บทที่ 9 ภรรยาที่ไม่มีตัวตน 2.4

ขณะเดียวกัน พิณณ์ลดานั่งอยู่บนเตียงโดยมีโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือ เธอเปิดดูภาพแต่งงานของตัวเองกับกฤติน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนเลื่อนอ่านข้อความแสดงความยินดีจากเพื่อน ๆ และญาติพี่น้องที่ยังคงส่งเข้ามาไม่ขาดสาย

“ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะพิณณ์” ข้อความหนึ่งจากเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยทำให้เธอยิ้มเศร้า ก่อนน้ำตาจะหยดลงบนหน้าจอโทรศัพท์

“ขอบคุณนะ” เธอพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ แล้ววางโทรศัพท์ลงข้างหมอน

หญิงสาวเอนตัวลงนอนบนเตียงกว้างที่ยังคงว่างเปล่าอีกครึ่งหนึ่ง เธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างแล้วหันไปมองหมอนของสามีที่ไม่มีร่องรอยการใช้งานเลยตั้งแต่คืนแต่งงาน

“พิณณ์จะอดทนอีกหน่อยนะคะ” เธอกระซิบกับความเงียบ ก่อนหลับตาลงทั้งน้ำตา

เช้าวันต่อมา พิณณ์ลดาตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดศีรษะเล็กน้อย เธอลุกไปอาบน้ำแต่งตัวตามปกติ ก่อนเดินลงมาช่วยป้าละไมเตรียมอาหารเช้า แม้เมื่อคืนจะร้องไห้จนแทบไม่ได้นอน แต่เธอก็ยังพยายามทำตัวให้สดใสที่สุด

“คุณพิณณ์คะ วันนี้มีงานเลี้ยงเปิดตัวโครงการใหม่ของบริษัทคุณติน ตอนเย็นนะคะ” ป้าละไมพูดขึ้นขณะจัดดอกไม้บนโต๊ะอาหาร

“งานเลี้ยงหรือคะ” พิณณ์ลดาถามด้วยความสนใจ

“ค่ะ เห็นคุณนทีโทรมาแจ้งว่าจะมีแขกสำคัญหลายคนมาร่วมงานด้วย” แม่บ้านตอบ

“แล้วคุณติน ไม่ได้บอกพิณณ์เลยค่ะ” หญิงสาวพูดเบา ๆ ก่อนพยายามยิ้มกลบเกลื่อน

“บางทีคุณติน อาจจะลืมก็ได้ค่ะ” ป้าละไมรีบปลอบใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพิณณ์ลองถามเขาดู” เธอตอบอย่างมีความหวัง เพราะคิดว่างานเลี้ยงครั้งนี้อาจเป็นโอกาสให้เธอได้ออกงานเคียงข้างสามีเป็นครั้งแรกหลังแต่งงาน

ไม่นานนักกฤติน ก็เดินลงมาจากชั้นบนในชุดสูทสีกรมท่า ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยเช่นเคย เขาเดินตรงไปยังโต๊ะอาหารแล้วนั่งลงโดยไม่ทักทายภรรยา

“คุณติน คะ วันนี้มีงานเลี้ยงที่บริษัทหรือคะ” พิณณ์ลดาถามขณะรินกาแฟให้เขา

“ใช่” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ

“ถ้าอย่างนั้นพิณณ์ไปด้วยได้ไหมคะ” เธอถามด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

“ไปทำไม” เขาเงยหน้าขึ้นมองทันที

“พิณณ์อยากไปให้กำลังใจคุณค่ะ แล้วก็อยากเห็นโครงการใหม่ของบริษัทด้วย” หญิงสาวตอบอย่างจริงใจ

“ไม่จำเป็น” กฤติน ตอบโดยไม่ต้องคิด

“แต่พิณณ์เป็นภรรยาของคุณนะคะ ถ้าไปด้วยก็น่าจะเหมาะสม” เธอพยายามอธิบาย

“ฉันบอกว่าไม่จำเป็นก็คือไม่จำเป็น” เขาวางถ้วยกาแฟลงบนจานรองเสียงดัง

“ค่ะ” พิณณ์ลดาก้มหน้าลงทันที

“แล้วก็ไม่ต้องคิดจะตามไปเองด้วย ฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายในงาน” เขากำชับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“พิณณ์ไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ” เธอตอบเบา ๆ ก่อนถอยออกมายืนข้างโต๊ะ

“ดี” ชายหนุ่มกล่าวสั้น ๆ แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านต่อ

ตลอดมื้อเช้าไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นอีก พิณณ์ลดานั่งรับประทานอาหารอย่างเงียบ ๆ ขณะที่สามีสนใจเพียงข่าวธุรกิจในหนังสือพิมพ์ เมื่อรับประทานเสร็จ เขาก็ลุกออกไปโดยไม่กล่าวลาเช่นเคย

“คุณพิณณ์คะ อย่าเสียใจไปเลยนะคะ” ป้าละไมเดินเข้ามาปลอบหลังจากเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

“พิณณ์ไม่เป็นไรค่ะป้า” เธอฝืนยิ้ม ก่อนช่วยเก็บจานอาหารออกจากโต๊ะ

แต่ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน ขณะที่พิณณ์ลดากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น โทรศัพท์มือถือของเธอก็มีข้อความแจ้งเตือนจากสื่อสังคมออนไลน์

“งานคืนนี้ต้องสนุกแน่ ๆ ขอบคุณคนพิเศษที่ชวนมานะคะ” ข้อความจากบัญชีของพิชญ์สินีปรากฏขึ้นพร้อมภาพชุดราตรีสีแดงสดที่แขวนอยู่ในห้องแต่งตัวหรูหรา

พิณณ์ลดาจ้องข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนกดเข้าไปดูความคิดเห็นใต้ภาพ และพบข้อความหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น

“รอเจอครับ” ข้อความสั้น ๆ จากบัญชีของกฤติน ปรากฏอยู่ใต้ภาพของอดีตคนรัก

“คุณไม่ให้พิณณ์ไป เพราะคุณจะพาเธอไปใช่ไหมคะ” หญิงสาวกระซิบกับหน้าจอโทรศัพท์ น้ำตาค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง

เธอเพิ่งแต่งงานกับเขาได้เพียงสองวัน แต่กลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนเคียงข้างสามีในงานของบริษัท ขณะที่ผู้หญิงอีกคนได้รับคำเชิญอย่างเปิดเผย

“พิณณ์เป็นภรรยาของคุณจริง ๆ หรือเปล่าคะ” เธอถามออกมาอย่างเจ็บปวด ก่อนกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วก้มหน้าลงร้องไห้เงียบ ๆ

ในขณะเดียวกัน กฤติน กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานชั้นสูงสุดของบริษัทวรากรณ์กรุ๊ป โดยมีธาริศ เลขานุการคนสนิท ยืนรายงานกำหนดการอยู่หน้าโต๊ะ

“คุณติน ครับ สำหรับงานเลี้ยงคืนนี้ ทางฝ่ายประชาสัมพันธ์สอบถามมาว่าจะให้เตรียมที่นั่งสำหรับคุณพิณณ์ลดาด้วยหรือเปล่าครับ” ธาริศถามอย่างสุภาพ

“ไม่ต้อง” กฤติน ตอบทันทีโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร

“แต่ทางคณะกรรมการบางท่านทราบแล้วว่าคุณติน เพิ่งแต่งงาน อาจมีคนสอบถามถึงคุณผู้หญิงนะครับ” เลขานุการพยายามอธิบาย

“ก็บอกว่าเธอไม่สบาย” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“รับทราบครับ” ธาริศก้มศีรษะรับคำ ก่อนจดบันทึกลงในแท็บเล็ต

“แล้วเตรียมที่นั่งข้างฉันให้คุณรสิตาด้วย” กฤติน กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“คุณรสิตาหรือครับ” ธาริศเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ

“ใช่ มีปัญหาอะไร” ชายหนุ่มถามกลับ

“ไม่มีครับ” เลขานุการรีบตอบ แม้ในใจจะรู้สึกไม่สบายใจกับคำสั่งดังกล่าว

“ถ้าไม่มีอะไรก็ไปทำงานต่อ” กฤติน กล่าว ก่อนก้มหน้าลงเซ็นเอกสารอีกครั้ง

ธาริศเดินออกจากห้องทำงานด้วยความหนักใจ เขาทำงานกับกฤติน มาหลายปีและรู้ดีว่าเจ้านายเป็นคนเด็ดขาดเพียงใด แต่ครั้งนี้เขาอดสงสารคุณผู้หญิงคนใหม่ไม่ได้ เพราะเพิ่งแต่งงานได้ไม่กี่วันก็ต้องเผชิญกับความเย็นชาของสามีอย่างหนัก

“คุณพิณณ์คงเสียใจมากแน่ ๆ” เลขานุการหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ก่อนถอนหายใจแล้วเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน

ช่วงเย็น พิณณ์ลดายืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว เธอหยิบชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่เคยซื้อไว้สำหรับออกงานขึ้นมาทาบกับตัว ก่อนมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยแววตาเศร้าสร้อย

“ถ้าพิณณ์ได้ไปกับคุณก็คงดีนะคะ” เธอกระซิบเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แขวนชุดกลับเข้าตู้ตามเดิม

หญิงสาวเดินไปนั่งบนขอบเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูภาพงานแต่งงานอีกครั้ง เธอมองรอยยิ้มของตัวเองในภาพ ก่อนนึกถึงคำพูดของสามีที่บอกว่าไม่ต้องการให้เธอแสดงตัวเป็นภรรยาต่อหน้าคนอื่น

“พิณณ์จะต้องอดทนอีกนานแค่ไหนคะ” เธอถามตัวเองอย่างสิ้นหวัง ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

แต่สิ่งที่พิณณ์ลดายังไม่รู้ก็คือ งานเลี้ยงในคืนนี้จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความอับอายครั้งใหญ่ เพราะผู้ชายที่เธอรักกำลังจะประกาศให้คนทั้งงานเห็นว่า ผู้หญิงที่เขาให้ความสำคัญไม่ใช่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย หากแต่เป็นอดีตคนรักที่เขาไม่เคยตัดใจได้เลย

บทก่อนหน้า
บทถัดไป