บทที่ 40 ร่องรอย

เช้าวันจันทร์ แสงแดดอ่อนๆ สาดผ่านกระจกหน้าร้านกาแฟเจ้าประจำ พิมพ์ชนกเดินเข้ามาถึงก่อนเวลานัดสองนาที ผมของเธอรวบเรียบร้อยกว่าทุกครั้ง ราวกับพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

วิลเลียมยืนรออยู่หน้าเคาน์เตอร์แล้ว มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือกอดอกตามท่าทางเดิมที่เธอคุ้นเคย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ