บทที่ 1 เมื่อความหวังถูกทำลายด้วยมือคนอื่น 26.1
“พี่มินคะ วันนี้พิณณ์ขอลองทำบราวนี่สูตรใหม่ได้ไหมคะ” พิณณ์ลดาถามด้วยรอยยิ้มสดใสขณะเดินเข้ามาภายในร้านขนมในช่วงเช้า หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีครีม ผมดำยาวถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ในมือมีสมุดจดสูตรขนมที่เธอตั้งใจเขียนมาตลอดคืน
“ได้สิคะ พี่กำลังอยากลองชิมสูตรใหม่ของน้องพิณณ์อยู่พอดี” มินตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนยื่นผ้ากันเปื้อนสีครีมให้หญิงสาว
“ขอบคุณค่ะ” พิณณ์ลดารับผ้ากันเปื้อนมาสวม ก่อนรีบเดินเข้าไปล้างมือและเตรียมวัตถุดิบด้วยความกระตือรือร้น
“วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะคะ” มินถามอย่างสังเกตเห็น
“พิณณ์อาจได้ออร์เดอร์ใหญ่ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“จริงหรือคะ” มินถามอย่างสนใจ
“ค่ะ สามสิบชุดเลย” พิณณ์ลดาตอบอย่างตื่นเต้น
“เก่งมากเลยค่ะ” มินพูดอย่างชื่นชม
“แต่พิณณ์ยังต้องลองทำให้ได้มาตรฐานก่อนค่ะ” เธอตอบอย่างจริงจัง
“คิดแบบนี้ถูกแล้วค่ะ” มินพูดพร้อมพยักหน้า
“พิณณ์อยากให้ลูกค้าได้รับขนมที่อร่อยเหมือนกันทุกกล่อง” หญิงสาวพูดอย่างตั้งใจ
“งั้นวันนี้พี่จะช่วยดูเรื่องอุณหภูมิเตาอบให้” มินเสนอ
“ขอบคุณมากค่ะ” พิณณ์ลดาตอบอย่างดีใจ
“แล้วเรื่องราคาล่ะคะ” มินถาม
“พิณณ์คำนวณไว้คร่าว ๆ แล้วค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาเปิดให้ดู
“ละเอียดดีนะคะ” มินพูดเมื่อเห็นรายการต้นทุนวัตถุดิบ ค่ากล่อง และค่าเดินทางที่หญิงสาวจดไว้อย่างเป็นระเบียบ
“พิณณ์ไม่อยากตั้งราคาถูกจนขาดทุนค่ะ” เธอตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“ดีมากค่ะ เพราะทำขนมขายไม่ใช่แค่ทำให้อร่อย แต่ต้องบริหารเงินให้เป็นด้วย” มินอธิบายอย่างจริงใจ
“พิณณ์จะจำไว้ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้ม
พิณณ์ลดาเริ่มชั่งแป้ง น้ำตาล เนย และช็อกโกแลตตามสูตรที่เตรียมไว้ เธอทำทุกขั้นตอนอย่างระมัดระวัง โดยมีมินคอยแนะนำอยู่ข้าง ๆ กลิ่นช็อกโกแลตเข้มข้นค่อย ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็ก ๆ จนทำให้หญิงสาวรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
“กลิ่นหอมมากเลยค่ะ” มินพูดพร้อมเดินเข้ามาดูถาดบราวนี่ที่เพิ่งนำออกจากเตาอบ
“พิณณ์ลองลดน้ำตาลลงนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบอย่างตื่นเต้น
“แล้วเพิ่มช็อกโกแลตแท้ใช่ไหมคะ” มินถาม
“ใช่ค่ะ” พิณณ์ลดาตอบทันที
“งั้นรอให้เย็นก่อนค่อยตัดนะคะ” มินแนะนำ
“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้า
ระหว่างรอขนมเย็นลง พิณณ์ลดาเดินออกมาช่วยจัดหน้าร้านและรับออร์เดอร์จากลูกค้า เธอเริ่มคุ้นเคยกับงานมากขึ้น จนสามารถทำหลายอย่างได้โดยไม่ต้องให้มินคอยบอกทุกขั้นตอน
“น้องพิณณ์คะ มีลูกค้ามาถามหาบราวนี่ค่ะ” มินเรียกจากหน้าเคาน์เตอร์
“มาแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนรีบเดินออกไปพร้อมรอยยิ้ม
“สวัสดีค่ะ” พิณณ์ลดาทักทายชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์
“สวัสดีครับ” ชายคนนั้นตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ
“รับขนมอะไรดีคะ” เธอถามอย่างเป็นกันเอง
“ได้ยินว่าที่นี่มีบราวนี่อร่อย” ชายคนนั้นพูด
“มีค่ะ แต่ตอนนี้กำลังรอให้เย็นอยู่” พิณณ์ลดาตอบ
“ผมรอได้ครับ” เขาพูดพร้อมมองไปรอบร้าน
“เชิญนั่งก่อนนะคะ” เธอตอบอย่างสุภาพ
ชายคนนั้นพยักหน้า ก่อนเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมหนึ่งใกล้หน้าต่าง โดยมีโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะตลอดเวลา
“ลูกค้าคนนี้ดูแปลก ๆ นะคะ” มินกระซิบเมื่อเดินเข้ามาใกล้
“ทำไมหรือคะ” พิณณ์ลดาถามอย่างสงสัย
“เขามองครัวบ่อยมาก” มินตอบเสียงเบา
พิณณ์ลดาหันไปมองเล็กน้อย ก่อนพบว่าชายคนนั้นกำลังมองมาทางหลังเคาน์เตอร์จริง ๆ
“อาจจะอยากดูวิธีทำขนมก็ได้ค่ะ” เธอตอบอย่างไม่คิดมาก
“อาจจะค่ะ” มินพูด ก่อนกลับไปทำงานต่อ
ไม่นานบราวนี่ก็เย็นลงจนสามารถตัดแบ่งได้ พิณณ์ลดาจัดใส่จานอย่างสวยงาม ก่อนนำไปเสิร์ฟให้ลูกค้าชายคนนั้น
“บราวนี่มาแล้วค่ะ” เธอพูดพร้อมวางจานลงบนโต๊ะ
“ขอบคุณครับ” ชายคนนั้นตอบ
“ลองชิมดูนะคะ ถ้ามีอะไรอยากให้ปรับปรุงบอกได้เลยค่ะ” พิณณ์ลดาพูดพร้อมรอยยิ้ม
“ได้ครับ” เขาตอบ ก่อนใช้ส้อมตัดบราวนี่ชิ้นเล็กเข้าปาก
พิณณ์ลดายืนรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างสุภาพ
“เป็นยังไงบ้างคะ” เธอถาม
“อร่อยดีครับ” ชายคนนั้นตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดอย่างดีใจ
“ผมขอซื้อกลับบ้านอีกสองกล่องได้ไหมครับ” เขาถาม
“ได้ค่ะ” พิณณ์ลดาตอบทันที
“แล้วช่วยแยกกล่องให้หน่อยนะครับ” ชายคนนั้นพูด
“ได้เลยค่ะ” เธอตอบก่อนเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์
ชายคนนั้นมองตามหญิงสาว ก่อนค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความบางอย่างอย่างรวดเร็ว
“ได้ขนมแล้วครับ” เขาพูดเสียงเบาเมื่อปลายสายรับ
“ดี” เสียงผู้หญิงตอบกลับ
“จะให้ทำตามแผนเลยไหมครับ” เขาถาม
“ทำตามที่ตกลงกันไว้” ปลายสายตอบอย่างเย็นชา
“ครับ” ชายคนนั้นรับคำก่อนวางสาย
ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน กฤติน กำลังนั่งประชุมกับฝ่ายกฎหมายเกี่ยวกับเอกสารเก่าของบริษัท เมื่อธาริศเดินเข้ามาพร้อมโทรศัพท์มือถือในมือ สีหน้าของเลขานุการหนุ่มดูเคร่งเครียดอย่างผิดปกติ
“คุณติน ครับ ผมขอรบกวนสักครู่” ธาริศพูดอย่างสุภาพ
“มีอะไร” กฤติน ถามทันที
“มีเรื่องเกี่ยวกับคุณพิณณ์ครับ” เลขานุการตอบเสียงต่ำ
กฤติน ชะงักไปทันที ก่อนรีบวางปากกาในมือ
“พิณณ์เป็นอะไร” เขาถามอย่างร้อนใจ
“ยังไม่ทราบรายละเอียดครับ แต่มีคนโพสต์ข้อความกล่าวหาร้านขนมที่คุณพิณณ์ไปช่วยงานอยู่” ธาริศตอบ
“กล่าวหาเรื่องอะไร” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม
“บอกว่าขนมของร้านมีสิ่งแปลกปลอมครับ” เลขานุการตอบ
กฤติน ขมวดคิ้วทันที ก่อนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูภาพที่ธาริศส่งมา
“ใครเป็นคนโพสต์” เขาถาม
“บัญชีผู้ใช้ที่เพิ่งสร้างไม่นานครับ” ธาริศตอบ
“มีหลักฐานจริงหรือเปล่า” ชายหนุ่มถาม
“มีภาพขนมกับข้อความกล่าวหา แต่ยังไม่มีผลตรวจหรือหลักฐานยืนยันครับ” เลขานุการตอบอย่างระมัดระวัง
กฤติน นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ กำโทรศัพท์แน่นขึ้น
“ติดต่อพิณณ์หรือยัง” เขาถาม
“ยังครับ” ธาริศตอบ
“ฉันจะโทรหาเธอเอง” ชายหนุ่มพูด ก่อนรีบกดโทรออกทันที
“สวัสดีค่ะ” เสียงพิณณ์ลดาดังขึ้นจากปลายสายหลังจากรอไม่นาน
“พิณณ์ ตอนนี้เธออยู่ที่ร้านใช่ไหม” กฤติน ถามอย่างเป็นห่วง
“ค่ะ” เธอตอบ
“มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า” เขาถาม
พิณณ์ลดาชะงักไปทันที ก่อนค่อย ๆ มองมินที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“มีลูกค้าโทรมาต่อว่าร้านค่ะ” เธอตอบเสียงเบา
“เรื่องบราวนี่ใช่ไหม” เขาถามทันที
หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ พยักหน้าแม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็น
“ค่ะ” เธอตอบ
“ฉันเห็นโพสต์แล้ว” กฤติน พูดเสียงต่ำ
“พิณณ์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะ” เธอตอบอย่างกังวล
“ใจเย็น ๆ ก่อน” เขาพูดอย่างอ่อนโยน
“แต่ขนมที่พิณณ์ทำสะอาดทุกขั้นตอนนะคะ” เธอพูดเสียงสั่นเล็กน้อย
