บทที่ 2 คืนวิวาห์ของคนไร้หัวใจ 1.1
“อย่าคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะทำให้เธอมีสิทธิ์ในตัวฉัน พิณณ์ลดา” น้ำเสียงเย็นชาของกฤติน วัฒนบดินทร์ดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องหอปิดลง ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนมองเจ้าสาวของตนด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มให้กับหญิงสาวที่เพิ่งเข้าพิธีวิวาห์กับเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
“พิณณ์ทราบค่ะว่าคุณติน ไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับพิณณ์” พิณณ์ลดา ธาราวิจิตร ตอบเสียงเบา มือเล็กกำชายกระโปรงชุดเจ้าสาวสีขาวเอาไว้แน่น เธอพยายามบังคับไม่ให้น้ำตาไหลออกมา ทั้งที่หัวใจเริ่มเจ็บปวดตั้งแต่ได้ยินประโยคแรกของสามี
“รู้ก็ดี เพราะฉันไม่อยากเสียเวลามาอธิบายอะไรซ้ำ ๆ” กฤติน ถอดเสื้อสูทโยนลงบนโซฟา ก่อนปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ เขาเดินผ่านเจ้าสาวไปยังโต๊ะเครื่องดื่ม รินวิสกี้ใส่แก้วแล้วกระดกดื่มราวกับต้องการล้างความขุ่นเคืองบางอย่างออกจากใจ
“คุณติน เหนื่อยไหมคะ พิณณ์เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว ถ้าคุณอยากอาบน้ำ...” หญิงสาวยังพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มก็หันกลับมามองด้วยแววตารำคาญ
“ใครบอกให้เธอมาทำตัวเป็นภรรยาแสนดีของฉัน” คำถามนั้นทำให้พิณณ์ลดาชะงัก ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเม้มเข้าหากัน เธอเพียงต้องการดูแลเขาในคืนแรกของการแต่งงาน ไม่คิดเลยว่าความหวังดีเล็กน้อยจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจ
“พิณณ์แค่เป็นห่วงค่ะ วันนี้คุณติน ต้องรับแขกทั้งวัน คงเหนื่อยมาก” เธอตอบอย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าคมเข้มของสามีด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเอาไว้มานานหลายปี
“เก็บความห่วงใยของเธอไว้ให้คนอื่นเถอะ ฉันไม่ต้องการ” กฤติน วางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว เขาสูงกว่าเธอมากจนพิณณ์ลดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง ความใกล้ชิดที่เคยเป็นความฝันกลับทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นอย่างประหลาด
“ค่ะ” เธอตอบได้เพียงคำเดียว ก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนดวงตาที่เริ่มแดงเรื่อ
“แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าเธอได้เป็นคุณนายวรากรณ์กุลเพราะอะไร ไม่ใช่เพราะฉันรักเธอ แต่เพราะพ่อของเธอไม่มีปัญญาใช้หนี้” ชายหนุ่มพูดทุกคำอย่างชัดเจน เขาต้องการให้หญิงสาวตระหนักถึงฐานะที่แท้จริงของตัวเองในบ้านหลังนี้
“พิณณ์ทราบค่ะ แต่เรื่องหนี้สินของคุณพ่อ พิณณ์จะพยายามหาทางช่วยชดใช้ให้คุณนะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นตอบ แม้จะรู้ว่าจำนวนเงินหลายร้อยล้านบาทนั้นมากเกินกว่าผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอจะหาได้ในเวลาอันสั้น
“ด้วยอะไร เงินเดือนจากงานเล็ก ๆ ของเธอน่ะหรือ” กฤติน หัวเราะเยาะเบา ๆ ก่อนมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตาของเขาทำให้ชุดเจ้าสาวราคาแพงที่เธอสวมอยู่ดูไร้ค่าในพริบตา
“พิณณ์รู้ว่าเงินของพิณณ์มีไม่มาก แต่พิณณ์ไม่คิดจะเอาเปรียบคุณค่ะ” หญิงสาวพยายามอธิบายอย่างจริงใจ เธอรู้ดีว่าครอบครัวกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก และกฤติน เป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แม้ข้อแลกเปลี่ยนจะเป็นการแต่งงานที่ปราศจากความรักก็ตาม
“อย่าพูดเหมือนตัวเองเป็นคนเสียสละนักเลย พ่อเธอได้บริษัทคืน ส่วนเธอก็ได้แต่งงานกับผู้ชายรวย ๆ อย่างฉัน ทุกอย่างมันคุ้มค่าสำหรับครอบครัวเธออยู่แล้ว” เขาพูดจบก็เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง โดยไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร
“พิณณ์ไม่ได้แต่งงานกับคุณเพราะเงินนะคะ” เสียงหวานสั่นเล็กน้อย เธอรวบรวมความกล้าเพื่อบอกความจริงที่เก็บไว้ในใจมาตลอด
“แล้วเพราะอะไร” กฤติน ถามโดยไม่เงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์
“เพราะพิณณ์...” หญิงสาวหยุดพูด หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บหน้าอก เธออยากบอกเขาว่ารัก อยากบอกว่าแอบมองเขามาตั้งแต่อายุสิบแปดปี อยากบอกว่าการได้แต่งงานกับเขาเคยเป็นความฝันที่สวยงามที่สุดในชีวิต
“เพราะอะไร พูดมาสิ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองอย่างหมดความอดทน
“เพราะพิณณ์เต็มใจค่ะ” เธอเลือกตอบเพียงเท่านั้น ก่อนฝืนยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ภายในหัวใจกำลังสั่นไหว
“น่าสมเพช” กฤติน พูดสั้น ๆ แล้วหันหลังให้เธอทันที
คำเพียงสามพยางค์ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพิณณ์ลดาค่อย ๆ เลือนหาย เธอก้มมองแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย แหวนวงนี้สวยงามและมีราคาแพงมหาศาล แต่กลับไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกเป็นผู้หญิงที่โชคดีได้เลย
“คุณติน คะ แล้วคืนนี้...” เธอถามอย่างลังเล เพราะไม่รู้ว่าตนเองควรนอนตรงไหน ห้องหอที่ตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีขาวและเทียนหอมดูสวยงามราวกับภาพฝัน แต่บรรยากาศระหว่างเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกลับเย็นเยียบ
“เธอนอนที่นี่ ส่วนฉันจะไปนอนห้องอื่น” กฤติน ตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
“แต่คุณย่าบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะขึ้นมาหาเรานะคะ ถ้าท่านรู้ว่าเราแยกห้องกันตั้งแต่คืนแรก ท่านอาจเสียใจ” พิณณ์ลดารีบพูด เพราะจำได้ว่าคุณย่ารัญชิดาอุตส่าห์กำชับให้หลานชายดูแลภรรยาอย่างดี
“นี่เธอกำลังเอาคุณย่ามาขู่ฉันหรือ” น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้นทันที
“ไม่ใช่นะคะ พิณณ์ไม่ได้หมายความอย่างนั้น” เธอส่ายหน้ารวดเร็ว ใบหน้าซีดลงเมื่อเห็นความไม่พอใจในดวงตาของสามี
“ฟังให้ดีนะพิณณ์ลดา ฉันยอมแต่งงานกับเธอเพราะมีเหตุผลของฉัน แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีสิทธิ์สั่งหรือควบคุมชีวิตฉัน” กฤติน เดินเข้ามาใกล้อีกครั้ง เขาหยุดห่างจากเธอเพียงก้าวเดียวแล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงต่ำเย็น
“พิณณ์ไม่เคยคิดจะควบคุมคุณเลยค่ะ” เธอตอบทั้งน้ำตาคลอ
