บทที่ 6 ภรรยาที่ไม่มีตัวตน 2.1

“ต่อไปนี้เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เธอไม่จำเป็นต้องแสดงตัวว่าเป็นภรรยาของฉัน เข้าใจไหม” กฤติน วัฒนบดินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ขณะยืนผูกเนกไทอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องนอน พิณณ์ลดาที่กำลังจัดเสื้อผ้าของสามีเข้าตู้ถึงกับชะงัก มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตสีขาวเอาไว้แน่น ก่อนค่อย ๆ หันกลับมามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

“ทำไมล่ะคะคุณติน  เราเพิ่งแต่งงานกันเมื่อวานเองนะคะ” หญิงสาวถามเสียงเบา แม้จะพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่ความเจ็บปวดจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงอยู่ในหัวใจ เธอแทบไม่ได้นอนเพราะมัวแต่ร้องไห้ ทว่าพอเช้าวันใหม่มาถึงก็ยังพยายามทำหน้าที่ภรรยาอย่างดีที่สุด

“เพราะฉันไม่ต้องการให้ใครเข้าใจผิดว่าฉันแต่งงานกับเธอเพราะความรัก” ชายหนุ่มตอบโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ ก่อนหยิบนาฬิกาข้อมือราคาแพงขึ้นมาสวมอย่างใจเย็น ราวกับคำพูดเมื่อครู่ไม่ได้ทำร้ายความรู้สึกใครเลย

“แต่ทุกคนก็รู้แล้วไม่ใช่หรือคะว่าเราแต่งงานกัน” พิณณ์ลดาพยายามถามด้วยเหตุผล เธอไม่เข้าใจว่าทำไมสามีถึงต้องการปิดบังสถานะที่เพิ่งประกาศต่อหน้าผู้คนมากมายในงานแต่งงาน

“รู้ว่าแต่งงาน ไม่ได้หมายความว่าต้องเห็นเธอเดินตามฉันไปทุกที่” กฤติน หันกลับมามองด้วยสายตารำคาญ ก่อนเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานเล็ก ๆ ภายในห้อง

“พิณณ์ไม่ได้คิดจะตามคุณไปทุกที่ค่ะ” หญิงสาวรีบอธิบาย เธอเพียงต้องการได้รับการยอมรับในฐานะภรรยา ไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวหรือหน้าที่การงานของเขา

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี แล้วก็เลิกโทรตามหรือส่งข้อความถามว่าฉันอยู่ไหนเสียที ฉันไม่ชอบ” เขาพูดพร้อมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตรวจดูข้อความ ก่อนกดปิดหน้าจออย่างไม่ใส่ใจ

“เมื่อคืนพิณณ์แค่เป็นห่วงว่าคุณจะถึงที่หมายปลอดภัยหรือเปล่าค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ภาพข้อความที่เขาส่งกลับมาเพียงว่าไม่ต้องรอยังคงติดอยู่ในความทรงจำ

“ความห่วงใยของเธอไม่ได้จำเป็นสำหรับฉัน” กฤติน กล่าวอย่างเย็นชา ก่อนเดินผ่านเธอไปยังประตูห้องนอนโดยไม่คิดจะกล่าวลา

“คุณติน คะ เดี๋ยวก่อนค่ะ” พิณณ์ลดารีบวางเสื้อเชิ้ตลงแล้วเดินตามไป เธอหยุดอยู่ห่างจากเขาเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มหันกลับมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“มีอะไรอีก” เขาถามห้วน ๆ

“วันนี้คุณจะกลับมารับประทานอาหารเย็นไหมคะ พิณณ์จะได้เตรียมอาหารไว้ให้” หญิงสาวถามด้วยความหวังเล็ก ๆ เพราะเมื่อคืนเธอไม่มีโอกาสได้ใช้เวลาร่วมกับสามีเลย

“ไม่ต้องเตรียม ฉันมีนัด” เขาตอบทันที

“นัดกับใครหรือคะ” คำถามหลุดออกจากปากก่อนที่เธอจะทันยั้งคิด

“นี่เธอกำลังสอบสวนฉันอยู่หรือ” กฤติน หรี่ตามองอย่างไม่พอใจ

“เปล่าค่ะ พิณณ์ขอโทษ” หญิงสาวรีบก้มหน้าลง ความกล้าที่รวบรวมมาเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น

“จำเอาไว้ด้วยว่าเธอไม่มีสิทธิ์ถามเรื่องส่วนตัวของฉัน” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนเปิดประตูเดินออกไป ทิ้งให้ภรรยายืนอยู่ท่ามกลางความเงียบภายในห้องนอนขนาดใหญ่

“แม้แต่ถามว่าสามีจะกลับมากินข้าวหรือเปล่า พิณณ์ก็ไม่มีสิทธิ์แล้วหรือคะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนยกมือขึ้นกดหน้าอกด้านซ้ายที่รู้สึกเจ็บหน่วงอย่างบอกไม่ถูก

“คุณพิณณ์คะ ป้าขออนุญาตเข้าไปนะคะ” เสียงของป้าละไมดังขึ้นพร้อมเสียงเคาะประตู ทำให้หญิงสาวรีบเช็ดหางตาแล้วหันไปตอบรับ

“เข้ามาได้เลยค่ะป้า” พิณณ์ลดาฝืนยิ้มเมื่อเห็นแม่บ้านสูงวัยเดินเข้ามาพร้อมตะกร้าผ้าสะอาด

“คุณพิณณ์จะจัดเสื้อผ้าของคุณติน เองทั้งหมดเลยหรือคะ ให้ป้ากับหนูแพรช่วยดีกว่าค่ะ” ป้าละไมพูดด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเสื้อเชิ้ตและชุดสูทจำนวนมากวางเรียงอยู่บนเตียง

“ไม่เป็นไรค่ะป้า พิณณ์อยากทำเอง อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าคุณติน ชอบใส่เสื้อผ้าแบบไหน” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนขึ้นมาพับอย่างประณีต

“คุณพิณณ์ใจดีเหลือเกินค่ะ” ป้าละไมมองหญิงสาวด้วยความสงสาร เพราะเมื่อครู่เธอบังเอิญเห็นเจ้านายหนุ่มเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าหงุดหงิด จึงพอเดาได้ว่าทั้งคู่คงมีปัญหากันอีกแล้ว

“พิณณ์แค่อยากดูแลเขาให้ดีค่ะป้า” เธอตอบตามความจริง ก่อนหันไปมองกรอบรูปแต่งงานบนโต๊ะข้างเตียงด้วยแววตาเศร้าสร้อย

“แต่บางครั้งคุณพิณณ์ก็ต้องดูแลหัวใจตัวเองด้วยนะคะ” แม่บ้านกล่าวเบา ๆ ด้วยความหวังดี

“พิณณ์จะพยายามค่ะ” หญิงสาวรับคำ ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไรจึงจะหยุดรักผู้ชายที่ไม่เคยต้องการความรักของเธอได้

“แล้ววันนี้คุณพิณณ์จะออกไปไหนหรือเปล่าคะ” ป้าละไมถามขณะช่วยจัดเสื้อผ้าเข้าตู้

“พิณณ์ว่าจะกลับไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่สักหน่อยค่ะ ตั้งแต่แต่งงานก็ยังไม่ได้กลับบ้านเลย” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย เพราะคิดถึงครอบครัวที่ไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันมาหลายวัน

“ดีแล้วค่ะ ไปพักผ่อนกับครอบครัวบ้างก็ดี” ป้าละไมพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนขอตัวลงไปเตรียมรถให้

ช่วงสายวันเดียวกัน พิณณ์ลดาเดินทางกลับมายังบ้านธาราวิจิตร บ้านสองชั้นหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ตอนนี้กลับเงียบเหงาลงมากหลังจากกิจการของครอบครัวประสบปัญหาทางการเงิน

“คุณแม่คะ พิณณ์กลับมาแล้วค่ะ” หญิงสาวเรียกเสียงสดใสทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องรับแขก ก่อนจะเห็นอัญชลิษาผู้เป็นมารดารีบเดินออกมาจากด้านใน

“พิณณ์ลูกแม่!” อัญชลิษาอ้าแขนรับลูกสาวเข้าสู่อ้อมกอดด้วยความดีใจ ก่อนผละออกมามองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา

“คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ” พิณณ์ลดากอดมารดาแน่น ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้หัวใจซึ่งเจ็บปวดมาตลอดสองวันรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

“ทำไมหน้าตาดูเหนื่อย ๆ แบบนี้ลูก แล้วตาบวมด้วย ร้องไห้มาหรือเปล่า” อัญชลิษาถามด้วยความเป็นห่วงทันทีที่สังเกตเห็นความผิดปกติ

“เปล่าค่ะแม่ พิณณ์แค่นอนไม่ค่อยหลับ สถานที่ใหม่ยังไม่คุ้นเท่าไร” หญิงสาวรีบโกหกพร้อมฝืนยิ้ม เพราะไม่ต้องการให้มารดารู้ว่าชีวิตแต่งงานของเธอเริ่มต้นอย่างเลวร้ายเพียงใด

“แน่ใจนะลูก” ผู้เป็นมารดาถามย้ำ

“แน่ใจค่ะ คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ” เธอตอบก่อนรีบเปลี่ยนเรื่องด้วยการถามถึงบิดา

“คุณพ่ออยู่ในห้องทำงานจ้ะ ช่วงนี้ท่านดูสบายใจขึ้นมากหลังจากเรื่องบริษัทเริ่มคลี่คลาย” อัญชลิษาตอบด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อพูดถึงเรื่องบริษัท สีหน้ากลับหม่นลงเล็กน้อย

บทก่อนหน้า
บทถัดไป