บทที่ 58 หนักแน่นพอไหม

วิลเลียมนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในความเงียบ มือข้างขวาที่พันผ้าพันแผลไว้แน่นวางนิ่งอยู่บนตัก ดวงตาของเขามีร่องรอยเหนื่อยล้าให้เห็นชัด ไม่ใช่แค่จากการนอนไม่หลับตลอดคืน แต่จากภาพที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ภาพพิมพ์ชนกเดินจากไปพร้อมชานนท์ ภาพแววตาสมเพชที่เธอมองเขาก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ

เขาก้มมองมือที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ