บทที่ 4 คืนวิวาห์ของคนไร้หัวใจ 1.3
“ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างสุภาพ ก่อนวางโทรศัพท์ลงและปิดไฟหัวเตียง
แต่ยังไม่ทันได้หลับ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความจากณิรัญญา เพื่อนสนิทที่มาร่วมงานแต่งงานเมื่อช่วงเย็น
“พิณณ์ แกยังไม่นอนใช่ไหม ฉันมีอะไรจะถาม” ข้อความจากเพื่อนทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว เธอจึงพิมพ์ตอบกลับไปว่ายังไม่นอน
“มีอะไรเหรอญาญ่า” พิณณ์ลดาส่งข้อความไปแล้วรอคำตอบด้วยความสงสัย
“แกอยู่กับคุณติน หรือเปล่า” เพื่อนถามกลับมาอย่างรวดเร็ว
“เปล่า เขาออกไปทำธุระ ทำไมเหรอ” เธอตอบตามความจริง ก่อนความรู้สึกไม่ดีจะเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
“แกทำใจดี ๆ นะ ฉันไม่รู้ว่าจะบอกแกยังไง” ข้อความนั้นทำให้มือของพิณณ์ลดาเย็นเฉียบ
“บอกมาเถอะ ฉันไม่เป็นไร” เธอพิมพ์ตอบ ทั้งที่หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ
ไม่กี่วินาทีต่อมา ภาพถ่ายภาพหนึ่งก็ถูกส่งเข้ามาในโทรศัพท์
ภาพนั้นเป็นภาพกฤติน กำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง โดยมีพิชญ์สินีนั่งอยู่ข้างกาย ผู้หญิงคนนั้นซบศีรษะลงบนไหล่ของเขาอย่างสนิทสนม ขณะที่มือใหญ่ของชายหนุ่มโอบประคองเธอเอาไว้
ใต้ภาพมีข้อความที่พิชญ์สินีโพสต์ลงในสื่อสังคมออนไลน์
ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งกัน ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คนที่รักกันจริงก็ยังกลับมาหากันเสมอ
“ทำไมต้องเป็นคืนนี้ด้วยคะ” พิณณ์ลดากระซิบออกมาทั้งน้ำตา เธอจ้องภาพนั้นอยู่นาน ก่อนค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลงบนเตียง
“พิณณ์ไม่ดีตรงไหนเหรอคะคุณติน ” เธอถามออกมาอีกครั้ง ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีใครตอบได้
ความเจ็บปวดที่พยายามเก็บเอาไว้ตลอดทั้งคืนพังทลายลงในที่สุด หญิงสาวยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
คืนแรกของชีวิตคู่ที่เธอเฝ้ารอมานานหลายปี กลับกลายเป็นคืนที่เธอต้องนอนร้องไห้เพียงลำพัง ขณะที่สามีของเธอกำลังปลอบโยนผู้หญิงอีกคน
“ไม่เป็นไรนะพิณณ์ พรุ่งนี้อาจจะดีกว่าวันนี้ก็ได้” เธอพยายามบอกตัวเองก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่าง แต่ความหนาวเย็นที่รู้สึกไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ หากมาจากความว่างเปล่าภายในหัวใจ
รุ่งเช้า แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องหอ พิณณ์ลดาลืมตาตื่นหลังจากหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง เธอเอื้อมมือไปแตะพื้นที่ว่างข้างกายด้วยความเคยชิน ก่อนนึกขึ้นได้ว่าสามีไม่ได้กลับมานอนด้วย
“คุณพิณณ์คะ คุณย่าให้มาตามลงไปรับประทานอาหารเช้าค่ะ” เสียงของแพรพิไลดังขึ้นพร้อมเสียงเคาะประตูเบา ๆ
“จ้ะ เดี๋ยวฉันลงไป” พิณณ์ลดารีบลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำ เธอมองใบหน้าตัวเองในกระจก ดวงตาบวมแดงจนเห็นได้ชัดว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
“ต้องยิ้มสิพิณณ์ อย่าให้คุณย่าเป็นห่วง” เธอพูดกับเงาสะท้อนของตัวเอง ก่อนใช้น้ำเย็นล้างหน้าแล้วแต่งหน้าอ่อน ๆ เพื่อปกปิดร่องรอยความเสียใจ
เมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร เธอพบคุณย่ารัญชิดานั่งรออยู่ที่หัวโต๊ะ โดยมีภัทราวลัย มารดาของกฤติน นั่งอยู่ด้านข้าง
“อ้าว หนูพิณณ์ มาแล้วหรือลูก มานั่งข้างย่าสิ” หญิงชราส่งยิ้มอย่างเอ็นดู พร้อมกวักมือเรียกหลานสะใภ้คนใหม่
“สวัสดีค่ะคุณย่า สวัสดีค่ะคุณแม่” พิณณ์ลดายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างนอบน้อม ก่อนเดินไปนั่งตามคำเชิญ
“แล้วตาติน ล่ะลูก ทำไมไม่ลงมาพร้อมกัน” คุณย่ารัญชิดาถามด้วยความสงสัย
“คุณติน ...” หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่อยากโกหกผู้ใหญ่ แต่ก็ไม่ต้องการให้ทุกคนรู้ว่าสามีทิ้งเธอไปหาผู้หญิงอื่นตั้งแต่คืนแต่งงาน
“อย่าบอกนะว่ายังไม่ตื่น” ภัทราวลัยถามแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“คุณติน มีธุระด่วนตั้งแต่เมื่อคืนค่ะ ยังไม่กลับมาเลย” พิณณ์ลดาตัดสินใจตอบตามความจริง โดยไม่กล่าวถึงสถานที่ที่เขาไป
“อะไรนะ!” คุณย่ารัญชิดาวางช้อนลงทันที ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด
“ตาติน ออกไปตั้งแต่เมื่อคืนอย่างนั้นหรือ” หญิงชราถามย้ำด้วยความไม่พอใจ
“ค่ะ แต่คุณย่าอย่าเพิ่งโกรธเลยนะคะ คุณติน อาจมีเรื่องสำคัญจริง ๆ” พิณณ์ลดารีบแก้ตัวแทนสามี แม้จะรู้ดีว่าเขาไปอยู่กับใคร
“เรื่องสำคัญอะไรถึงต้องทิ้งเมียไว้คนเดียวในคืนแต่งงาน!” คุณย่ารัญชิดาพูดเสียงดังจนคนรับใช้ที่ยืนอยู่บริเวณนั้นพากันก้มหน้า
“คุณแม่คะ ตาติน เป็นผู้บริหารบริษัทใหญ่ บางครั้งก็มีเรื่องด่วนเข้ามาได้ อย่าเพิ่งตำหนิลูกเลยค่ะ” ภัทราวลัยรีบปกป้องบุตรชาย ก่อนหันมามองลูกสะใภ้ด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย
“หนูพิณณ์เองก็ควรเข้าใจงานของสามีด้วยนะ อย่าเอาเรื่องเล็กน้อยมาทำให้คนในบ้านไม่สบายใจ” คำพูดของแม่สามีทำให้พิณณ์ลดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนเริ่มต้นเรื่องนี้
“พิณณ์ขอโทษค่ะคุณแม่” หญิงสาวก้มหน้าลงทันที
“หนูจะขอโทษทำไมลูก หนูไม่ได้ทำอะไรผิด” คุณย่ารัญชิดารีบพูด ก่อนเอื้อมมือมาจับมือหลานสะใภ้อย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็นไรค่ะคุณย่า พิณณ์เข้าใจทุกคน” เธอฝืนยิ้ม ทั้งที่ภายในหัวใจกำลังเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง
เสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นจากหน้าคฤหาสน์ในเวลานั้น ไม่นานนักกฤติน ก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตตัวเดิมจากเมื่อคืน แต่เปลี่ยนเสื้อสูทเป็นอีกตัวหนึ่ง ใบหน้าคมเข้มดูอ่อนล้าเล็กน้อย
“กลับมาแล้วหรือพ่อหลานชายตัวดี” คุณย่ารัญชิดาทักขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“สวัสดีครับคุณย่า” กฤติน ยกมือไหว้ ก่อนเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามภรรยาโดยไม่มองหน้าเธอแม้แต่น้อย
“เมื่อคืนไปไหนมา” คุณย่าถามตรง ๆ
“มีธุระครับ” เขาตอบสั้น ๆ
“ธุระอะไรถึงสำคัญกว่าเมียที่เพิ่งแต่งงานกันวันแรก” หญิงชรายังคงซักถามด้วยความโกรธ
“เรื่องส่วนตัวครับคุณย่า” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม
“เรื่องส่วนตัวอย่างนั้นหรือ แล้วหนูพิณณ์ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของแกหรือไง!” คุณย่ารัญชิดาขึ้นเสียงทันที
