บทที่ 3 คืนวิวาห์ของคนไร้หัวใจ 1.2

“รส มีอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันทีที่รับสาย พิณณ์ลดายืนนิ่งเมื่อได้ยินชื่อของผู้หญิงอีกคน ชื่อที่เธอรู้จักดี เพราะพิชญ์สินีคืออดีตคนรักที่กฤติน เคยคบหาก่อนจะแต่งงานกับเธอ

“อย่าร้องไห้สิรส ผมกำลังไป” ชายหนุ่มพูดกับปลายสายด้วยความร้อนใจ ก่อนรีบคว้ากุญแจรถแล้วเดินตรงไปยังประตูห้อง

“คุณติน คะ” พิณณ์ลดาเรียกเขาเอาไว้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“อะไรอีก” เขาหันกลับมามองอย่างไม่พอใจ

“คืนนี้เป็นคืนแต่งงานของเรานะคะ” เธอพูดเบาหวิว ดวงตาแดงก่ำขณะมองผู้ชายที่กำลังจะทิ้งเธอไปหาผู้หญิงคนอื่น

“แล้วเธอต้องการอะไร” กฤติน ถามกลับอย่างเย็นชา

“พิณณ์ไม่ได้ต้องการอะไรค่ะ แค่อยากให้คุณอยู่ที่นี่สักคืนก็ยังดี” เธอกลั้นสะอื้นจนไหล่บางสั่นเล็กน้อย ความหวังทั้งหมดของเธอในเวลานี้เหลือเพียงการขอให้สามีอยู่ร่วมบ้านในคืนแรกของการแต่งงาน

“อย่าเห็นแก่ตัวนักเลยพิณณ์ รสกำลังมีปัญหา และเธอต้องการฉัน” เขาพูดราวกับความทุกข์ของผู้หญิงอีกคนสำคัญกว่าความรู้สึกของภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกัน

“แล้วพิณณ์ล่ะคะ” คำถามหลุดออกมาจากริมฝีปากโดยไม่ทันคิด

“อะไรของเธอ” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

“ถ้าวันหนึ่งพิณณ์มีปัญหา ถ้าพิณณ์เสียใจ หรือถ้าพิณณ์ต้องการคุณบ้าง คุณจะอยู่ข้างพิณณ์ไหมคะ” หญิงสาวมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน เธอไม่ได้หวังคำรัก เพียงต้องการรู้ว่าตนเองมีความสำคัญต่อเขาบ้างหรือไม่

“อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับรสิตา” กฤติน ตอบทันทีโดยไม่ลังเล

“ทำไมคะ” น้ำตาหยดแรกไหลลงมาตามแก้มนวล

“เพราะรสเป็นผู้หญิงที่ฉันรัก ส่วนเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ฉันจำเป็นต้องแต่งงานด้วย เข้าใจหรือยัง” เขาพูดจบก็เปิดประตูออกจากห้องโดยไม่คิดหันกลับมามองอีก

“เข้าใจแล้วค่ะ” พิณณ์ลดากระซิบกับประตูที่ปิดลง แม้จะรู้ว่าเขาไม่มีทางได้ยิน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน ก่อนขาทั้งสองข้างจะหมดเรี่ยวแรงจนต้องทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพรม

เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ดังขึ้นจากด้านล่าง หญิงสาวรีบลุกเดินไปยังหน้าต่าง เธอเห็นรถสปอร์ตสีดำของสามีแล่นออกจากประตูคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เจ้าสาวในชุดสีขาวยืนมองอยู่เพียงลำพัง

“พิณณ์ไม่ควรร้องไห้สิ วันนี้เป็นวันแต่งงานของพิณณ์นะ” เธอพยายามปลอบตัวเองพร้อมยกมือเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้น

หญิงสาวเดินกลับมานั่งบนเตียงขนาดใหญ่ที่โรยกลีบกุหลาบสีแดงเอาไว้เป็นรูปหัวใจ เธอเอื้อมมือหยิบกรอบรูปแต่งงานบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมามอง ภาพในกรอบเป็นภาพที่กฤติน ยืนเคียงข้างเธอในชุดเจ้าบ่าวสีดำ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาสมบูรณ์แบบ แต่ไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย

“พิณณ์รักคุณมาตั้งนาน ทำไมคุณถึงไม่เคยมองเห็นเลยคะ” เธอถามภาพถ่ายด้วยเสียงสะอื้น นิ้วเรียวลูบใบหน้าของชายหนุ่มในรูปอย่างทะนุถนอม ก่อนความทรงจำเมื่อแปดปีก่อนจะย้อนกลับมาในหัว

“น้องพิณณ์ ระวังล้มสิ” เสียงทุ้มอบอุ่นในความทรงจำดังขึ้นพร้อมภาพชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีที่เคยยื่นมือมารับเธอเอาไว้ในวันที่สะดุดบันไดหน้าบ้าน ตอนนั้นกฤติน ยังเป็นพี่ชายใจดีของเพื่อนครอบครัว เขาเคยยิ้มให้เธอ เคยซื้อขนมมาฝาก และเคยลูบศีรษะเธอด้วยความเอ็นดู

“ขอบคุณค่ะพี่ติน ” เด็กสาววัยสิบแปดปีในวันนั้นยิ้มเขินอาย เธอจำได้แม่นว่าหัวใจเต้นแรงเพียงใดเมื่อเขาช่วยประคองให้ยืนขึ้น

“คราวหน้าก็เดินดี ๆ อย่าซุ่มซ่ามอีกล่ะ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเดินจากไปโดยไม่รู้เลยว่าได้ทิ้งความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ในหัวใจของเด็กสาวคนหนึ่ง

“พี่ติน คนเดิมหายไปไหนแล้วคะ” พิณณ์ลดาพึมพำกับภาพถ่าย น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนกระจกกรอบรูป เธอรีบใช้ปลายนิ้วเช็ดออก ก่อนวางมันกลับลงที่เดิมอย่างเบามือ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในเวลาต่อมา หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาแล้วเดินไปเปิดประตู พบป้าละไม แม่บ้านใหญ่ของคฤหาสน์ ยืนถือถาดนมอุ่นอยู่ด้านนอก

“คุณพิณณ์คะ ป้าเอานมอุ่นมาให้ค่ะ เห็นคุณยังไม่ได้รับประทานอะไรตั้งแต่ช่วงเย็น” หญิงสูงวัยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนมองผ่านไหล่หญิงสาวเข้าไปในห้อง เมื่อไม่เห็นเจ้าบ่าวอยู่ด้วยก็มีสีหน้าแปลกใจ

“ขอบคุณนะคะป้าละไม” พิณณ์ลดาฝืนยิ้มแล้วรับถาดมา มือของเธอยังสั่นจนแม่บ้านสังเกตเห็น

“แล้วคุณติน ล่ะคะ” ป้าละไมถามเบา ๆ

“คุณติน มีธุระด่วนค่ะ ออกไปข้างนอกแล้ว” หญิงสาวตอบโดยพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ

“คืนแต่งงานแท้ ๆ ยังจะมีธุระอะไรอีก” ป้าละไมเผลอบ่นออกมา ก่อนรีบยกมือปิดปากเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของคุณผู้หญิงคนใหม่

“ไม่เป็นไรค่ะป้า พิณณ์เข้าใจ” เธอยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ดวงตาแดงช้ำจนไม่อาจปิดบังความเสียใจได้

“คุณพิณณ์อย่าคิดมากนะคะ คุณติน เป็นคนปากแข็ง บางครั้งก็พูดจาไม่รักษาน้ำใจ แต่ป้าเชื่อว่าสักวันเขาจะเห็นความดีของคุณค่ะ” แม่บ้านพยายามปลอบโยน ทั้งที่รู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มเป็นคนดื้อรั้นเพียงใด

“พิณณ์ก็หวังอย่างนั้นค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนกล่าวขอบคุณอีกครั้งแล้วปิดประตูห้อง

เวลาผ่านไปจนเกือบตีสอง พิณณ์ลดาเปลี่ยนจากชุดเจ้าสาวเป็นชุดนอนผ้าซาตินสีครีม เธอนั่งอยู่บนเตียงโดยมีโทรศัพท์มือถือวางอยู่ข้างกาย ทุกครั้งที่หน้าจอสว่างขึ้น หัวใจจะเต้นแรงด้วยความหวังว่าจะเป็นข้อความจากสามี แต่ทุกครั้งก็ต้องผิดหวัง

“คุณติน จะกลับมาไหมนะ” เธอมองนาฬิกาแล้วถอนหายใจ ก่อนตัดสินใจส่งข้อความสั้น ๆ ไปหาเขาเพื่อถามว่าถึงที่หมายอย่างปลอดภัยหรือยัง

ผ่านไปสิบนาที ไม่มีคำตอบ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ข้อความยังคงไม่มีการตอบกลับ

จนกระทั่งเกือบตีสาม โทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความเข้ามา

“ไม่ต้องรอ ฉันไม่กลับ” พิณณ์ลดาอ่านข้อความนั้นซ้ำอยู่หลายรอบ แม้จะมีเพียงไม่กี่คำ แต่กลับทำให้หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกบีบอย่างแรง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป