บทที่ 15 กลิ่นอายของคืนวันเก่าๆ

พิมพ์ชนกมองเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็เดินไปนั่งลงบนโซฟารับแขกตามคำสั่ง วิลเลียมยืนอยู่หลังโต๊ะทำงาน กวาดสายตามองไปรอบห้องอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง แต่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่มีงานด่วนรออยู่จริงๆ

“ตกลงมีงานอะไรเหรอคะ” เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารกองหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“...