอไว้ภายใต้อำนาจของเขาในบริษัทแบบนี้ มันคือเกมแมวจับหนูที่น่ากลัวที่สุด!เขาต้องการให้เธอประสาทเสีย จมอยู่กับความหวาดผวา คอยหวาดระแวงว่าเขาจะตลบหลังบดขยี้ชีวิตและเงินโบนัสรักษาแม่ของเธอเมื่อไหร่

งานเลี้ยงฉลองที่จบลงในค่ำคืนนี้ คงเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่เขาจงใจกางตาข่ายดักรอตะปบเธอให้ตายคามือในจังหวะที่เผลอตัวแน่ๆ