บทที่ 8 ภรรยาที่ไม่มีตัวตน 2.3

บนโต๊ะยังมีสเต๊กเนื้อสองจาน ซุปเห็ดสองถ้วย และสลัดผักที่จัดแต่งอย่างสวยงาม ทุกอย่างถูกเตรียมด้วยความตั้งใจ แต่ไม่มีใครแตะต้องแม้แต่น้อย

“อุตส่าห์ทำตั้งหลายชั่วโมง” พิณณ์ลดาพึมพำกับตัวเอง ก่อนยกจานสเต๊กของสามีขึ้นมา น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนขอบจานโดยไม่รู้ตัว

“คุณพิณณ์อย่าร้องไห้เลยนะคะ” แพรพิไลพูดเบา ๆ เมื่อเห็นคุณผู้หญิงคนใหม่ยืนร้องไห้อยู่หน้าโต๊ะอาหาร

“ฉันไม่ได้ร้องจ้ะ แค่แสบตานิดหน่อย” เธอรีบเช็ดน้ำตาแล้วฝืนยิ้ม

“แต่หนูเห็นคุณพิณณ์ตั้งใจทำอาหารมากจริง ๆ นะคะ” สาวใช้พูดด้วยความเห็นใจ

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ บางทีฉันอาจทำไม่ถูกใจเขาเอง” หญิงสาวตอบก่อนยกจานอาหารเข้าไปในครัวทีละใบ

หลังเก็บทุกอย่างเรียบร้อย พิณณ์ลดาเดินขึ้นไปยังห้องนอน เธอเปิดประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง พบกฤติน กำลังนั่งทำงานอยู่บนโซฟา เขาสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวสบาย ๆ ใบหน้าคมเข้มจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า

“คุณติน คะ” เธอเรียกเบา ๆ

“อะไรอีก” เขาถามโดยไม่เงยหน้า

“พิณณ์ขอโทษเรื่องเมื่อกี้นะคะ ต่อไปพิณณ์จะไม่รบกวนคุณอีก” หญิงสาวพูดด้วยความจริงใจ ก่อนเดินไปหยิบชุดนอนจากตู้เสื้อผ้า

“ก็ดี” เขาตอบสั้น ๆ แล้วกลับไปสนใจงานต่อ

“แล้วคืนนี้คุณจะนอนห้องนี้ไหมคะ” เธอรวบรวมความกล้าถามอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้กลับมา และเธอไม่รู้ว่าคืนนี้จะต้องนอนเพียงลำพังอีกหรือไม่

“ทำไม” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองทันที

“พิณณ์จะได้เตรียมหมอนกับผ้าห่มให้ค่ะ” เธอตอบอย่างระมัดระวัง

“ฉันจะนอนที่ไหนก็เรื่องของฉัน” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าลง ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบ ๆ

เมื่อประตูห้องน้ำปิดลง กฤติน จึงเงยหน้าจากเอกสาร เขามองประตูบานนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล

“ทำไมต้องทำหน้าเหมือนฉันรังแกอยู่ตลอดเวลาด้วย” เขาพึมพำกับตัวเอง ทั้งที่รู้ดีว่าคำพูดของตนรุนแรงเพียงใด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในเวลานั้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อพิชญ์สินีปรากฏบนหน้าจอ สีหน้าก็อ่อนลงทันที

“ว่าไงรส” เขารับสายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ติน คะ พรุ่งนี้คุณว่างไหม รสอยากชวนไปทานข้าวด้วยกัน” เสียงหวานจากปลายสายดังขึ้นอย่างออดอ้อน

“พรุ่งนี้ผมมีประชุมช่วงเช้า แต่ตอนเย็นน่าจะว่าง” เขาตอบพร้อมเหลือบมองตารางงานบนแท็บเล็ต

“จริงนะคะ รสอยากเจอคุณมากเลย” พิชญ์สินีพูดด้วยความดีใจ

“ได้สิ เดี๋ยวผมไปรับ” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเล

“แล้วภรรยาคุณจะว่าอะไรไหมคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงแสร้งกังวล

“ไม่ต้องสนใจเธอ” เขาตอบทันที

“ติน ยังใจดีกับรสเหมือนเดิมเลยนะคะ” พิชญ์สินีหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวลาและวางสาย

กฤติน วางโทรศัพท์ลงแล้วกลับไปทำงานต่อ โดยไม่รู้เลยว่าประตูห้องน้ำถูกเปิดออกตั้งแต่ช่วงกลางบทสนทนา และพิณณ์ลดายืนได้ยินทุกคำที่เขาพูด

“พรุ่งนี้คุณมีนัดกับคุณรสิตาหรือคะ” หญิงสาวถามเบา ๆ หลังจากยืนเงียบอยู่ครู่ใหญ่

“แล้วไง” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่พอใจ

“เปล่าค่ะ พิณณ์แค่ถาม” เธอตอบพร้อมก้มหน้าลง

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน” เขาวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง

“แต่คุณรสิตาเป็นอดีตคนรักของคุณนะคะ” พิณณ์ลดารวบรวมความกล้าพูดออกมา แม้จะรู้ว่าคำพูดนี้อาจทำให้เขาโกรธ

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ” กฤติน ถามกลับอย่างเย็นชา

“เกี่ยวสิคะ เพราะตอนนี้พิณณ์เป็นภรรยาของคุณ” เธอตอบเสียงสั่น ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงเรื่ออีกครั้ง

“ภรรยาทางทะเบียนเท่านั้น อย่าลืมสิ” ชายหนุ่มพูดชัดถ้อยชัดคำ

“แต่ถึงจะเป็นแค่ภรรยาทางทะเบียน พิณณ์ก็มีความรู้สึกนะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาเริ่มไหลลงมาตามแก้ม

“แล้วเธอต้องการให้ฉันทำยังไง เลิกคุยกับรสเพราะเธออย่างนั้นหรือ” เขาถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“พิณณ์ไม่ได้ขอให้คุณเลิกคุยกับใครค่ะ แค่อยากให้คุณนึกถึงความรู้สึกของพิณณ์บ้าง” หญิงสาวตอบทั้งน้ำตา

“ฉันไม่มีเวลามานั่งเอาใจผู้หญิงที่ชอบเรียกร้องความสนใจ” กฤติน พูดจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“พิณณ์ไม่ได้เรียกร้องความสนใจนะคะ” เธอพยายามอธิบาย

“ถ้าอย่างนั้นก็เลิกร้องไห้เสียที ฉันเบื่อ” เขาพูดด้วยความรำคาญ ก่อนหยิบหมอนใบหนึ่งจากเตียงแล้วเดินตรงไปยังประตู

“คุณจะไปไหนคะ” พิณณ์ลดารีบถาม

“ไปนอนห้องทำงาน” เขาตอบสั้น ๆ

“เพราะพิณณ์ใช่ไหมคะ” เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา

“ใช่ เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอตอนนี้” คำตอบนั้นทำให้หญิงสาวนิ่งงันไปทันที

“เข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบเพียงเท่านั้น ก่อนถอยออกจากทางเดินให้เขา

กฤติน เดินผ่านเธอไปโดยไม่กล่าวอะไรอีก ประตูห้องนอนปิดลงอย่างเงียบเชียบ แต่เสียงนั้นกลับดังสะท้อนอยู่ในหัวใจของพิณณ์ลดาอย่างชัดเจน

“ทำไมการรักใครสักคนถึงต้องเจ็บขนาดนี้ด้วยคะ” เธอถามตัวเองขณะทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง มือเล็กยกขึ้นปิดใบหน้าเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

ในห้องทำงานที่อยู่ถัดไปไม่ไกล กฤติน นั่งลงบนโซฟาแล้วเปิดแฟ้มเอกสารอีกครั้ง แต่สมาธิกลับไม่อยู่กับตัวหนังสือตรงหน้า ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของภรรยายังคงวนเวียนอยู่ในความคิด

“ผู้หญิงคนนั้นจะร้องไห้อะไรกันนักหนา” เขาบ่นอย่างหงุดหงิด ก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม

แต่เพียงครู่เดียว ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตก็ย้อนกลับมา ภาพบิดานอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล ใบหน้าซีดเซียว และเสียงกล่าวหาที่เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับกฤตภาส ธาราวิจิตร ทำให้ดวงตาคมเข้มแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง

“ลูกสาวของคนที่ทำลายครอบครัวฉัน ไม่มีสิทธิ์มาร้องขอความรักจากฉัน” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนกำมือแน่นด้วยความแค้นที่ฝังอยู่ในใจมานานหลายปี

บทก่อนหน้า
บทถัดไป