บทที่ 73 บ้านของเรา (2)

บ้านของเรา

"ไม่ได้" ภีมากรปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน

ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาคว้าเอวบางดึงเข้าหาตัวจนหน้าอกนุ่มหยุ่นเบียดชิดกับแผงอกแกร่ง

"เธอต้องนอนห้องนี้ นอนบนเตียงนี้และนอนข้าง ๆ พี่เท่านั้นพริก

ห้าปีที่พี่ต้องนอนกอดความว่างเปล่ามันทรมานเกินพอแล้ว

นับจากนี้ไปพี่จะไม่ยอมให้เธอห่างสายตาแม้แต่ก้าวเดียว"...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ