บทที่ 7 ภรรยาที่ไม่มีตัวตน 2.2

“ถ้าอย่างนั้นพิณณ์ขอขึ้นไปหาคุณพ่อก่อนนะคะ” หญิงสาวบอก ก่อนเดินขึ้นบันไดไปยังห้องทำงานของบิดา

“เข้ามาได้” เสียงของกฤตภาสดังขึ้นหลังจากเธอเคาะประตูสองครั้ง

“คุณพ่อคะ” พิณณ์ลดาเรียกเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปกอดบิดาที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

“อ้าว ลูกสาวพ่อ มาได้ยังไง แล้วติน ล่ะ ไม่มาด้วยหรือ” กฤตภาสถามด้วยความแปลกใจ ก่อนยิ้มกว้างเมื่อเห็นลูกสาวคนเล็ก

“คุณติน ไปทำงานค่ะ พิณณ์เลยแวะมาเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่” เธอตอบอย่างอ่อนโยน

“แล้วชีวิตแต่งงานเป็นยังไงบ้างลูก ติน ดูแลหนูดีไหม” คำถามของบิดาทำให้พิณณ์ลดาชะงักไปชั่วขณะ

“ดีค่ะคุณพ่อ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มที่พยายามทำให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

“พ่อดีใจนะที่หนูได้แต่งงานกับคนที่หนูรัก” กฤตภาสพูดด้วยความโล่งใจ ก่อนถอนหายใจยาวเมื่อมองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ

“คุณพ่อรู้หรือคะว่าพิณณ์รักคุณติน ” หญิงสาวถามด้วยความประหลาดใจ

“พ่อเลี้ยงหนูมาตั้งแต่เกิด ทำไมจะไม่รู้ว่าลูกสาวพ่อแอบมองผู้ชายคนนั้นมาตั้งกี่ปี” กฤตภาสยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนเอื้อมมือลูบศีรษะลูกสาว

“พิณณ์ไม่ได้แสดงออกชัดขนาดนั้นสักหน่อยค่ะ” เธอพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ดวงตากลับเริ่มร้อนผ่าว

“พ่อขอโทษนะลูกที่ทำให้หนูต้องแต่งงานเพราะปัญหาของครอบครัว” กฤตภาสกล่าวด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

“คุณพ่ออย่าพูดแบบนั้นสิคะ พิณณ์เต็มใจเองค่ะ” หญิงสาวรีบจับมือบิดาเอาไว้

“แต่พ่อรู้ว่าข้อตกลงครั้งนี้ไม่ยุติธรรมกับหนูเลย” ผู้เป็นบิดาก้มหน้าลงอย่างหนักใจ

“พิณณ์ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ ขอแค่คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องกังวลเรื่องบริษัทอีก พิณณ์ก็สบายใจแล้ว” เธอตอบทั้งที่ภายในหัวใจกำลังเจ็บปวด เพราะรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรักของทั้งสองฝ่ายอย่างที่บิดาเข้าใจ

“ถ้าวันไหนมีปัญหากับติน  ต้องบอกพ่อนะลูก อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว” กฤตภาสกำชับด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะคุณพ่อ” เธอรับคำก่อนก้มลงกอดบิดาอีกครั้ง โดยไม่กล้าบอกว่าปัญหาที่ท่านกังวลได้เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่คืนแต่งงาน

หลังรับประทานอาหารกลางวันกับครอบครัว พิณณ์ลดาเดินทางกลับคฤหาสน์วรากรณ์กุลในช่วงบ่าย เธอแวะซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารเย็น เพราะตั้งใจจะลองทำเมนูโปรดของสามีด้วยตัวเอง แม้เขาจะบอกว่าไม่กลับมารับประทานอาหารก็ตาม

“คุณพิณณ์จะทำอาหารเองจริง ๆ หรือคะ” แพรพิไลถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นคุณผู้หญิงคนใหม่สวมผ้ากันเปื้อนและยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว

“จริงสิจ๊ะ วันนี้ฉันอยากลองทำสเต๊กเนื้อกับซุปเห็ด คุณติน ชอบใช่ไหม” พิณณ์ลดาถามพร้อมหยิบผักออกจากถุง

“ชอบค่ะ แต่ปกติคุณติน ไม่ค่อยกลับมารับประทานอาหารเย็นที่บ้านนะคะ” สาวใช้ตอบตามความจริง

“ไม่เป็นไรจ้ะ ถ้าเขาไม่กลับ ฉันก็เก็บไว้ให้เขากินวันหลังได้” หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนเริ่มลงมือทำอาหารอย่างตั้งใจ

“คุณพิณณ์นี่ขยันจังเลยค่ะ” แพรพิไลพูดพร้อมช่วยล้างผัก

“ฉันไม่ได้เก่งอะไรหรอกจ้ะ แค่อยากทำอะไรให้คนที่เรารักบ้าง” พิณณ์ลดาตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน โดยไม่รู้เลยว่าความตั้งใจในวันนี้กำลังจะกลายเป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่เจ็บปวด

เวลาผ่านไปจนเกือบหนึ่งทุ่ม อาหารทุกอย่างถูกจัดวางบนโต๊ะอย่างสวยงาม พิณณ์ลดาเปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบร้อยแล้วลงมานั่งรอสามีที่ห้องอาหาร แม้จะรู้ว่าเขามีนัด แต่เธอก็อดหวังไม่ได้ว่าเขาอาจเปลี่ยนใจกลับบ้าน

“คุณพิณณ์คะ รับประทานก่อนดีไหมคะ อาหารจะเย็นหมดแล้ว” ป้าละไมเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

“พิณณ์ขอรออีกหน่อยนะคะป้า เผื่อคุณติน กลับมา” หญิงสาวตอบพร้อมเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง

“แต่คุณติน ยังไม่ได้โทรมาบอกเลยนะคะว่าจะกลับ” แม่บ้านพยายามเตือนอย่างนุ่มนวล

“ไม่เป็นไรค่ะ พิณณ์ยังไม่หิว” เธอตอบก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง

เวลาสองทุ่มผ่านไป อาหารเริ่มเย็นลง แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่กลับมา

“คุณติน คะ วันนี้พิณณ์ทำอาหารไว้ให้ ถ้าคุณยังไม่ได้รับประทานอะไร กลับมากินที่บ้านได้นะคะ” เธอตัดสินใจส่งข้อความไปหาเขา ก่อนวางโทรศัพท์ลงด้วยความหวัง

ไม่นานนักข้อความก็ถูกเปิดอ่าน แต่ไม่มีคำตอบกลับมา

“เขาคงกำลังยุ่งอยู่” พิณณ์ลดาพึมพำปลอบใจตัวเอง ก่อนลุกไปอุ่นซุปเห็ดอีกครั้ง

เกือบสามทุ่ม เสียงรถยนต์ดังขึ้นจากหน้าคฤหาสน์ หญิงสาวรีบลุกจากเก้าอี้ด้วยความดีใจ ก่อนเดินออกไปรอรับสามีที่หน้าประตู

“คุณติน กลับมาแล้วหรือคะ” เธอถามพร้อมรอยยิ้มสดใสทันทีที่เห็นชายหนุ่มก้าวลงจากรถ

“ทำไมยังไม่นอน” กฤติน ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนส่งกระเป๋าเอกสารให้คนรับใช้

“พิณณ์รอคุณค่ะ วันนี้พิณณ์ทำอาหารเย็นไว้ให้ด้วยนะคะ” เธอตอบอย่างกระตือรือร้น

“ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ต้องรอ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที

“พิณณ์ทราบค่ะ แต่เห็นว่ายังไม่ดึกมาก เลยคิดว่าคุณอาจจะยังไม่ได้รับประทานอะไร” เธอพยายามอธิบายด้วยรอยยิ้มที่เริ่มจางลง

“ฉันกินมาแล้ว” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนเดินผ่านเธอเข้าไปในบ้าน

“ถ้าอย่างนั้นรับซุปเห็ดสักถ้วยไหมคะ พิณณ์ทำเองเลยนะคะ” หญิงสาวรีบเดินตามไปอย่างมีความหวัง

“ฉันไม่หิว” กฤติน ตอบโดยไม่หันกลับมา

“แค่ชิมนิดเดียวก็ได้ค่ะ พิณณ์อยากรู้ว่ารสชาติถูกปากคุณหรือเปล่า” เธอพูดพร้อมยิ้มบาง ๆ

“พิณณ์ลดา!” ชายหนุ่มหยุดเดินกะทันหันแล้วหันกลับมามองด้วยสายตาแข็งกร้าว

“คะ” เธอสะดุ้งเล็กน้อย

“เธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันบอกว่าไม่หิวก็คือไม่หิว!” เสียงตวาดดังขึ้นกลางห้องโถง ทำให้คนรับใช้ที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันชะงัก

“พิณณ์ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นเพื่อซ่อนอาการสั่น

“แล้วก็เลิกทำอะไรไร้สาระแบบนี้เสียที ฉันไม่ได้ต้องการแม่ครัวเพิ่มในบ้าน” เขาพูดด้วยความหงุดหงิด ก่อนเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่สนใจว่าคำพูดของตนจะทำร้ายใคร

“ค่ะ” พิณณ์ลดาตอบเบา ๆ ทั้งที่ชายหนุ่มเดินหายไปแล้ว

“คุณพิณณ์คะ” ป้าละไมเดินเข้ามาหาด้วยความสงสาร

“พิณณ์ไม่เป็นไรค่ะป้า” เธอรีบยิ้มทั้งที่ดวงตาเริ่มมีน้ำใส ๆ คลออยู่

“ไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าเก็บอาหารเอง” แม่บ้านกล่าวอย่างอ่อนโยน

“ขอพิณณ์เก็บเองนะคะ พิณณ์เป็นคนทำ ก็อยากเป็นคนเก็บค่ะ” หญิงสาวตอบก่อนเดินกลับเข้าไปในห้องอาหาร

บทก่อนหน้า
บทถัดไป