บทที่ 5 คืนวิวาห์ของคนไร้หัวใจ 1.4
“คุณย่าครับ ผมไม่อยากทะเลาะแต่เช้า” กฤติน ถอนหายใจ ก่อนเหลือบมองภรรยาที่นั่งก้มหน้าอยู่ฝั่งตรงข้าม
“แล้วแกคิดว่าหนูพิณณ์จะรู้สึกยังไงที่ต้องนอนคนเดียวในคืนแต่งงาน” คุณย่าถามต่อ
“เธอคงไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกครับ” เขาตอบอย่างเย็นชา
“ทำไมแกถึงพูดแบบนั้น” หญิงชรามองหลานชายด้วยความผิดหวัง
“เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเรื่องของผลประโยชน์ ไม่ใช่ความรัก” กฤติน พูดออกมาต่อหน้าทุกคนโดยไม่คิดรักษาน้ำใจภรรยา
“คุณติน คะ...” พิณณ์ลดาเงยหน้าขึ้นมองสามี ดวงตาเริ่มแดงเรื่ออีกครั้ง
“ทำไม ฉันพูดอะไรผิดหรือ” ชายหนุ่มถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ
“เปล่าค่ะ” เธอตอบเบา ๆ ก่อนก้มหน้าลงอีกครั้ง
“ตาติน !” คุณย่ารัญชิดาตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโกรธ
“ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” กฤติน ลุกขึ้นยืนทันที เขาไม่ต้องการอยู่ฟังคำตำหนิจากผู้เป็นย่าอีกต่อไป
“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณติน ” พิณณ์ลดารีบลุกตามเมื่อเห็นสามีกำลังจะเดินออกไป
“มีอะไร” เขาหันมาถามอย่างหงุดหงิด
“คุณยังไม่ได้รับประทานอาหารเช้าเลยนะคะ พิณณ์ให้ป้าละไมเตรียมข้าวต้มกุ้งที่คุณชอบเอาไว้แล้ว” เธอพูดพร้อมชี้ไปยังถ้วยข้าวต้มที่วางอยู่บนโต๊ะ
“ฉันไม่หิว” ชายหนุ่มตอบทันที
“แต่เมื่อคืนคุณก็ดื่มไปเยอะ ถ้าไม่รับประทานอะไรเลยอาจปวดท้องได้นะคะ” เธอยังคงพูดด้วยความห่วงใย
“พิณณ์ลดา” กฤติน เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเย็นจัด
“คะ” หญิงสาวชะงัก
“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งเรื่องของฉัน” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำต่อหน้าทุกคน ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องอาหารไปทันที
“พิณณ์ขอโทษค่ะ” หญิงสาวกระซิบตามหลัง แม้เขาจะเดินไกลจนไม่ได้ยินแล้วก็ตาม
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอาหาร ไม่มีใครพูดอะไรอยู่ครู่ใหญ่ พิณณ์ลดาค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม มือเล็กกำผ้าเช็ดปากเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้สั่น
“หนูพิณณ์ มากับย่าหน่อยลูก” คุณย่ารัญชิดาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนลุกจากเก้าอี้แล้วเดินนำหลานสะใภ้ไปยังห้องนั่งเล่นด้านใน
“ค่ะคุณย่า” พิณณ์ลดารีบเดินตามไปอย่างว่าง่าย
“หนูรักตาติน มากใช่ไหม” คุณย่าถามทันทีเมื่อทั้งสองนั่งลงบนโซฟา
“ค่ะ” หญิงสาวตอบโดยไม่ลังเล ก่อนก้มหน้าลงด้วยความเขินอายปนเศร้า
“รักมานานแล้วหรือ” หญิงชราถามต่อ
“ตั้งแต่พิณณ์อายุสิบแปดค่ะ” เธอตอบตามความจริง
“แล้วตาติน รู้หรือเปล่า” คุณย่ามองใบหน้าหวานด้วยความสงสาร
“ไม่ทราบค่ะ พิณณ์ไม่เคยบอก” หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ
“เด็กโง่เอ๊ย ทำไมถึงเก็บความรักไว้คนเดียวตั้งหลายปี” คุณย่ารัญชิดาลูบศีรษะหลานสะใภ้อย่างเอ็นดู
“เพราะพิณณ์รู้ว่าคุณติน มีคนที่รักอยู่แล้วค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้า
“แล้วทำไมถึงยอมแต่งงานกับเขา” หญิงชราถามด้วยความสงสัย
“เพราะพิณณ์คิดว่าอย่างน้อยการได้อยู่ใกล้ ๆ ได้ดูแลเขา ก็คงทำให้พิณณ์มีความสุขแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยความจริงใจ ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอีกครั้งโดยไม่อาจห้ามได้
“แล้วตอนนี้มีความสุขไหมลูก” คำถามของคุณย่าทำให้พิณณ์ลดานิ่งเงียบไปนาน
“พิณณ์...” เธอพยายามตอบ แต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ
“ไม่ต้องฝืนตอบก็ได้ ย่าเห็นทุกอย่างแล้ว” หญิงชราดึงร่างบางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน
“คุณย่าคะ พิณณ์ทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไมคุณติน ถึงเกลียดพิณณ์มากขนาดนี้” คำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจหลุดออกมาพร้อมเสียงสะอื้น
“หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลยลูก” คุณย่ารัญชิดาตอบพร้อมลูบหลังปลอบโยน
“แต่เขาไม่เคยยิ้มให้พิณณ์เลยค่ะ ตั้งแต่ตกลงแต่งงานกัน เขาไม่เคยพูดดี ๆ กับพิณณ์สักครั้ง” หญิงสาวร้องไห้หนักขึ้นเมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่น
“ย่าขอโทษนะลูกที่ปล่อยให้เรื่องเป็นแบบนี้” หญิงชราพูดด้วยความรู้สึกผิด เพราะเธอเองก็เป็นคนหนึ่งที่สนับสนุนการแต่งงานครั้งนี้ โดยหวังว่าความอ่อนโยนของพิณณ์ลดาจะช่วยเปลี่ยนหัวใจหลานชายได้
“คุณย่าไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ พิณณ์เป็นคนตัดสินใจเอง” เธอรีบส่ายหน้าแล้วเช็ดน้ำตา
“ถ้าวันไหนหนูทนไม่ไหว ต้องบอกย่านะ อย่าฝืนจนตัวเองเจ็บปวดมากเกินไป” คุณย่ารัญชิดาพูดอย่างจริงจัง
“ค่ะคุณย่า” พิณณ์ลดารับคำ ก่อนซบหน้าลงกับไหล่หญิงชราอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน รถยนต์ของกฤติน กำลังแล่นไปตามถนนสายหลักของกรุงเทพมหานคร ชายหนุ่มนั่งอยู่เบาะหลังโดยมีคนขับรถประจำบริษัททำหน้าที่ขับให้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อมีสายเรียกเข้า
“ว่าไงรส” เขารับสายด้วยน้ำเสียงอ่อนลงทันที
“ติน คะ เมื่อคืนรสขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องออกมาหาทั้งที่เป็นคืนแต่งงาน” เสียงหวานจากปลายสายดังขึ้นอย่างรู้สึกผิด แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของพิชญ์สินีกลับแตกต่างจากน้ำเสียงโดยสิ้นเชิง
“ไม่เป็นไร ผมบอกแล้วไงว่าถ้าคุณมีปัญหาให้โทรหาผมได้เสมอ” กฤติน ตอบโดยไม่ลังเล
“แล้วภรรยาคุณไม่โกรธหรือคะ” พิชญ์สินีถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“ช่างเธอเถอะ” เขาตอบสั้น ๆ
“แต่รสไม่อยากให้คุณมีปัญหากับภรรยาเพราะรสนะคะ” หญิงสาวพูดพร้อมแสร้งถอนหายใจ
“คุณไม่ต้องคิดมาก ผมจัดการเองได้” ชายหนุ่มตอบอย่างมั่นใจ
“ติน ยังรักรสอยู่ไหมคะ” คำถามนั้นทำให้กฤติน เงียบไปครู่หนึ่ง
“ทำไมถึงถามแบบนั้น” เขาถามกลับ
“เพราะตอนนี้คุณแต่งงานแล้ว รสกลัวว่าสักวันคุณจะลืมรส” พิชญ์สินีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ผมไม่มีวันลืมคุณ” กฤติน ตอบหนักแน่น โดยไม่รู้เลยว่าคำสัญญาที่ให้กับผู้หญิงอีกคนกำลังจะกลายเป็นมีดคมที่ทำร้ายหัวใจภรรยาของตนในอนาคต
“จริงนะคะ” พิชญ์สินีถามย้ำ
“จริงสิ” เขาตอบก่อนวางสายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
หลังจากนั้นชายหนุ่มเปิดอ่านข้อความจากภรรยาที่ส่งมาเมื่อคืน เขามองประโยคสั้น ๆ ที่เธอบอกให้ดูแลตัวเอง ก่อนขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล
“ผู้หญิงน่ารำคาญ” เขาพึมพำกับตัวเองแล้วปิดหน้าจอโทรศัพท์
แต่สิ่งที่กฤติน ไม่รู้ก็คือ ผู้หญิงที่เขาเรียกว่าน่ารำคาญกำลังนั่งอยู่ในห้องหอที่ว่างเปล่า กอดกรอบรูปแต่งงานเอาไว้แนบอก และพยายามหลอกตัวเองว่าความรักที่เธอมีให้เขาจะสามารถเปลี่ยนทุกอย่างได้
“พิณณ์จะพยายามอีกหน่อยนะคะคุณติน ” หญิงสาวกระซิบกับภาพถ่ายของสามี ก่อนยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอีกครั้ง
เธอไม่รู้เลยว่าความเจ็บปวดในคืนแต่งงานเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะหลังจากวันนี้ยังมีเหตุการณ์อีกมากมายรออยู่ และทุกเหตุการณ์จะค่อย ๆ ทำลายหัวใจของเธอทีละน้อย จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้หญิงที่เคยรักเขามากกว่าชีวิตอาจไม่เหลือความรักให้เขาอีกเลย
